Art Magazine by Laskaris

The hungry chickens

2011-01-25T11:43:00.000-08:00

A 45-60 cm original oil on canvas created in January 2011
Inquire for price

Nude with a wooden doll

2011-01-25T11:12:00.000-08:00

A 60 85 cm oil on canvas original semi modern piece created in January 2011.
Inquire for price

A fishmonger on a Greek island

2011-01-14T12:30:00.000-08:00

Original oil on canvas created in January 2011 by Charalampos Laskaris
Size: 60-80 cm
Naturalistic,landscape
Require price

Royal Academy of munich

2011-01-09T03:07:00.000-08:00

History
After the end of the Greek Independence war in 1830 and the creation of the new state there was a need for the education of young painters. Of course there was no such school of Art in the new born country, and the new young king Otto of Bavaria encouraged several young talented men to study art in the Royal Academy of Fine Arts in Munich. In addition, after centuries of Ottoman rule, few opportunities existed for young artist in Greece itself, immediately after independence, so studying abroad was imperative for them. Munich, was an important international center for the arts and is the place where the majority of the Greek artists of 19th century would chose to study and a minority would go to Paris. Both academic and personal bonds developed between early Greek painters and Munich artistry giving birth to the Greek "Munich School" of painting. Many of these young artists later have returned to Greece to teach to the Polytechnic School and later Athens School of Fine Arts, where they would transmit their artistic experiences. However some of them like Nikolaus Gyzis chose to remain in Munich.
Artistic styles
The works of the Munich school painters are characterized by an expert use of colours that would overshadow the figures’ expressions. Scenes were depicted in a pompous and theatrical way, although not lacking emotional tension. In academic realism the imperative is the ethography, the representation of urban and/or rural life with a special attention in the depiction of architectural elements, the traditional clothes and the various objects. Munich School painters were specialized on portraiture, landscape painting and still life.
Representative artists
Artists that belong to the School of Munich include the first painters of free Greece such as Theodoros Vryzakis (1814–1878) and Dionysios Tsokos (1820–1862) (According to other art critics he belongs more to the Heptanes School. Both of them draw their subjects from the Greek War of Independence in 1821, focusing on idealized ideas on the Greek Revolution and not giving much attention to the violent and tragic aspects of a war. Even more dramatic in their depictions were the later Konstantinos Volanakis (1837–1907) and Ioannis Altamouras (1852–1878), that were focused more on the naval battles of the revolution
Main representatives of the artistic movement were apart from Volanakis the painters that worked mainly during the second half of the 19th century like Nikiphoros Lytras (1832–1904), Nikolaos Gyzis (1842–1901) and Georgios Iacovidis. (1853–1907). Gysis stayed at the Academy in Germany while the others have returned to teach at the Athens School of Fine Arts. Their teaching and artistry have marked the 19th century artistic era in Greece.
Nikiphoros Lytras is considered the pope of Greek painting and the major iconographer of Greek life during the 19th century. Paintings such as the sinking of the Turkish flag ship by Kanaris was a reference point in Greek art. Gyzis worked mainly on ethography while at the maturity of his career he shifted towards the of visions, allegories and symbolisms. Iacovidis paintings were mainly portraiture and depiction of children scenes. The latter was the founder and first curator of the National Gallery of Greece in Athens. Other painters include Epameinondas Thomopoulos, Nikolaos Vokos, and Polychronis Lembesis. Influences of academic realism can also be seen in the work of many Greek artists such as Spyros Vikatos (1878–1960). The end of the movement started when some Greek painters after the mid-19th century such as Periclis Pantazis (1849–1884) departed from academic realism towards impressionism and the final end occurred when expressionist Nikolaos Lytras (1883–1927) and Konstantinos Parthenis (1878–1967) started to teach at the Athens School of Fine Arts.

Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου

2011-01-09T03:01:00.000-08:00

Η Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου
Μετά το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης το 1830 και τη δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους δημιουργήθηκε η ανάγκη για την εκπαίδευση νέων ζωγράφων. Φυσικά στο νεοσύστατο κράτος δεν υπήρχε κάποια ανάλογη σχολή και ο νέος βασιλιάς της χώρας Όθωνας από τη Βαυαρία ενθάρρυνε τους νέου ταλαντούχους καλλιτέχνες να πάνε στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου για εικαστικές σπουδές. Επιπλέον, μετά από αιώνες Οθωμανικής καταπίεσης, οι σπουδές στο εξωτερικό ήταν επιτακτική ανάγκη. Το Μόναχο, ήταν ένα σπουδαίο διεθνές κέντρο τεχνών και ήταν το μέρος που διάλεξαν οι περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες για σπουδές με ελάχιστους να προτιμούν το Παρίσι. Δημιουργήθηκαν δεσμοί προσωπικοί και ακαδημαϊκοί ανάμεσα στους πρώτους Έλληνες ζωγράφους και την εικαστική τέχνη στο Μόναχο, που οδήγησαν στη γέννηση της «Σχολής του Μονάχου». Πολλοί από αυτούς τους ζωγράφους αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα για να διδάξουν στην Πολυτεχνική σχολή, και αργότερα στη σχολή καλών τεχνών. Εξαίρεση απετέλεσε μόνο ο Νικόλαος Γύζης ο οποίος προτίμησε να εργαστεί στο Μόναχο.
Καλλιτεχνικά στυλ
Τα έργα των ζωγράφων της σχολής του Μονάχου χαρακτηρίζονται από την εξαιρετική χρήση των χρωμάτων που επισκίαζαν τις εκφράσεις των φιγούρων. Οι σκηνές απεικονίζονταν με πομπώδη θεατρικό τρόπο, αν και δεν έχαναν σε συναισθηματική ένταση. Στον Ακαδημαϊκό ρεαλισμό κυρίαρχο θέμα ήταν η Ηθογραφία, η παράσταση της ζωής στην πόλη, ή την αγροτική ζωή, με έμφαση στην απεικόνιση των αρχιτεκτονικών στοιχείων, των παραδοσιακών στολών και των διάφορων αντικειμένων. Οι ζωγράφοι της σχολής του Μονάχου ειδικεύονταν στην προσωπογραφία, το τοπίο και τη νεκρή φύση.
Αντιπροσωπευτικοί ζωγράφοι
Οι καλλιτέχνες που ανήκουν στη σχολή του Μονάχου περιλαμβάνουν τους πρώτους ζωγράφους της ελεύθερης Ελλάδος όπως ο Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878) και ο Διονύσιος Τσώκος (1820- 1862) ( σύμφωνα με ορισμένους θεωρείται μέλος της Επτανησιακής σχολής). Και οι δύο αντλούν τα θέματα τους από τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821, δίνοντας έμφαση στις βίαιες και τραγικές πλευρές του πολέμου. Ακόμη πιο δραματικές ήταν οι απεικονίσεις αργότερα των Κωνσταντίνου Βολανάκη (1837- 1907) και του Ιωάννη Αλταμούρα (1852-1878), που επικεντρώνονταν στις ναυτικές μάχες της επανάστασης.
Οι κυριότεροι αντιπρόσωποι του καλλιτεχνικού κινήματος εκτός από τον Βολανάκη ήταν οι ζωγράφοι που εργάστηκαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπως ο Νικηφόρος Λύτρας (1832- 1904), Ο Νικόλαος Γύζης (1842-1901) και ο Γεώργιος Ιακωβίδης ( 1853- 1907). Ο Γύζης έμεινε στην Ακαδημία του Μονάχου ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν για να εργαστούν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα. Η διδασκαλία τους έβαλε τη σφραγίδα τους στη ζωγραφική του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.
Ο Νικηφόρος Λύτρας θεωρείται ο πατριάρχης της Ελληνικής Ζωγραφικής και εικονογράφος της Ελληνικής ζωής το 19ο αιώνα. Έργα όπως η «Βύθιση της Τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη » ήταν σημείο αναφοράς για την Ελληνική ζωγραφική. Ο Γύζης δούλεψε κυρίως ηθογραφικά θέματα, ενώ στα τελευταία χρόνια της ωριμότητας του στράφηκε σε ενοράσεις ,αλληγορίες και συμβολισμούς. Τα έργα του Ιακωβίδη ήταν κυρίως πορτρέτα και παιδικές σκηνές .Το έργο του παιδική συμφωνία απέσπασε πρώτο βραβείο. Ο τελευταίος υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος έφορος της Εθνικής πινακοθήκης της Αθήνας. Άλλοι ζωγράφοι περιλαμβάνουν τον Επαμεινώνδα Θωμόπουλο, τον Νικόλαο Βώκο, το Πολυχρόνη Λεμπέση και άλλους. Επιρροές του ακαδημαϊκού ρεαλισμού μπορούμε ακόμη να δούμε στο έργο πολλών Ελλήνων ζωγράφων όπως στο Σπύρο Βικάτο (1878-1960). Το τέλος του κινήματος άρχισε όταν μερικοί Έλληνες ζωγράφοι γύρω στο μέσο του 19ου αιώνα όπως ο Περικλής Λεμπέσης (1849-1967) αποχώρησαν από τον ακαδημαϊσμό και στράφηκαν προς τον Ιμπρεσιονισμό. Το τέλος του οριστικοποιήθηκε όταν ο εξπρεσιονιστής Νικόλαος Λύτρας (1883-1927) και ο Κωνσταντίνος Παρθένης (1878-1967) άρχισαν να διδάσκουν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα.

Venus de Milo

2011-01-06T01:58:00.000-08:00

Venus de Milo
It is better known as the Venus de Milo, an ancient Greek statue and one of the most famous works of ancient Greek sculpture. It was created at some time between 130 and 100 BC, and is believed to depict Aphrodite the Greek goddess of love and beauty. It is a marble sculpture, slightly larger than life size at 203 cm (6 ft 8 in) high. Its arms and original plinth have been lost. From an inscription that was on its plinth, it is thought to be the work of Alexandros of Antioch; it was earlier mistakenly attributed to the master sculptor Praxiteles. It is at present on display at the Louvre Museum in Paris.
Description
Although the Venus de Milo is widely renowned for the mystery of her missing arms, enough evidence remains to prove that the right arm of the goddess was lowered across the torso with the right hand resting on the raised left knee so the sliding drapery wrapped around the hips and legs could be held in place. The left arm was held at just below the eye level of the statue above a herm while holding an apple. The right side of the statue is more carefully worked and finished than the left side or back, indicating that the statue was intended to be seen mainly as a profile from its right. The statue would have been tinted as was the custom of the era, adorned with jewellery and positioned in a niche inside of a gymnasium. The painting of the statue along with its jewellery were intended to make it appear more lifelike.
Discovery and history
The Venus de Milo was discovered by a peasant named Yorgos Kentrotas in 1820, inside a buried niche within the ancient city ruins of Milos, on the Aegean island of Milos. The statue was found in two main pieces (the upper torso and the lower draped legs) along with several herms , fragments of the upper left arm and left hand holding an apple, and an inscribed plinth. Kentrotas unearthed the first piece of the statue in his field and called a French naval officer called Voutier, who was looking for antiquities in a nearby site to help. When another naval officer called Jules Dumont saw it, he realized its importance and arranged to buy it from the Turkish administration. The whole community of Milos was involved since they wanted a better price. The whole thing was complicated when Nicholas Mourouzis a Greek translator for sultan in Constantinople intervened to buy it for a thousand rupees, a better price for the karnotas family. As the statue was roughly dragged on the rocks to the French ship, it suffered damages and the arms and apple it was holding were lost for ever. French sailors had to fight Greek brigands for possession The Greeks succeeded in capturing the statue and started loading it on their ship. The French ambassador's representative, Vicomte de Marcellus, arrived just as the statue was being loaded aboard the Greek ship bound for Constantinople, seized the statue and persuaded the island's chief citizens to annul the sale.
Upon arrival at the Louvre, the statue was reassembled, but the fragments of the left hand and arm were initially dismissed as being a later restoration because of the rougher workmanship. It is now accepted that the left hand holding the apple and the left arm are in fact original to the statue but were not as well finished as the rest of the statue since they would have been somewhat above eye level and difficult to see
The plinth mysteriously disappeared shortly before the statue was presented to King Louis XVIII in 1821 and only survives in two drawings and an early description. The king eventually presented the statue to the Louvre museum in Paris.
In the autumn of 1939, the Venus was packed for removal from the Louvre in anticipation of the outbreak of war along with the “winged Victory of Samothrace” and taken to the countryside for safety
Fame
The Venus de Milo's great fame in the 19th century was not simply the result of its admitted beauty, but also owed much to a major propaganda effort by the French authorities. In 1815, France had returned the Medici Venus to the Italians after it had been looted from Italy by Napoleon Bonaparte. The Medici Venus, regarded as one of the finest Classical sculptures in existence, caused the French to consciously promote the Venus de Milo as a greater treasure than that which they had recently lost. It was praised by artists and critics as the epitome of graceful female beauty.

Η Αφροδίτη της Μήλου

2011-01-06T01:47:00.000-08:00

Η Αφροδίτη της Μήλου.
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα τέχνης της Αρχαίας Ελληνικής γλυπτικής. Δημιουργήθηκε γύρω στο 130-100 ΠΧ και πιστεύεται ότι παριστάνει την Αφροδίτη ,θεά της ομορφιάς και της αγάπης. Είναι ένα μαρμάρινο άγαλμα με ύψος ελαφρά μεγαλύτερο από το φυσικό μέγεθος, 203 εκατοστά υψηλό. Οι βραχίονες και η βάση έχουν χαθεί. Από την επιγραφή που ήταν χαραγμένη στη βάση θεωρείται ότι ήταν έργο του Αλέξανδρου του Αντιοχέως Αρχικά είχε αποδοθεί στον Πραξιτέλη, άποψη των Γάλλων αρχαιολόγων που αναβάθμιζε το έργο ως κλασσικό και όχι των Ελληνιστικών χρόνων. Το γλυπτό εκτίθεται σήμερα σε περίοπτη θέση στο Λούβρο και είναι το αστέρι του μουσείου.
Περιγραφή
Αν και η Αφροδίτη της Μήλου φημίζεται για το μυστήριο των χαμένων βραχιόνων, αρκετά στοιχεία υπάρχουν που αποδεικνύουν ότι ο δεξιός βραχίονας ακουμπούσε το προτεταμένο αριστερό γόνατο ώστε να συγκρατεί τις πτυχώσεις του μανδύα που γλιστρούσε. Ο αριστερός βραχίονας ήταν στο ύψος των οφθαλμών πάνω από ένα άγαλμα στήλης Ερμού και κρατούσε ένα μήλο. Είχε επίσης χαραγμένη στη βάση επιγραφή που ανέφερε το όνομα του δημιουργού. Το δεξί μέρος του αγάλματος ήταν πιο προσεκτικά δουλεμένο από το αριστερό μέρος δηλώνοντας ότι το άγαλμα ήταν στημένο ώστε το προφίλ να είναι ορατό από τη δεξιά πλευρά. Το άγαλμα ήταν ζωγραφισμένο με εγκαυστικά χρώματα όπως ήταν η συνήθεια την εποχή εκείνη και ήταν διακοσμημένο με κοσμήματα κάτι που αποδεικνύεται από τις οπές στα αντίστοιχα σημεία.
Η ανακάλυψη και η ιστορία
Η Αφροδίτη της Μήλου ανακαλύφτηκε από τον αγρότη Γιώργο Καρνωτά το 1820 στην αρχαία αγορά της Μήλου στο ομώνυμο νησί των Κυκλάδων στο Αιγαίο πέλαγος. Το άγαλμα βρέθηκε σε δύο κύρια κομμάτια με αρκετούς Ερμείς, κομμάτια από τον αριστερό βραχίονα, το αριστερό χέρι που κρατούσε ένα μήλο και τη βάση του αγάλματος με την επιγραφή του δημιουργού. Ο Καρνωτάς αποκάλυψε το πρώτο κομμάτι του αγάλματος στο χωράφι του και κάλεσε σε βοήθεια ένα Γάλλο αξιωματικό του ναυτικού ονομαζόμενο Βουτιέ που έψαχνε δια αρχαιότητες σε κοντινό χωράφι. Όταν ένας άλλος αξιωματικός ονομαζόμενος Ιούλιος Ντουμόντ είδε το άγαλμα κατάλαβε αμέσως την αξία του και φρόντισε ώστε να αγοραστεί από την Τουρκική διοίκηση στην Κωνσταντινούπολη. Εν τω μεταξύ όλοι οι δημογέροντες του νησιού αναμείχτηκαν στην πώληση επιδιώκοντας καλύτερη τιμή. Όλο το θέμα περιπλέχτηκε όταν ο Νικόλαος Μουρούζης, Έλληνας Διερμηνέας του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη αναμείχτηκε με σκοπό να αγοράσει το άγαλμα, προσφέροντας 1000 ρούπιες πολύ καλύτερη τιμή για την οικογένεια Καρνωτά. Καθώς οι ναύτες έσερναν το άγαλμα πάνω στη βραχώδη ακτή, προκάλεσαν αρκετή ζημιά και χάθηκαν οριστικά κάποια κομμάτια από τους βραχίονες όπως και το μήλο. Στην ακτή έγινε άγρια συμπλοκή με Έλληνες καταδρομείς που πήραν το άγαλμα έπειτα από συμπλοκή και προσπάθησαν να το φορτώσουν στο πλοίο τους . Τη στιγμή εκείνη ο Βιγκοντ ντε Μάρσελους, αντιπρόσωπος του Γάλλου προξένου, έφτασε στο σημείο, άρπαξε το άγαλμα που έφευγε για την Κωνσταντινούπολη και έπεισε τους δημογέροντες της Μήλου να ακυρώσουν την αγοροπωλησία με το Μουρούζη.
Με την άφιξη στο Λούβρο, το άγαλμα συναρμολογήθηκε ξανά, αλλά τα κομμάτια του αριστερού βραχίονα απορρίφτηκαν αν και ήταν αυθεντικά. Η παρανόηση έγινε λόγω του ότι δεν είχαν τέλεια επεξεργασία ,επειδή ήταν στο υψηλότερο σημείο του αγάλματος. Ο λόγος είναι ότι οι γλύπτες δεν έδιναν μεγάλη προσοχή στα σημεία με μικρή οπτική από τους θεατές.
Η βάση εξαφανίστηκε μυστηριωδώς λίγο πριν παρουσιαστεί στο βασιλιά Λουδοβίκο 18ο το 1821 και επιζεί μόνο μέσα από δύο σχέδια του Βουτιέ και πρώιμες περιγραφές. Προφανής λόγος των αρχαιολόγων ήταν να αποκρύψουν ότι το έργο δεν ήταν της κλασσικής περιόδου. Τελικά ο βασιλιάς έκανε την παρουσίαση του στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Το φθινόπωρο του 1939 Η Αφροδίτη της Μήλου καθώς και η Νίκη της Σαμοθράκης και άλλα φημισμένα γλυπτά εστάλησαν στην επαρχία για να προστατευτούν.
Η φήμη
Η φήμη της Αφροδίτης της Μήλου τον 19ο αιώνα δεν ήταν αποκλειστικά αποτέλεσμα της αναμφισβήτητης ομορφιάς της, αλλά είχε σχέση με την προσπάθεια της προπαγάνδας των Γαλλικών αρχών. Το 1815, η Γαλλία υποχρεώθηκε να επιστρέψει την Αφροδίτη των Μεδίκων στην Ιταλία , ένα εξαιρετικό γλυπτό που είχε αφαρπάσει ο Ναπολέων κατά την εκστρατεία του στη Ιταλία. Η Αφροδίτη των Μεδίκων θεωρείται ως ένα εκ των ωραιότερων γνωστών κλασσικών αγαλμάτων ,και η έλλειψη του ανάγκασε τους Γάλλους να αναδείξουν την Αφροδίτη της Μήλου ως σημαντικότερο θησαυρό από αυτό που πρόσφατα είχαν χάσει. Το γλυπτό χαρακτηρίστηκε από την πλειοψηφία των καλλιτεχνών και κριτικών ως η επιτομή της χάρης και της γυναικείας ομορφιάς.

Tsepelovo square

2011-01-02T10:53:00.000-08:00

A 60-80 cm original oil on canvas created in December 2010
Impressionistic painted with painting knives and brushes ( for sale)
Inquire for price

Abstract Expressionism

2010-12-31T12:36:00.000-08:00

ABSTRACT EXPRESSIONISM
Abstract expressionism is an art movement that developed in the centre of New York after the 2nd world war in the mid forties. It is often called the school of New York. It was maybe the first important art movement that was born in the USA, declaring its independence from the other European currents of modern art.
The term abstract expressionism was used for the first time in 1946 from an art critic called Robert Coates. The name itself contains the main technical and aesthetic characteristics of the movement, as it combined the German expressionism with the pure abstract tendencies of other contemporary movements like futurism, or cubism. For many people it is considered that its predecessor was hyper realism, because of its spontaneous automatic subconscious expression.
It must be noted that the term abstract expressionism was also often used for artists with diametrically contrasting techniques, who happened to participate in the art production of New York at the same period. Characteristically, despite the fact that Jackson Pollock, Vilelm De Kuning and Mark Rothko are considered significant personalities of the abstract expressionism, they made paintings which were not connected with each other with regard to their techniques and aesthetics. Whereas Rothko’s paintings are characterized by their simplicity, Kuning’s works are characterized by intense action and expressionism. On the other hand, Pollock developed a new (dripping) technique by which he accidentally spilled paint on the canvas that was placed on the floor.
The representatives of abstract expressionism had certainly some common elements, like improvising and the use of free form. Their technique is often described by the term of action painting, which could easily be translated as the painting of action.
In the fifties the Canadian artist Jean- Paul Riopelle introduced abstract expressionism to Paris.
In the sixties, the movement of abstract expressionism started losing its glamour to a great extent and ceased to influence other artists. The movement was in some way replaced by pop art. The most famous artists of abstract expressionism were Jackson Pollock, Vilem Kuning and Mark Rothko.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

2010-12-31T12:27:00.000-08:00

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα στη ζωγραφική που αναπτύχθηκε με κέντρο την Νέα Υόρκη μεταπολεμικά και ειδικότερα στα μέσα της δεκαετίας του '40. Συχνά αναφέρεται και ως Σχολή της Νέας Υόρκης. Ήταν ίσως το πρώτο σημαντικό κίνημα στην τέχνη που γεννήθηκε στην Αμερική, δηλώνοντας παράλληλα την ανεξαρτησία του από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ρεύματα στη μοντέρνα τέχνη.

Ο όρος αφηρημένος εξπρεσιονισμός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1946 από τον κριτικό τέχνης Robert Coates. Η συγκεκριμένη ονομασία εμπεριέχει τα κύρια τεχνικά και αισθητικά χαρακτηριστικά του κινήματος, καθώς συνδύαζε σε μεγάλο βαθμό τον γερμανικό εξπρεσιονισμό με τις καθαρά αφηρημένες τάσεις άλλων σύγχρονων κινημάτων όπως του φουτουρισμού ή του κυβισμού. Από πολλούς θεωρείται πως ο κύριος προκάτοχός του είναι ο υπερρεαλισμός, λόγω της έμφασής του στην αυθόρμητη, αυτόματη ή υποσυνείδητη έκφραση.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο όρος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού χρησιμοποιήθηκε συχνά και για καλλιτέχνες αντιδιαμετρικά αντίθετων τεχνοτροπιών που απλά έτυχε να αποτελούν μέρος της καλλιτεχνικής παραγωγής στη Νέα Υόρκη την ίδια χρονική περίοδο. Χαρακτηριστικά, παρά το γεγονός ότι ο Τζάκσον Πόλοκ, ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ και ο Μαρκ Ρόθκο θεωρούνται σημαντικές προσωπικότητες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τα έργα τους δεν σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους σε ότι αφορά την τεχνική ή ακόμα και την αισθητική τους. Ενώ οι πίνακες του Ρόθκο διακρίνονται για την απλότητα τους, τα έργα του ντε Κούνινγκ χαρακτηρίζονται από έντονη δράση και εκφραστικότητα. Από την άλλη πλευρά, ο Πόλοκ ανέπτυξε μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική στη ζωγραφική (μέθοδος dripping), κατά την οποία έσταζε με σχεδόν τυχαίο τρόπο τη μπογιά πάνω στον καμβά, τον οποίο τοποθετούσε στο έδαφος.

Οι εκπρόσωποι του αφηρημένου εξπρεσιονισμού είχαν ασφαλώς και κοινά γνωρίσματα, όπως τον αυτοσχεδιασμό και την χρήση μιας ελεύθερης φόρμας. Η τεχνική τους πολλές φορές περιγράφεται και με τον όρο action painting, που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως ζωγραφική της δράσης.

Ο Καναδός καλλιτέχνης, Jean-Paul Riopelle (1923-2002), εισήγαγε τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και στο Παρίσι τη δεκαετία του '50.

Την περίοδο του 1960, το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού άρχισε να χάνει σε μεγάλο βαθμό την ακτινοβολία του και έπαψε να επηρεάζει σημαντικά άλλους καλλιτέχνες.

Το κίνημα που κατά κάποιο τρόπο τον διαδέχτηκε ήταν η Ποπ Αρτ.

Κυριότεροι εκπρόσωποι

-Τζάκσον Πόλοκ (Jackson Pollock)
-Βίλεμ ντε Κούνινγκ (Willem DeKooning)
-Μαρκ Ρόθκο (Mark Rothko)

The use of colours

2010-12-29T08:45:00.000-08:00

The use of Color
At the end of the 19th century a group of painters abandoned the use of colour as we know it was used in earlier periods.. This group of artists were influenced by Cezanne, Van Gogh, and Gauguin. Led by Henri Matisse, they were known as the Fauves, or "the wild beasts." They used brilliant hues not to describe objects, but made colour the subject of painting itself. A painting in the "Fauvist Manner" was one that related color shapes; rather than unifying a design with lines. This turn from tradition brought an integrity to color which was regarded on its own merit and was used from the painting tubes without much mixing. Using colour is not at all mystical, but some basic ideas must be made clear if we want to use it without fear and drive it to the directions we have in mind.
Color Basics
Colour is the characteristic of light described by a color name. It is a fact that color is light, and light is composed of many colours—the ones we see in a rainbow: red, orange, yellow, green, blue, and violet. Objects absorb certain wavelengths and reflect others back to the viewer. We perceive these wavelengths as colour.
A colour is described in three ways: by its name, how pure or desaturated it is, and its value or lightness. Although pink, crimson, and brick are all variations of the color red, each hue is made different by its saturation, intensity, and value.
Ιntensity, saturation and luminance/value are inter-related terms and have to do with the description of a color.
Saturation: The degree of purity of a hue, that is how red is a red for example, Ταor if it is broken with another colour.
Intensity: The brightness or dullness of a hue. One may lower the intensity by adding white or black.
Luminance / Value: A measure of the amount of light reflected from a hue. Those hues with a high content of white have a higher luminance or value.
Shade and tint are terms that refer to a variation of a hue.

A hue produced by the addition of black.
Tint: A hue produced by the addition of white
Color Combinations
Color combinations may pass unnoticed when pleasing, yet offend dramatically when compositions seem to clash. One outcome we seek in the final form or composition, is a successful use of color.
We determine whether or not we are successful by critically assessing the visual balance and harmony of the final composition—balance and harmony are achieved by the visual contrast that exists between color combinations. Planning a successful color combination begins with the investigation, and understanding, of color relationships.
Using a color wheel and a template, the relationships between colors are easy to identify.

Monochromatic Relationship Colors that are shade or tint variations of the same hue.

Complementary Relationship Those colors across from each other on a color wheel.

Analogous Relationship Those colors located adjacent to each other on a color wheel.

Triad Relationship Three hues equally positioned on a color wheel

Η χρήση του χρώματος

2010-12-28T13:35:00.000-08:00

Η χρήση του Χρώματος
Κοντά στο τέλος του 19ου αιώνα μία ομάδα ζωγράφων εγκατέλειψε τη χρήση του χρώματος όπως το γνωρίσαμε από προηγούμενες περιόδους. Αυτή η ομάδα ζωγράφων επηρεάστηκε από τους Σεζάν, Βαν Γκογκ και Γκωγκέν. Καθοδηγούμενοι από τον Ματίς έγιναν γνωστοί ως οι «Φωβιστές» ή «άγρια θηρία». Χρησιμοποιούσαν λαμπρές αποχρώσεις όχι για να αποδώσουν κάποια αντικείμενα αλλά να χρησιμοποιήσουν το χρώμα ως αυτοσκοπό. Ένα έργο ζωγραφισμένο με το στυλ των Φωβιστών συσχέτιζε χρωματικά σχήματα ,παρά ένωνε το σχέδιο με γραμμές. Αυτή η στροφή από την παράδοση προσέδωσε στο χρώμα μία ακεραιότητα που απέκτησε μία δική του διάσταση καθώς αυτό χρησιμοποιείται απευθείας από τα σωληνάρια με ελάχιστη ανάμειξη. Η χρησιμοποίηση του χρώματος δεν έχει κάτι το μυστικιστικό, αλλά πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποιες βασικές ιδέες εάν θέλουμε να το χρησιμοποιούμε χωρίς φόβο και να το οδηγούμε εκεί που εμείς θέλουμε.
Τα βασικά του χρώματος
Το χρώμα είναι το χαρακτηριστικό του φωτός που περιγράφεται με το όνομα του χρώματος. Είναι γεγονός ότι το χρώμα είναι φως και το φως αποτελείται από πολλά χρώματα—όπως τα χρώματα του ουράνιου τόξου, κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο μπλε και βιολετί. Τα αντικείμενα απορροφούν συγκεκριμένα μήκη κύματος και αντανακλούν άλλα πίσω στo θεατή. Αντιλαμβανόμαστε αυτά τα μήκη κύματος ως χρώμα.
Ένα χρώμα περιγράφεται με τρεις τρόπους :Από το όνομα του, πόσο καθαρό, ή μη κορεσμένο και από την τονικότητα, ή φωτεινότητα του χρώματος. Μολονότι το ροζ, το πορφυρό, και το κεραμιδί είναι όλα παραλλαγές του κόκκινου κάθε απόχρωση γίνεται διαφορετική από τον κορεσμό, την ένταση και την τονικότητα.
Η ένταση, ο κορεσμός και η φωτεινότητα /τονικότητα συσχετίζονται και έχουν να κάνουν με την περιγραφή του χρώματος
Ο κορεσμός: Είναι ο βαθμός καθαρότητας του χρώματος ,δηλαδή πόσο κόκκινο είναι το κόκκινο, η αν είναι σπασμένο από κάποιο άλλο χρώμα.
Η ένταση: Είναι πόσο λαμπρή .ή μουντή είναι μία απόχρωση. Μπορούμε να μειώσουμε ,ή να αυξήσουμε την ένταση με άσπρο, ή μαύρο.
Η φωτεινότητα / τονικότητα : Είναι η μέτρηση της ποσότητας του φωτός που αντανακλάται από μία απόχρωση. Οι αποχρώσεις με περισσότερο άσπρο έχουν μεγαλύτερη φωτεινότητα ,ή τονικότητα.
Η σκιά και η απόχρωση : Είναι όροι που αναφέρονται σε παραλλαγή του χρώματος.

Η σκιά: Είναι το χρώμα που παράγεται με την προσθήκη του μαύρου.
Η απόχρωση (tint) : παράγεται με την προσθήκη του λευκού.
Συνδυασμοί χρωμάτων
Οι συνδυασμοί χρωμάτων μπορεί να περάσουν απαρατήρητοι όταν είναι ευχάριστοι, ωστόσο μας προκαλούν όταν οι συνδυασμοί φαίνονται να συγκρούονται. Το τελικό αποτέλεσμα που επιδιώκουμε στην τελική του μορφή, ή σύνθεση είναι η επιτυχημένη χρήση του χρώματοs
Γνωρίζουμε κατά πόσο είμαστε επιτυχημένοι, ή όχι ελέγχοντας την οπτική ισορροπία και την αρμονία της τελικής σύνθεσης. Η ισορροπία και η αρμονία επιτυγχάνονται με την οπτική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στους συνδυασμούς χρωμάτων. Ο σχεδιασμός ενός επιτυχημένου χρωματικού συνδυασμού αρχίζει με την έρευνα και την κατανόηση των σχέσεων των χρωμάτων.
Χρησιμοποιώντας τη χρωματική ρόδα είναι εύκολο να εντοπίσουμε αυτές τις σχέσεις ανάμεσα στα χρώματα.
Μονοχρωματική σχέση: Τα χρώματα είναι παραλλαγές της ίδιας απόχρωσης.

Η συμπληρωματική Σχέση: Είναι η σχέση όπου τα χρώματα είναι απέναντι στο χρωματικό τροχό, όπως κόκκινο με πράσινο , πορτοκαλί με μπλε ,ή βιολετί με κίτρινο

Η Αναλογική Σχέση: Τα χρώματα είναι το ένα δίπλα στο άλλο όπως παραδείγματος χάριν κίτρινο, πορτοκαλί και κόκκινο.

Η Τριαδική σχέση: Οι τρεις αποχρώσεις βρίσκονται σε ίσες αποστάσεις στο χρωματικό τροχό.

A Greek village in Epirus

2010-12-24T12:29:00.000-08:00

An original oil on canvas created in December 2010
Size 65-80 cm
Naturalistic landscape painted with painting knives
It depicts a picturesque village in North Western Greece in the region of Zagorohoria in Epirus very close to Jannina the capital of the province

A day in Tsepelovo

2010-12-21T20:19:00.000-08:00

Original oil on canvas created in December 2010
Size 60-80 cm
Impressionistic, painted with painting knives

Charalampos Laskaris at work

2010-12-11T23:34:00.000-08:00

December 2010 working on the "A day at Tsepelovo"

Feidias and the Acropolis

2010-12-04T12:35:00.000-08:00

Pheidias and Classical Athens
Pheidias (480 BC – 430 BC), the son of Charmides of Athhens, was a Greek sculptor, painter and architect, who lived in the 5th century BC, and is regarded as one of the greatest of all sculptors of Classical Greece. His teachers were Hegias and Ageladas. His statue of Zeus at Olympia was one of the Seven Wonders of the Ancient World. Pheidias also designed the statues of the goddess Athena on the Athenian Acropolis, namely the Athena Parthenos inside the Parthenon and the Athena Promachos, a colossal bronze statue of Athena which was visible from the sea. Before the Peloponnesian war, Pheidias was accused of embezzling gold intended for the statue of Athena inside the Parthenon. Pericles’ enemies found a false witness against Pheidias, named Menon, but Pheidias proved his innocence by taking down all the golden plates and weighing them. However he was accused of arrogance because he had engraved his portrait along the one of Aspasia (Pericles’ wife) on the back side of Athena’s shield. Pheidias died in prison after he had created the statue of Zeus in Olympia, when he was accused again for stealing gold from the statue,
Though no original works in existence can be confidently attributed to him with certainty, numerous Roman copies are known to exist. This is not uncommon. Almost all classical Greek paintings and sculptures have been destroyed, and only Roman copies or notes of them exist. Ancient critics thought highly of his work. What they especially praise is the ethos or permanent moral level of his works as compared with those of the later so called "pathetic" school..
Of his life we know little apart from his works. His first commission was a group of national heroes with Miltiades as a central figure.The famous statesman Pericles also commissioned several sculptures for Athens from him in 447 BC, to celebrate Greek victory against the Persians at the Battle of Marathon during the Greco-Persian Wars (490 BC). Pericles used some of the money from the treasury of Delos to rebuild and decorate Athens, which had been burnt by the Persians, to celebrate this victory.
In 1958 archaeologists found the workshop at Olympia where Pheidias assembled the gold and ivory Zeus. There were still some pieces of ivory at the site, moulds and other casting equipment, and a black glaze drinking cup engraved "I belong to Pheidias".
Among the ancient Greeks themselves two works of Pheidias far outshone all others, the colossal chryselephantine figures in gold and ivory of Zeus (432 BC) on the site where it was erected in the temple of Zeus at Olympia, Greece, and of Athena Parthenos (literally, "Athena the Virgin") a sculpture of the Greek virgin goddess Athena named after an epithet for the goddess herself, and was housed in the Parthenon in Athens. Both sculptures belong to about the middle of the 5th century BC. From the 5th century BC, the copies of the statue of Zeus found were small copies on coins, which give us but a general notion of the pose, and the character of the head. His body was of ivory, his robe of gold.
In antiquity Pheidias was celebrated for his statues in bronze, and his chryselephantine works (statues made of gold and ivory). In the Hippias , Plato claims that Phidias seldom, if ever, has executed works in marble, though many of the sculptures of his times were executed in marble. Plutarch tells us that he superintended the great works of Pericles on the Acropolis. It is possible that most sculptural decoration of the Parthenon was the work of Pheidias' atelier but supposedly made by pupils of Pheidias, such as Alcamenes and Agoracritus. Our actual knowledge of the works of Phidias is still very small.

Ο Φειδίας και η Ακρόπολη

2010-12-04T12:18:00.000-08:00

Ο Φειδίας και η Ακρόπολη των Αθηνών
Ο Φειδίας ήταν γιος του Χαρμίδη. Γεννήθηκε γύρω στο 490 π.Χ. και πέθανε το 430 π.Χ. Ήταν ένας από τους γνωστότερους γλύπτες της ελληνικής αρχαιότητας, ίσως ο σημαντικότερος της κλασικής περιόδου. Δάσκαλοί του ήταν ο Ηγίας από την Αθήνα, ο Αγέλαδος από το Άργος και ο Πολύγυστος. Ο Φειδίας, ασχολήθηκε ακόμη με την ζωγραφική αλλά εργάστηκε κυρίως με χαλκό. Ήταν όμως ο πρώτος γλύπτης που συνδύασε ελεφαντόδοντο και χρυσό σαν υλικά στην γλυπτική τέχνη. Η τεχνική του βασιζόταν ουσιαστικά στο ξύλο. Το σώμα των αγαλμάτων του ήταν ξύλινο ντυμένο με στρώματα χρυσού και πλάκες ελεφαντοστού. Τα έργα του, αν και δεν διασώθηκαν, είναι γνωστά από την λογοτεχνία. Από τα πιο γνωστά του έργα ήταν τα κολοσσιαίου μεγέθους χρυσελεφάντινα αγάλματα της Αθηνάς Παρθένου στο σηκό του Παρθενώνα και του Δία στο ναό του θεού στην Ολυμπία. Τρία ήταν τα αγάλματα της Αθηνάς. Ένα στην Πηλήνη, και ένα στις Πλαταιές. Το μεγαλύτερο όμως ήταν στον Παρθενώνα επάνω στην Ακρόπολη, και λένε ότι φαινόταν από τα καράβια στην ανοικτή θάλασσα.
Τα έργα του Φειδία ενέπνευσαν και γλύπτες του λεγόμενου Πρώιμου ή Ελεύθερου Νεοκλασικισμού της Ελληνιστικής Περιόδου μεταξύ 200 και 125 π.Χ. Οι πιο γνωστοί από τους τελευταίους είναι ο Δαμοφώντας από τη Μεσσήνη και ο Ευκλείδης από την Αθήνα.
Ο Φειδίας συνεργάστηκε στενά με τον Περικλή στην διαμόρφωση του Παρθενώνα. Η χρηματοδότηση του τεράστιου κόστους της ανακατασκευής της Ακρόπολης μετά από την καταστροφή της από τους Πέρσες έγινε με χρήματα που χρησιμοποίησε ο Περικλής από το ταμείο της Αθηναϊκής συμμαχίας που έδρευε στη Δήλο. Τα αγάλματα κατασκευάστηκαν από τους μαθητές του Αλκαμένη και Αγαρόκριτο, ενώ ο ίδιος κατασκεύασε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Η τεράστια ποσότητα χρυσού που κατανάλωσε έδωσε αφορμή στους εχθρούς του να τον κατηγορήσουν για κατάχρηση. Ο Φειδίας απόδειξε την αθωότητά του, επειδή ο Περικλής τον είχε συμβουλέψει να κάνει το χρυσό ένδυμα της Αθηνάς συναρμολογούμενο. Έτσι μπόρεσε να το αποσυναρμολογήσει και να το ζυγίσει. Το βάρος του χρυσού βρέθηκε ακέραιο. Ο Φειδίας τότε κατηγορήθηκε για αλαζονεία, επειδή είχε απαθανατίσει τον εαυτό του και τον Περικλή, δίνοντας την μορφή τους σε δύο αντίστοιχους χαρακτήρες στην πολεμική σκηνή που διακοσμούσε την ασπίδα της Αθηνάς. Ο Φειδίας συνελήφθη και καταδικάστηκε. Μια εκδοχή του θανάτου του είναι ότι πέθανε στην φυλακή. Σύμφωνα με μια άλλη εξοστρακίστηκε.
Ο Φειδίας κατάφυγε στην Ολυμπία, όπου και κατασκεύασε το περίφημο Άγαλμα του Ολυμπίου Διός ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. To άγαλμα παρίστανε τον Δία καθισμένο με το σώμα του φτιαγμένο από ελεφαντοστού ενώ το φόρεμα του από χρυσό. έχουμε κάποια άποψη για το γλυπτό από νομίσματα αρχαίων πόλεων. Δυστυχώς όμως και εδώ τον κυνήγησε η ίδια μοίρα, αφού ξανά κατηγορήθηκε για κατάχρηση και κλοπή χρυσού και φυλακίστηκε ως τον θάνατό του.
Αν και δεν διασώθηκαν αυθεντικά έργα του, αυτά έγιναν γνωστά από πολυάριθμα Ρωμαϊκά αντίγραφα. Στην αρχαιότητα τα έργα του έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και επαινούταν κυρίως το ήθος και το υψηλό ηθικό του επίπεδο σε σύγκριση με αυτούς που αποτέλεσαν αργότερα την «Παθητική σχολή».
Το 1958 αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το εργαστήριο του Φειδία στην Ολυμπία, με κάποια υπολείματατα από εργαλεία και καλούπια όπου ο γλύπτης δημιούργησε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα που καταστράφηκε από πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη όπου το μετέφερε ο Μέγας Κωνσταντίνος μετά από πολλούς αιώνες. Στο χώρο του εργαστηρίου βρέθηκε μαύρο στιλπνό κύπελο με επιγραφή που ανέφερε ότι ανήκει στο Φειδία. Πρώιμες δημιουργίες του προήλθαν από παραγγελίες του Περικλή για ένα μνημείο προς τιμή του Μαραθώνα με κυρίαρχο άγαλμα αυτό του στρατηγού Μιλτιάδη ,νικητή της φημισμένης μάχης . Ο Πλάτων ανέφερε στον «Ιππία» ότι ο Φειδίας σπάνια δούλευε με μάρμαρο, ενώ ο Πλούταρχος ανέφερε ότι ο Φειδίας επόπτευσε και σχεδίασε το γλυπτικό διάκοσμο του Παρθενώνα.

Stavronikita monastery

2010-12-02T14:39:00.000-08:00

Original oil on canvas
Naturalistic landscape
Size 60-80 cm

Mylopotamos Mount Athos

2010-12-02T14:35:00.000-08:00

Original oil on canvas created in November 2010
Naturalistic
Size 70-90 cm

Troy on fire

2010-12-02T14:19:00.000-08:00

Original oil on canvas created in November 2010
Size 60-80 cm
Surealism

A pilgrim at Saint Anne's Scete

2010-11-01T07:59:00.000-07:00

An original oil on canvas painted in October 2010 with painting knives.
Size 65-85 cm

Sardine Can Κονσέρβα σαρδέλλας

2010-10-30T10:34:00.000-07:00

An original oil on canvas by Charalamos Laskaris
Created in October 2010
Size 22-33 cm

Destiny Πεπρωμένο

2010-10-09T01:34:00.000-07:00

Original abstract symbolic oil on canvas, (60-80) cm created in October 2010.

Ancient Greek sculpture

2010-09-26T02:10:00.000-07:00

ANCIENT GREEK SCULPTURE
Greek art, and sculpture especially, since ancient Greek painting couldn’t survive in time, influenced western art immensely. The Greek sculptors had “a desire to know”, as Aristotle had put it, and it is certain that they followed this throughout. During the Classical period, Greek sculptors focused their energies on the human figure which they tried to depict as naturally as possible. In the Renaissance, the Greek art, and its drive for perfection of the human form, was rediscovered. In the 6th century BCE, one hundred and fifty years before Classical Greek sculpture started developing, Sculptors almost perfected the rendering of the male nude in white marble. However, this perfection was largely superficial, because the figures were lifeless, just perfectly put together.
As the sculptures began to look more like real men, artists began to notice that the advantages of the kouri, products of the rigid Archaic period, had now become disadvantages. The pose, representing neither action nor stillness, made the figure look awkward. When the bronze casters began their studies of the human body in motion, the marble sculptors could only follow by studying figure movement themselves. The Greeks studied the movement of the body, how weight is carried, and how a shift in stance could affect the placement of limbs, torso, and head. After the Persian invasion of Greece in 479-480 BCE there was a brief flowering of arts and philosophical growth. The Greek thinkers were most concerned with issues of ethics and of emotions, and many studied the 'science' behind body language in order to discover more about man's inner thoughts. This study of body language led to a number of theatrical works, mostly tragedies. Τhe sculptors took the study of the human body to great lengths, eventually creating pieces that not only depicted the human form on the outside, but ones that also mirrored the inner self.
Much of Greek art was meant to thank the gods for good fortune, and to hopefully gain favour in their eyes for good times to come. Therefore, many Greek temples were specially built to hold a cult statue. For example, the Erechthieon, located in the Acropolis, was built to commemorate the struggle for the conquest of Athens between Athena and Poseidon. Finally the prize was won by Athena, with her gift to the town of an olive tree.

However, Greek gods were mainly reflections of Greek life itself. Therefore, Greek sculpture tended to humanize myths, depicting a more man-like god, or a god-like man. Most statues were originally created to revere a particular god or goddess. Most of them were of superhuman size and clothed in grandiose garments that have deteriorated over time. Eventually, as the Greek temple began to incorporate elaborate carvings into its structure, sculptors were also called upon to create large reliefs on the pediments, the triangular space between the columns and the roof. The most notable example of religious sculpture was one of the seven wonders of antiquity. The golden statue of Jupiter in Olympia created by the greatest sculptor of all time Phidias, centuries later was taken to Constantinople where it perished in a palace fire. Because religion was so important during the beginning of the Classical period, gods were portrayed in a standard naturalistic form

As time passed by, sculptors were no longer restricted to the rendering of gods and goddesses, and quite often were asked to create large tomb statues to represent the ancestors of a family. These tomb statues, fine examples of which we find in The Keramicos, right under the Acropolis, would show the ancestor in a relaxed pose, often dining in their own home. Successful athletes and thankful families would also have statues of themselves placed in a temple to pay tribute to a god. During this time period, sculptors would only use enough detail to differentiate between the physique of a boxer and a runner, but the portrayal of individual faces was yet to be developed. All these marble statues were painted with encaustic colours, and quite often were true to life. It is reported that in Sicily a young man fell in love with a beautiful colourful Venus.

Finally, in the 5th century BC, portraiture became the trend. Statesmen and generals would have their faces carved on what is called a bust. For the next three centuries, sculptors were trained to map a face in complete detail. It is this perfectionism that attracted Roman interest, and when the Greeks fell to the Romans, Roman sculpture became a continuation of Greek sculpture centuries after the fall of the Greek Empire. Most of the most famous Greek statues were copied by the Roman sculptors. Some of the greatest Greek sculptors besides Phidias, were Praxiteles, Scopas and Lysippus the official sculptor of Alexander the Great.

Αρχαία Ελληνική Γλυπτική

2010-09-26T02:05:00.000-07:00

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗ
Η Ελληνική τέχνη, και ιδιαίτερα η γλυπτική, αφού η αρχαία ελληνική ζωγραφική δεν μπόρεσε να επιβιώσει στο χρόνο, επηρέασε ιδιαίτερα τη δυτική τέχνη. Οι Έλληνες γλύπτες "είχαν την επιθυμία της γνώσης", όπως το είχε θέσει ο Αριστοτέλης, και είναι βέβαιο ότι το ακολούθησαν στο σύνολο τους. Κατά την κλασική περίοδο, Έλληνες γλύπτες εστίασαν τις ενέργειές τους στην ανθρώπινη φιγούρα που προσπάθησαν να απεικονίσουν όσο πιο φυσικά ήταν δυνατόν. Στην Αναγέννηση, η Ελληνική τέχνη και η τάση της για τη τελειότητα της ανθρώπινης μορφής ξαναγεννήθηκε. Τον έκτο αιώνα ΠΧ, 150 χρόνια πριν ;άρχισε η ανάπτυξη της κλασικής Ελληνικής γλυπτικής. Οι γλύπτες σχεδόν τελειοποίησαν την απόδοση της γυμνής ανδρικής φιγούρας σε λευκό μάρμαρο. Ωστόσο, αυτή η τελειότητα ήταν ουσιαστικά επιφανειακή επειδή οι φιγούρες δεν είχαν ζωντάνια , αλλά απλά είχαν φτιαχτεί τέλεια.
Καθώς τα γλυπτά έμοιαζαν περισσότερο με πραγματικούς ανθρώπους, οι καλλιτέχνες άρχισαν να παρατηρούν ότι τα πλεονεκτήματα των Κούρων, προϊόντα της άκαμπτης Αρχαϊκής περιόδου, είχαν τώρα γίνει μειονεκτήματα. Η πόζα, που δεν παρίστανε ούτε δράση ούτε ακινησία, έκανε τη φιγούρα να μοιάζει άγαρμπη. Όταν οι χύτες του μπρούντζου άρχισαν τις σπουδές τους στην ανθρώπινη κίνηση, οι γλύπτες μαρμάρου δεν μπορούσαν παρά να ακολουθήσουν και οι ίδιοι στη μελέτη του ανθρώπινου σώματος σε κίνηση. Οι Έλληνες μελέτησαν την κίνηση του σώματος, το πως μεταφερόταν το βάρος, και πως η μετακίνηση στη στάση θα μπορούσε να επηρεάσει την τοποθέτηση των μελών του σώματος, του στήθους και του κεφαλιού. Μετά την Περσική εισβολή στην Ελλάδα το 479-480 ΠΧ υπήρξε μία σύντομη άνθιση των τεχνών και της φιλοσοφίας. Οι Έλληνες διανοούμενοι ενδιαφερόταν κυρίως για προβλήματα ηθικής και πάθους, και πολλοί μελέτησαν την επιστήμη πίσω από τη γλώσσα του σώματος, με σκοπό να ανακαλύψουν περισσότερα για τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Αυτή η μελέτη της γλώσσας του ανθρώπινου σώματος οδήγησε σε ένα αριθμό θεατρικών έργων, κυρίως τραγωδιών. Οι γλύπτες ανέβασαν τη μελέτη του σώματος σε πολύ υψηλό βαθμό, δημιουργώντας έργα που δεν απεικόνιζαν την ανθρώπινη φιγούρα μόνο εξωτερικά, αλλά αντανακλούσαν και τον εσωτερικό τους κόσμο.
Η περισσότερη Ελληνική τέχνη είχε σαν στόχο να ευχαριστήσει τους θεούς για να έχουν καλή τύχη, και να κερδίσουν την εύνοια τους στο μέλλον. Έτσι, πολλοί Ελληνικοί ναοί κτιζόταν για να περιέχουν ένα άγαλμα λατρείας. Για παράδειγμα, το Ερεχθείον, που βρισκόταν στην Ακρόπολη, κτίστηκε για να τιμήσει τον αγώνα για την κατάκτηση της Αθήνας ανάμεσα στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα . Τελικά το έπαθλο κερδήθηκε από την Αθηνά με το δώρο της προς την πόλη με μία ελιά.
Ωστόσο, οι Ελληνικοί θεοί ήταν κυρίως αντανάκλαση της ίδιας της Ελληνικής ζωής. Έτσι, η Ελληνική γλυπτική είχε την τάση να εξανθρωπίζει τους μύθους, παρουσιάζοντας τους θεούς με ανθρώπινες μορφές. Τα περισσότερα αγάλματα δημιουργήθηκαν αρχικά για να τιμήσουν ένα συγκεκριμένο θεό, ή θεά.. Τα περισσότερα είχαν υπερφυσικό μέγεθος και ήταν ντυμένα με μεγαλόπρεπα ενδύματα που φθάρηκαν με το πέρασμα του χρόνου. Τελικά, οι ναοί άρχισαν να ενσωματώνουν περίτεχνα ανάγλυφα στις μετόπες, το τριγωνικό σχήμα ανάμεσα στη στέγη και τις κολώνες. Το πιο αξιόλογο παράδειγμα θρησκευτικής γλυπτικής ήταν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός στην Ολυμπία δημιουργήθηκε από τον Φειδία, τον μεγαλύτερο γλύπτη όλων των εποχών, που αιώνες αργότερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κάηκε σε πυρκαγιά στα ανάκτορα. Επειδή η θρησκεία ήταν τόσο σημαντική στις αρχές της κλασσικής περιόδου, οι θεοί παριστάνονταν με νατουραλιστικό τρόπο.
¨Καθώς περνούσε ο καιρός, οι γλύπτες δεν περιοριζόταν για την απόδοση των θεοτήτων, και πολύ συχνά δέχονταν παραγγελίες για ταφικά γλυπτά που παρίσταναν τους προγόνους της οικογένειας. Αυτά τα ταφικά γλυπτά, εξαιρετικά παραδείγματα από τα οποία βρίσκονταν στον Κεραμικό, κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών, έδειχναν συνήθως τους νεκρούς προγόνους σε αναπαυτική στάση, συχνά να δειπνούν στην οικεία τους. Διάσημοι αθλητές και ευγνωμονούσες οικογένειες συνήθιζαν να τοποθετούν αγάλματα για τους εαυτούς τους σε ναούς, για να αποδώσουν φόρο τιμής σε ένα θεό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι γλύπτες δεν χρησιμοποιούσαν μόνο αρκετές λεπτομέρειες για να διαφοροποιήσουν τη φυσιογνωμία ενός μποξέρ από ένα δρομέα, αλλά να αναπτύξουν την απεικόνιση ξεχωριστών προσώπων. Όλα αυτά τα μαρμάρινα αγάλματα ζωγραφιζόταν με εγκαυστικά χρώματα, και ήταν συχνά ολοζώντανα. Αναφέρεται ότι στη Σικελία ένας νεαρός είχε ερωτευτεί ένα τέτοιο πολύχρωμο γλυπτό της Αφροδίτης.
Τελικά, τον πέμπτο ΠΧ αιώνα, η παραγωγή πορτραίτων έγινε της μόδας. Πολιτικοί και στρατηγοί παράγγελλαν το πορτραίτο τους που ονομάζονταν μπούστος. Για τους επόμενους τρεις αιώνες, οι γλύπτες εκπαιδεύτηκαν να χαρτογραφούν το ανθρώπινο πρόσωπο με απόλυτη λεπτομέρεια. Αυτή η τελειομανία ήταν που τράβηξε το ενδιαφέρον των Ρωμαίων, και όταν οι Έλληνες υποτάγηκαν από τη Ρώμη, ακολούθησαν την Ελληνική γλυπτική. Πολλά από τα πιο γνωστά Ελληνικά γλυπτά αντιγράφηκαν από ρωμαίους γλύπτες. Μερικοί από τους διασημότερους γλύπτες εκτός από το Φειδία, ήταν ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας, και ο Λύσιππος, ο γλύπτης του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Dochiariou Monastery

2010-09-23T08:27:00.000-07:00

This 65-85 cm oil painting on canvas was created in September 2010 with painting knives. It shows the monastery of Dochiariou in mount Athos.It's not an especially important monastery in the Holy peninsula, but it is certainly one of the most beautiful.

Colour (Part 1)

2010-09-17T08:28:00.000-07:00

COLOUR ( Part 1)
It's true that individual colours have a bias towards cool or warm for colour mixing. If you mix two warms together, you'll get a warm secondary colour and, if you mix two cools together you'll get a cool secondary.
For example, mixing cadmium yellow and cadmium red light creates a warm orange. If you mix lemon yellow with alizarin crimson, you get a cooler, more gray orange. Mixing secondary colours is not only about the proportions in which you mix two primary colours, but also knowing what different reds, yellows, and blues produce.
As a group, reds and yellows are considered warm colours and blue a cool colour. But if you compare different reds (or yellows or blues), you'll see that there are warm and cool versions of each of these colours (relative to each other only). For example, cadmium red is definitely warmer than alizarin crimson (though alizarin crimson will always be warmer than, say, a blue).
Secondary colours are made by mixing two primary colours together: red and yellow to get orange, yellow and blue to get green, or red and blue to get purple. The secondary colour you get depends on the proportions in which you mix the two primaries. If you mix three primary colours together, you get a tertiary colour.
The proportions in which you mix the two primaries is important. If you add more of one than the other, the secondary colour will reflect this. For example, if you add more red than yellow, you end up with a strong, reddish orange; if you add more yellow than red, you produce a yellowish orange. Experiment with all the colours you have - and keep a record of what you've done.
But you'll find that there'll always be an instance when the colour you want simply doesn't come ready-made, such as a particular green in a landscape. Your knowledge of colour mixing will enable you to adapt a ready-made green to the shade you require.
The advantage of buying a premixed colour is that you are sure you are getting the same hue each time. And some single-pigment secondary colours, such as cadmium orange, have an intensity that's hard to match from mixed colours.
Browns and greys contain all three primary colours. They're created by mixing either all three primary colours or a primary and secondary colour (secondary colours of course being made from two primaries). By varying the proportions of the colours you're mixing, you create the different tertiary colours.
Mix a primary colour with its complementary colour. So add orange to blue, purple to yellow, or green to red. Each of these makes a different brown, so once again make up a colour chart to give you a quick reference to refer to.
Mix some orange (or yellow and red) with a blue then add some white. You'll always want more blue than orange, but experiment with the amount of white you use. You can also mix blue with an earth colour, such as raw umber or burnt sienna.

Χρώμα ( Μέρος 1)

2010-09-17T08:24:00.000-07:00

ΧΡΩΜΑ ( ΜΕΡΟΣ 1)
Είναι αλήθεια ότι τα χρώματα κλίνουν προς τα θερμά ή τα ψυχρά χρώματα όταν αναμειγνύονται .Εάν αναμείξετε δύο θερμά χρώματα, θα πάρετε ένα θερμό δευτερεύον χρώμα, και εάν αναμείξετε δύο ψυχρά θα δημιουργήσετε ένα ψυχρό δευτερεύον.
Για παράδειγμα ,εάν ανακατέψετε κίτρινο καδμίου και ανοιχτό κόκκινο καδμίου θα φτιάξετε ένα θερμό πορτοκαλί. Εάν αναμείξετε λεμονί κίτρινο με αλίζαριν πορφυρό, θα πάρετε ένα ψυχρότερο, περισσότερο γκρι πορτοκαλί. Η ανάμειξη δευτερευόντων χρωμάτων δεν αφορά μόνο την αναλογία που αναμειγνύονται δύο βασικά χρώματα, αλλά και τι παράγουν τα διαφορετικά κόκκινα , κίτρινα και μπλε.
Σαν ομάδες τα κίτρινα και τα κόκκινα θεωρούνται θερμά χρώματα, ενώ το μπλε θεωρείται ψυχρό χρώμα. Αλλά εάν συγκρίνετε διαφορετικά κόκκινα ( ή κίτρινα, ή μπλε), θα δείτε ότι υπάρχουν θερμές, ή ψυχρές παραλλαγές για το καθένα από αυτά τα χρώματα ( σε σχέση μόνο του ενός με το άλλο). Για παράδειγμα, το κόκκινο καδμίου είναι ξεκάθαρα θερμότερο από το Αλίζαριν πορφυρό ( αυτό βέβαια είναι θερμότερο ας πούμε από το μπλε).
Τα δευτερεύοντα χρώματα γίνονται από την ανάμειξη δύο πρωτευόντων χρωμάτων: Το κόκκινο και το κίτρινο δίνουν ένα πορτοκαλί, το μπλε και το κίτρινο δίνουν ένα πράσινο , και το μπλε με το κόκκινο ένα πορφυρό. Το δευτερεύον που παίρνετε εξαρτάται από τις αναλογίες ανάμειξης των δύο πρωτευόντων. Εάν αναμείξετε μαζί τρία πρωτεύοντα, θα δημιουργήσετε ένα τριτεύον χρώμα.
Οι αναλογίες στην ανάμειξη δύο πρωτευόντων χρωμάτων είναι σημαντική. Εάν αναμείξετε περισσότερο από το ένα χρώμα σε σύγκριση με το άλλο .αυτό θα έχει αντανάκλαση στο δευτερεύον χρώμα. Για παράδειγμα, εάν προσθέσετε περισσότερο κόκκινο από κίτρινο, θα δημιουργήσετε ένα δυνατό κόκκινο-πορτοκαλί. Εάν όμως προσθέσετε περισσότερο κίτρινο, θα έχετε ένα κίτρινο- πορτοκαλί. Πειραματιστείτε με όλα τα χρώματα που έχετε και κρατήστε μία λίστα με αυτά που έχετε δημιουργήσει. Θα διαπιστώσετε κάποια στιγμή ότι το χρώμα που θέλετε δεν παρέχεται έτοιμο, όπως παραδείγματος χάριν ένα πράσινο σε ένα τοπίο. Η γνώση σας στην ανάμειξη χρωμάτων θα σας επιτρέψει να προσαρμόσετε ένα έτοιμο χρώμα στην απόχρωση που επιθυμείτε.
Το πλεονέκτημα της αγοράς έτοιμων χρωμάτων είναι ότι έχετε κάθε φορά τη ίδια απόχρωση που επιθυμείτε. Μερικά έτοιμα δευτερεύοντα όπως το πορτοκαλί του καδμίου το οποίο έχει ένταση που είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξετε με την ανάμειξη ανοικτού κόκκινου και κίτρινου καδμίου.
Τα καφετί και τα γκρίζα περιέχουν και τα τρία βασικά χρώματα. Δημιουργούνται από την ανάμειξη των τριών βασικών, ή ενός πρωτεύοντος και ενός δευτερεύοντος ( δευτερεύοντα που δημιουργούνται από την ανάμειξη δύο πρωτευόντων). Ποικίλλοντας τις αναλογίες των χρωμάτων που αναμειγνύετε θα δημιουργήσετε διαφορετικά τριτεύοντα χρώματα.
Αναμείξετε ένα πρωτεύον με το συμπληρωματικό του. Έτσι προσθέστε πορτοκαλί στο μπλε, πορφυρό στο κίτρινο, ή πράσινο στο κόκκινο. Το καθένα από αυτά δίνει ένα διαφορετικό καφέ, έτσι άλλη μία φορά κάντε ένα χρωματικό χάρτη στο οποίο μπορείτε να προσφεύγετε για κάποια βοήθεια. Αναμείξτε λίγο πορτοκαλί (ή κίτρινο με κόκκινο) με μπλε και προσθέστε λίγο λευκό. Πάντοτε θα θέλετε περισσότερο μπλε από πορτοκαλί ,αλλά πειραματιστείτε με τη ποσότητα του λευκού που θα χρησιμοποιήσετε. Μπορείτε ακόμη να αναμείξετε μπλε με ένα γήινο χρώμα, όπως ωμή ούμπρα,ή ψημένη σιένα.

Colour (part 2)

2010-09-17T08:20:00.000-07:00

COLOUR (Part 2)
If you mix too many colours together, you'll get mud. If your gray or brown isn't coming out the way you want it to, it’s best if you start again than add more colour in the hope it'll work.
The complementary colour of a primary colour (red, blue, or yellow) is the colour you get by mixing the other two primary colours. So the complementary colour of red is green, of blue is orange, and of yellow is purple
When placed next to each other, complementary colours make each other appear brighter, more intense. The shadow of an object will also contain its complementary colour, for example the shadow of a green apple will contain some red.
While it may seem logical that to lighten a colour you add white to it and that to darken it you add black, this is an oversimplification. White reduces brightness so although it makes a colour lighter, it removes its vibrancy. Black doesn't so much add darkness as create murkiness (though there are instances in which black is uniquely useful, such as the range of greens it can produce when mixed with yellow!).
Adding white to a colour produces a tint of that colour, makes a transparent colour (such as ultramarine) opaque, and cools the colour. This is most noticeable with red, which changes from a warm red into a cool pink when you use titanium white. You can add white to lighten a colour, but because this removes the vibrancy of a colour you'll end up with a washed-out picture if you use white to lighten all you colours. Rather develop your colour mixing skills to produce hues of varying intensity. For example, to lighten a red, add some yellow instead than white (or try zinc white)
Black tends to dirty colours rather than simply darken them. Of the most common blacks, Mars black is the blackest and is very opaque, ivory black has a brown undertone, and lamp black a blue undertone.
Think about how much is truly black in nature. Shadows are not simply black, nor a darker version of the colour of the object. They contain the complementary colour of the object.
Take, for example, the shadow on a yellow object. If you mix black and yellow, you get an unattractive olive green. Instead of using this for the shadow, use a deep purple. Purple being the complementary colour of yellow, both will look more vibrant.
It's not true to say the Impressionists never ever used black, but they certainly popularized the idea that they never did.
If you can't see yourself working without black, then consider mixing up a raw umber with ultramarine rather than using a straight-from-the-tube black. It also has the advantage of not 'killing' a colour it's mixed with to the same extent.
Opaque pigments are dense and tend to block out other colours. This makes them ideal for subjects that are solid and heavy, such as tree trunks. Transparent pigments are light and airy, barely showing on top of other colours. This makes them ideal for atmospheric subjects such as a misty morning or diaphanous fabrics.

Χρώμα (Μέρος 2)

2010-09-17T07:58:00.000-07:00

ΧΡΩΜΑ (ΜΕΡΟΣ 2)
Εάν αναμείξετε πολλά χρώματα μαζί , θα βγάλετε ένα λασπωμένο χρώμα. Εάν το γκρίζο δεν βγαίνει όπως το θέλετε, είναι προτιμότερο να ξεκινήσετε ξανά, από το να προσθέσετε περισσότερο χρώμα με την ελπίδα να πετύχει.
Το συμπληρωματικό ενός πρωτεύοντος χρώματος (κόκκινο, μπλε και κίτρινο) είναι το χρώμα που βγαίνει από τη μίξη δύο πρωτευόντων. Έτσι το συμπληρωματικό του κόκκινου είναι το πράσινο, του μπλε το πορτοκαλί και του πορφυρού το κίτρινο.
Όταν δύο συμπληρωματικά χρώματα είναι δίπλα το ένα στο άλλο, φαίνονται λαμπρότερα και πιο έντονα. Η σκιά ενός αντικειμένου περιέχει το συμπληρωματικό του χρώμα, παραδείγματος χάριν η σκιά ενός πράσινου μήλου θα πρέπει να περιέχει αρκετό κόκκινο.
Ενώ φαίνεται λογικό ότι για να φωτίσετε ένα χρώμα πρέπει να προσθέσετε λευκό και για να σκουραίνετε βάζετε μαύρο, αυτό είναι μία υπεραπλούστευση. Το λευκό μειώνει τη λαμπρότητα, και ενώ κάνει ένα χρώμα φωτεινότερο ελαττώνει τη ζωηρότητα του. Το μαύρο δεν προσθέτει τόσο σκιερότητα, όσο λάσπωμα,(αν και μερικές φορές είναι πολύ χρήσιμο για μία ποικιλία πράσινων που παράγει με την ανάμειξη του με κίτρινο).
Προσθέτοντας λευκό σε ένα χρώμα παράγετε μία χροιά αυτού του χρώματος. Το λευκό μετατρέπει ένα διαφανές χρώμα όπως το μπλε ουλτραμαρίνας σε αδιαφανές. Αυτό είναι περισσότερο αξιοπρόσεκτο με το κόκκινο, που αλλάζει από θερμό χρώμα σε ένα ψυχρό ροζ όταν το αναμειγνύετε με λευκό τιτανίου. Μπορείτε να προσθέσετε λευκό για να φωτίσετε ένα χρώμα, αλλά επειδή αφαιρεί από τη ζωηρότητα του χρώματος, θα καταλήξει σαν μία ξεπλυμένη εικόνα. Θα είναι προτιμότερο να αναπτύξετε την ικανότητα σας στην ανάμειξη των χρωμάτων για να παράγετε αποχρώσεις διαφορετικής έντασης. Παραδείγματος χάριν για να φωτίσετε το κόκκινο προσθέστε λίγο κίτρινο, αντί για λευκό, ή (προσπαθήστε με λευκό τσίγκου). Το μαύρο τείνει να λερώνει τα χρώματα αντί να τα σκουραίνει. Από τα πιο συνηθισμένα μαύρα το lamp είναι το πιο αδιαφανές και τείνει προς το μπλε, ενώ το μαύρο ivory περιέχει καφέ.
Σκεφτείτε πόσο αληθινό μαύρο υπάρχει στη φύση. Οι σκιές δεν είναι απλά μαύρες, ούτε σκιερότερη παραλλαγή του χρώματος του αντικειμένου. Η σκιά ενός αντικειμένου περιέχει το συμπληρωματικό του χρώμα.
Πάρτε για παράδειγμα τη σκιά ενός κίτρινου αντικειμένου. Εάν αναμείξετε μαύρο με κίτρινο, θα πάρετε ένα μάλλον άσχημο λαδί πράσινο. Αντί να χρησιμοποιήσετε αυτό για σκιά, χρησιμοποιείστε βαθύ πορφυρό όπως καρμίνα. Το πορφυρό, επειδή είναι συμπληρωματικό του κίτρινου θα το κάνει να φαίνεται πιο ζωηρό.
Δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιμπρεσιονιστές δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ μαύρο. Απλά κυκλοφορούσαν αυτή την ιδέα για να δημιουργούν εντύπωση. Εάν δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς μαύρο σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε ωμή ούμπρα με ουλτραμαρίνα αντί να χρησιμοποιήσετε ένα σωληνάριο μαύρου.. Αυτό έχει ως πλεονέκτημα να μη « σκοτώνει» ένα χρώμα με το οποίο αναμειγνύεται έως ένα σημείο.
Τα αδιαφανή χρώματα είναι πηκτά και τείνουν να αποκλείουν τα άλλα χρώματα. Αυτό τα κάνει ιδανικά για στέρεα και βαριά θέματα όπως τους κορμούς δέντρων. Τα διαφανή χρώματα είναι ελαφρά και αιθέρια, που με δυσκολία φαίνονται πάνω σε άλλα χρώματα. Αυτό τα κάνει ιδανικά για ατμοσφαιρικά θέματα όπως ένα ομιχλώδες πρωινό, ή διάφανα υφάσματα.

Pop Art and Andy Warhol

2010-09-10T12:23:00.000-07:00

Pop Art and Andy Warhol (1928-1987)
Warhol was a prominent US painter, film-maker and author, and a leading figure in the Pop Art movement.
Andrew Warhola was born in Pittsburgh, Pennsylvania. His parents had emigrated to the USA from Ruthenia, a region now in the Slovak Republic.
Between 1945 and 1949 Warhol studied at the Carnegie Institute of Technology. In 1949, he moved to New York and changed his name to Warhol. He worked as a commercial artist for magazines and also designed advertising and window displays.
In the early 1960s, he began to experiment with reproductions based on advertisements, newspaper headlines and other mass-produced images from American popular culture such as Campbell's soup tins and Coca Cola bottles. In 1962, he began his series portraits of Marilyn Monroe. He also included other subjects like Jackie Kennedy and Elvis Presley. The same year he took part in the New Realists exhibition in New York, which was the first important event of Pop Art.
In 1963, Warhol he got into the film industry with some experimental films. His studio, known as the Factory, became a meeting point for young artists, actors and musicians. One of these, Valerie Solanas, shot and seriously wounded him in 1968.
Warhol was now established as an internationally famous artist and throughout the 1970s and 1980s exhibited his work around the world.
On 22 February 1987, Warhol died unexpectedly in a New York hospital following an operation.
The name Pop Art is attributed to the English critic Laurence Alloway, who used the term for the first time in 1958 and was established a few years later in the sixties, a period when Pop Art had its greater influence. Until then Pop Art artists called themselves Neo Dada with reference to the Dada movement. Some people consider Dadaism the herald of Pop Art and certainly had a great influence on it. The two currents are connected with each other in their effort to raise the common, daily subject to objects of art.
Early in the sixties, Pop Art started developing especially in the United States. The personality of Andy Warhol and Roy Lichnestein gave a large boost to Pop Art. Although England was the birthplace of Pop Art, it had great success across the Atlantic, due to the robust American economy.
Main characteristics of Popp Art were spontaneity, creative exaggeration, light disposition, satire, bright colours, and generally the rejection of the traditional. Pop Art served the so called mass culture, connected to a kind of commercial art and the wide public. In contrast to earlier Modern Art currents, Pop Art showed an indifference to difficult, incomprehensible and more cerebral subjects, which Pop Art artists consider elitist products. Characteristic samples of Pop Art aesthetics, are depictions of tin cans of a specific beverage, Elvis Presley and Merilyn Monroe, or other subjects drawn from comics and advertisements.
Some of the Pop Art artists are Andy Warhol, Roy Lichnestein, Peter Blake Richard Hamilton and others.

Ποπ Αρτ και Άντυ Γουώρχολ

2010-09-10T12:15:00.000-07:00

Ποπ Αρτ και Άντυ γουόρχωλ (1928-1987)
Ο Άντυ Γουόρχωλ υπήρξε διακεκριμένος Αμερικανός ζωγράφος, κινηματογραφιστής, συγγραφέας και κυρίαρχη μορφή στο κίνημα της Ποπ Αρτ.
Ο Αντρέας Γουορχώλα γεννήθηκε στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνιας. Οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει στις ηνωμένες πολιτείες από τη Ρουθένια, μία περιοχή της σημερινής Σλοβακικής Δημοκρατίας.
Ανάμεσα στο 1945 και το 1949 ο Γουόρχωλ σπούδασε στο Ινστιτούτο τεχνολογίας του Κάρνετζι. Δούλεψε ως καλλιτέχνης διαφημιστικών για περιοδικά και σχεδίαζε διαφημιστικά για βιτρίνες καταστημάτων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 άρχισε να πειραματίζεται με αναπαραγωγές που βασιζόταν σε διαφημίσεις, επικεφαλίδες εφημερίδων και μαζικές εικόνες από την Αμερικανική λαϊκή πολιτιστική παράδοση, όπως τις κονσέρβες σούπες Κάμπελ και μπουκάλια κόκα κόλας. Το 1962 , άρχισε μία σειρά πορτραίτων της Μέρυλιν Μονρόε. Ακόμη συμπεριέλαβε στη σειρά πορτραίτα της Τζάκι Κένεντυ και του Έλβις Πρίσλευ. Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος σε μία έκθεση Νέο Ρεαλιστών στη Νέα Υόρκη, που ήταν το πρώτο σημαντικό γεγονός της Ποπ Αρτ.
Το 1963, ο Γουόρχωλ μπήκε στη βιομηχανία του κινηματογράφου με κάποια πειραματικά φιλμ. Το στούντιο του γνωστό ως το Εργοστάσιο, έγινε το σημείο συνάντησης για νέους καλλιτέχνες, ηθοποιούς και μουσικούς. Ένας από αυτούς, ο Βαλερύ Σολάνας , τον πυροβόλησε τραυματίζοντας τον σοβαρά το 1968.
Τώρα πλέον ο Γουόρχωλ καθιερώθηκε ως ένας διάσημος διεθνής καλλιτέχνης και εξέθετε τη δουλειά του σε όλο τον κόσμο καθ’ όλη τη δεκαετία του 1970 και 1980.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1987, ο Γουόρχωλ πέθανε ξαφνικά σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια εγχείρησης .

. Το όνομα Ποπ Αρτ αποδίδεται στον Βρετανό κριτικό τέχνης Λώρενς Άλογουει, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο για πρώτη φορά το 1958 αλλά καθιερώθηκε μερικά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στη δεκαετία του '60, περίοδος που η Ποπ Αρτ γνώρισε και την μεγαλύτερη απήχηση. Μέχρι τότε, συχνά οι Ποπ Αρτ καλλιτέχνες αποκαλούνταν και Νεο-Νταντά με αναφορά στο κίνημα του Ντανταϊσμού. Από αρκετούς, ο Ντανταϊσμός θεωρείται πρόδρομος της Ποπ Αρτ και σίγουρα αποτέλεσε ισχυρή επιρροή. Τα δύο κινήματα συνδέονται μεταξύ τους, κυρίως μέσω της κοινής διάθεσης να προκαλέσουν και να ανυψώσουν το καθημερινό και συνηθισμένο στη θέση του αντικειμένου της τέχνης.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, η Ποπ Αρτ άρχισε να αναπτύσσεται κυρίως στην Αμερική. Η προσωπικότητα του Άντι Γουόρχολ και του Ρόι Λίχτενσταϊν θα δώσουν τη μεγαλύτερη ώθηση στην Ποπ Αρτ. Αν και η Βρετανία αποτελεί τον τόπο γέννησης της Ποπ Αρτ, στην Αμερική γνωρίζει πραγματική έξαρση, γεγονός που ευνοείται και από την οικονομική ευρωστία της Αμερικής.
Κύρια χαρακτηριστικά της Ποπ Αρτ αποτέλεσαν ο αυθορμητισμός, η δημιουργική υπερβολή, η ανάλαφρη διάθεση, η σάτιρα, οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις και εν γένει η απόρριψη του παραδοσιακού. Η Ποπ Αρτ υπηρέτησε την αποκαλούμενη μαζική κουλτούρα και συνδέθηκε με ένα είδος εμπορικής τέχνης που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Σε αντίθεση με πολλά προγενέστερα κινήματα της μοντέρνας τέχνης, η Ποπ Αρτ επέδειξε αδιαφορία σε δύσκολα, δυσνόητα ή περισσότερο εγκεφαλικά θέματα, τα οποία για τους καλλιτέχνες του κινήματος θεωρούνταν προϊόντα μιας διάθεσης ελιτισμού. Πίνακες με αναπαραστάσεις τενεκεδένιων κουτιών γνωστού αναψυκτικού, του Έλβις Πρίσλεϊ και της Μέριλιν Μονρόε ή ακόμα θέματα δανεισμένα από τα αμερικανικά κόμιξ και τη διαφήμιση αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της Ποπ Αρτ αισθητικής.
Οι κυριότεροι Ποπ Αρτ καλλιτέχνες ήταν ο Άντυ Γουόρχωλ, ο Ρόι Λίχνεσταιν,Πήτερ Μπλέικ, Ρίτσαρντ Χάμιλτον και άλλοι.

Talking about the economic crisis

2010-09-05T10:34:00.000-07:00

This original oil on canvas was painted by Charalampos Laskaris in september 2010 with painting knives.
Size : 45-65 cm
Impressionistic
It shows two friends talking about the fiscal worries of Greece

Painting theory terms part one

2010-08-08T02:14:00.000-07:00

PAINTING THEORY TERMS Part One Hue, Purity and Value
Colours are classified by three properties: hue, purity and value — terms that are often misunderstood.
Απόχρωση, καθαρότητα, και τονικότητα
Τα χρώματα χαρακτηρίζονται από τρεις ιδιότητες: την απόχρωση, την καθαρότητα και την τονικότητα- όροι που συχνά παρερμηνεύονται.

απόχρωση
Hue
Hue is the name of the colour, such as red yellow, orange, green etc. The strip shows primary, secondary and tertiary hues.
Απόχρωση είναι η ονομασία του χρώματος, όπως κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, κτλ. Το γράφημα δείχνει πρωτεύοντα, δευτερεύοντα και τριτεύοντα χρώματα.

Purity
The freedom from other colour admixtures. Saturation is the degree of purity. Chroma is the purity in relationship to gray. (. Some authors also use intensity to mean colour purity, whereas for others it means tone/value.)
Καθαρότητα
Είναι η απελευθέρωση του χρώματος από προσμίξεις. Κορεσμός είναι ο βαθμός της καθαρότητας. Χρώμα είναι η καθαρότητα σε σχέση προς το γκρι. Μερικοί συγγραφείς χρησιμοποιούν την ένταση εννοώντας καθαρότητα, ενώ για άλλους σημαίνει τονικότητα.

Value

It means the luminance — brightness or dullness — of a hue. It is also called tone or tonal value.
A tint is made by adding white to a hue, and shade is made by adding black. As far as oil painting pigments are concerned, mixing in white or black with usually lower the purity of a hue, making it chalkier or muddier.
Τονικότητα
Σημαίνει την φωτεινότητα, τη λαμπρότητα ,ή πόσο μουντή είναι μία απόχρωση. Επίσης ονομάζεται τονική τιμή.
Η χροιά γίνεται προσθέτοντας λευκό στην απόχρωση και η σκιά προσθέτοντας μαύρο. Όσο αφορά τα ελαιοχρώματα η ανάμειξη χρωμάτων με λευκό ,ή μαύρο συνήθως κατεβάζει την καθαρότητα της απόχρωσης, κάνοντας την πιο λασπωμένη, ή σαν κιμωλία.

Primary, Secondary and Tertiary Colours
Red, yellow and blue are the primary colours, which can't be derived from still more basic colours. Mixing two primary colours will create one of the secondary colours: orange, green or purple. A secondary colour mixed with an adjacent primary (on the colour wheel) will create a tertiary colour.
Πρωτεύοντα, δευτερεύοντα και τριτεύοντα χρώματα
Το κόκκινο, κίτρινο και μπλε είναι τα πρωτεύοντα χρώματα, τα οποία δεν μπορού7ν να δημιουργηθούν από την ανάμειξη άλλων χρωμάτων. Αναμειγνύοντας δύο πρωτεύοντα χρώματα θα δημιουργήσουμε ένα δευτερεύον χρώμα, όπως πορτοκαλί από κόκκινο και κίτρινο, ή πράσινο από την ανάμειξη κίτρινου και μπλε, και βιολετί από την ανάμειξη κόκκινου και μπλε. Ένα δευτερεύον χρώμα με ένα διπλανό πρωτεύον δημιουργούν ένα τριτεύον χρώμα.
Colour Warmth
Colours are also commonly described as warm or cold. Warm colours are the red, orange and yellow, and are 'active', causing them to 'advance'. Blue colours, particularly when dark and/or under saturated, are 'cool' and tend to 'recede'. Other areas of the spectrum remain neutral
Θερμοκρασία του χρώματος
Τα χρώματα χαρακτηρίζονται κοινώς ως θερμά, ή ψυχρά. Θερμά χρώματα είναι το πορτοκαλί, το κόκκινο και το κίτρινο, ενώ ψυχρά είναι το πράσινο και το μπλε. Τα θερμά χρώματα είναι ενεργά και τείνουν να κινούνται μπρος τα εμπρός. Τα ψυχρά χρώματα, ειδικά όταν είναι σκούρα και μη κορεσμένα, είναι ψυχρά και τείνουν να υποχωρούν στο βάθος. Τα γκρι και καφέ χρώματα είναι ουδέτερα
Mixing Colours
Colour theory provides only a rough guide to mixing paints. In practice you will need to:
1. Experiment to learn the individual properties of pigments and their mixtures, probably making reference charts to begin with.
2. Make more attractive tints and shades with colours other than white and black (e.g. light and dark earths).
3. Purchase pigments for the secondary and certainly the tertiary colours. Mixing primaries will only result in muddy hues.
4. Use glazes if you wish to modify colours without mixing them overmuch.
Ανάμειξη χρωμάτων
Η θεωρία του χρώματος μπορεί να δώσει ένα απλό οδηγό ανάμειξης των χρωμάτων. Στην πράξη χρειάζεται
1. Να πειραματιστείτε για να μάθετε τις ιδιαίτερες ιδιότητες των χρωμάτων και των προσμίξεων τους, κάνοντας κατ’ αρχήν καταλόγους σε μουσαμά και σημειώνοντας τα χρώματα που χρησιμοποιήσατε.
2. Κάντε πιο ελκυστικές αποχρώσεις και σκιές χωρίς να χρησιμοποιείτε λευκό ,η μαύρο (πχ φωτεινά και σκούρα γήινα χρώματα)
3. Αγοράζετε δευτερεύοντα και οπωσδήποτε τα τριτεύοντα χρώματα. Αναμειγνύοντας πρωτεύοντα χρώματα θα καταλήξουν σε λασπώδεις αποχρώσεις.
4. Χρησιμοποιείτε λαζούρες εάν θέλετε να τροποποιήσετε τα χρώματα, χωρίς να τα αναμειγνύετε υπερβολικά.
Colour Harmony: Approaches
As always, the important thing is to see for yourself — to study the great masterworks and experiment with their colour schemes to understand what has been done and why. You can do that easily today by taking copies of the work (scanning books or using Internet sites) .
There are indeed many schemes for colour harmony, but the following should be useful to the painter. Note that they apply only to hues: for variety you can (and should) vary the purity and tones of the hues concerned.
Χρωματική αρμονία: προσεγγίσεις
Όπως πάντοτε, πιο σημαντικό είναι να δείτε μόνοι σας – να μελετήσετε τους μεγάλους δασκάλους ,βλέποντας τη χρήση των χρωμάτων τους, και να καταλάβετε τι έχει γίνει και γιατί. Μπορείτε να το κάνετε εύκολα αυτό αντιγράφοντας τα έργα τους από βιβλία, ή το ιντερνέτ. Υπάρχουν πολλές ιδέες για τη χρωματική αρμονία, αλλά τα παρακάτω αφορούν μόνο τις αποχρώσεις. Για ποικιλία μπορείτε να ποικίλετε τη καθαρότητα και τους τόνους των αποχρώσεων που αφορούν.

Painting theory terms part two

2010-08-08T01:59:00.000-07:00

Τριαδικότητα
Χρησιμοποιεί και τις τρεις αποχρώσεις που βρίσκονται σε ίση απόσταση στο χρωματικό τροχό. Ο)ι αποχρώσεις μπορούν να ποικίλουν ως προς καθαρότητα και την τονικότητα όπως συνήθως και η πρόταση αυτή διαιρείται παρακάτω ως εξής:
1. Μόνο πρωτεύοντα χρώματα: Πολύ δύσκολο να χρησιμοποιηθούν εκτός σε πόστερ, ή σε σχέδια γραφιστικής.
2. Δευτερεύοντα τριαδικά, όπως πχ σκάρλετ, μωβ και πράσινο βιρίντιαν. Πολύ ωραία εφέ μπορούν να γίνουν, επειδή όλα τα χρώματα περιέχουν κάποια από τα άλλα δύο δευτερεύοντα. Το κίτρινο, μπλε και πράσινο εμφανίζονται στο μουσικό μάθημα του Βερμέερ( 1664) Η αρμονία έγινε από την επιδέξια χρήση της τονικότητας

Triadic
It uses all three hues that are equidistance on colour wheel. Hues may be varied in purity and tone as usual, and the scheme is further divided:

1. Primary colours only: very difficult to use outside posters and graphic design.
2. Secondary triadics, e.g. scarlet, mauve and viridian. Very beautiful effects can be achieved, probably because all colours contain some of the other two secondaries.
Green, blue and yellow appear in this detail from Vermeer's The Music Lesson ( 1664). Harmony has also been achieved by very skillful use of tone.
Σπασμένα συμπληρωματικά
Όπως στο ανάλογο, αλλά με την προσθήκη της μεσαίας απόχρωσης της σειράς των αναλογικών χρωμάτων. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευκολότερα μία ισορροπία ψυχρών και θερμών χρωμάτων. Στον πίνακα της Κασάτ «το μπάνιο» η ζωγράφος χρησιμοποιεί τριτεύοντες αποχρώσεις, και πέφτει κάπου ανάμεσα σε τριαδικά και σπασμένα συμπληρωματικά από κόκκινο πορφυρί απέναντι σε αποχρώσεις του πράσινου μπλε. Στο φόντο επαναλαμβάνονται το μπροστινά χρώματα με πιο λασπωμένα και σκούρα.

Split Complementary
Like analogous, but with the addition of the complementary of the mid-hue of the analogous range. A warm/cool balance is more easily introduced with this scheme.

This is a painting by Mary Cassatt (The Bath) ,where she uses tertiary hues, and falls somewhere between a triadic scheme and a split complementary one of red-purple against hues of green-blue. The background repeats the foreground colours but in muddier and darker colours.
Αναλογικά χρώματα
Η σύνθεση χρησιμοποιεί μόνο τρεις αποχρώσεις από τις δώδεκα του χρωματικού τροχού- πχ πορτοκαλί, πορτοκαλί-κόκκινο και κόκκινο. Όπως προηγουμένως, οι αποχρώσεις μπορούν να αναμειχθούν, και οι τόνοι τους να προσαρμοστούν.
Ακόμη αυτή η πρόταση μπορεί να διαιρεθεί σε :
1.Μία καθαρή απόχρωση και οι άλλες δύο ημι ουδέτερες (πχ αναμεμειγμένες, λασπωμένες, χαμηλής έντασης). Ο καθαρός τόνος θα βγει μπροστά είτε είναι ψυχρός ,είτε θερμός.
2. Ένα κυρίαρχο, ένα δευτερεύον και ένα μικρότερο. Το κυρίαρχο ποικίλει ως προς την καθαρότητα και την τονικότητα.
Η λεπτομέρεια από το «Σαρδανάπαλο» του Ντελακρουά (1826). Όλο το έργο έχει γίνει με αναλογικά χρώματα κόκκινου, κόκκινου- πορτοκαλί, και πορτοκαλί.

Analogous
The composition uses just 3 hues of 12-color wheel - e.g. orange, orange-red and red. As before, the hues can be mixed, and their tones adjusted.
This scheme can be further divided into:
1. One pure hue and the other two semi-neutral (i.e. mixed, muddy, low intensity). The pure tone will advance more than the others, whether is warm or cold.

2. One dominant, one subordinate and one minor. The dominant is varied with different purities and values.
The detail is from Eugene Delacroix's Death of Sardanapolis. The whole picture employs an analogous colour scheme of red, red-orange and orange.

Complementary colours
Composition uses one hue and its complementary — e.g. blue and orange. The hues can be mixed in various proportions, and tones added with white or black (or preferably earth pigments).
The detail comes from a famous painting by Monet of the Beach at Trouville (1870). It was painted on the spot. Though seeming a careless, even clumsy, improvisatory sketch, it is nothing of the sort. Monet served a traditional apprenticeship, and is here playing off orange and flesh tones, against tints of blue.

Συμπληρωματικά χρώματα
Η σύνθεση χρησιμοποιεί μία απόχρωση και το συμπληρωματικό της- πχ μπλε και πορτοκαλί. Οι αποχρώσεις μπορούν να αναμειχθούν σε διαφορετικές αναλογίες, και με την προσθήκη τόνων άσπρου και μαύρου ( ή καλύτερα χρώματα γήινα)
Η λεπτομέρεια είναι από ένα φημισμένο πίνακα του Μονέ στην παραλία του Τρουιβίλ (1870). Ζωγραφίστηκε επί τόπου. Αν και φαίνεται επιπόλαιο, ακόμη και αδέξιο, δεν είναι καθόλου τέτοιο. Ο Μονέ που είχε παραδοσιακή εκπαίδευση, παίζει εδώ με το πορτοκαλί και χρώματα σάρκας απέναντι σε σπασμένο μπλε.
Monochrome
We use one hue. Composition is achieved entirely through adjusting purities and tones. It is a limited but powerful approach that always makes a good exercise.
In this detail Titian has used a simple orange hue throughout. The marvellous variety comes from modifying purity and tone with glazes and scumbles — which demonstrates the power of old master techniques.

Μονοχρωμία
Μία απόχρωση. Η σύνθεση επιτυγχάνεται απολύτως μέσα από την προσαρμογή καθαρότητας και τόνων. Μία περιορισμένη προσέγγιση που όμως κάνει καλή εξάσκηση. Σ’ αυτήν τη λεπτομέρεια ο Τισιάνος χρησιμοποίησε ένα απλό πορτοκαλί σε όλο τον πίνακα. Η υπέροχη ποικιλία προέρχεται από την τροποποίηση της καθαρότητας και της τονικότητας με λαζούρες και περάσματα από πάνω με το πινέλο, κάτι που δείχνει τη δύναμη της τεχνικής των δασκάλων.

Monochrome
We use one hue. Composition is achieved entirely through adjusting purities and tones. It is a limited but powerful approach that always makes a good exercise.
In this detail Titian has used a simple orange hue throughout. The marvellous variety comes from modifying purity and tone with glazes and scumbles — which demonstrates the power of old master techniques.

Paraportiani in Myconos

2010-08-01T01:20:00.000-07:00

Original oil on canvas by Charalampos laskaris
Created in July 2010
Size 60-70 cm
The painting shows The famous Paraportiani church of Myconos in Greece.The island is a world famous tourist destination that attracts celebrities from the international jet set.

Santorini

2010-07-22T06:44:00.000-07:00

Original oil on canvas created in July 2010 by Charalampos Laskaris
Size 30-40 cm

Art lesson part two

2010-06-24T13:02:00.000-07:00

Questions often asked part two

1. Can I Mix Different Brands of Paint?
You may mix student quality paints with professional paint without risk, but not oil paints with acrylics. Oil on dry acrylics is fine, but not vice versa.
If you want to mix colours, start with two (cool and warm) reds, two blues, two yellows, and a white. You want two of each primary colour, one a warm version and one a cool. This will give you a larger range of colours when mixing than just one version of each primary. If you use warm colours only, or cool colours, without interchanging them, you will avoid neutral greys and mudding. This however may be desirable in some cases.
If you don't want to mix all your colours, also get an earth brown (burnt sienna or burnt umber), a golden earth brown (golden ochre), and a green (phthalo green).
Colour is essential in painting and the more you know about the colours you're using, the more you can get from it. Don't let the word "theory" intimidate you. The fundamentals of colour mixing aren't particularly tricky to understand.

2. Should I Paint on Paper or Canvas or What?
You can paint on practically anything provided the paint will stick and provided the paint won't rot the surface.

Acrylic paint can be painted on paper, card, wood, or canvas, with or without a primer being used first. Watercolour can be painted on paper, card, or special watercolour canvas.

A support for oil paint needs to be primed first (you may use two layers of Gesso), otherwise the oil in the paint will eventually rot the paper or threads of the canvas (Some paint pigments are chemical). You can buy pads of paper primed for oil paper, which are perfect for doing studies or if your storage space if limited.

3. How Many Paint Brushes Do I Need?
As few or as many as you like. if you're painting with oils, you can have a different brush for each colour, so that you don’t need to dry your brushes frequently. I mostly use just one brush, a specifically a No.10 size Filbert with bristle hairs ( made of pig hairs), rinsing it clean regularly as I'm painting. Don’t throw your worn out brushes because they ideal for some effects, grass for example

4. How Thick Should the Paint Be?
You may paint with as thick or thin paint as you desire. You can change the consistency of paint with a painting medium (ideal medium: Linoleum- poppy oil-stand oil- retouch varnish and turpentine in equal parts) to make it thinner, and apply colour evenly.

Μαθήματα ζωγραφικής μέρος δεύτερο

2010-06-24T12:56:00.000-07:00

Ερωτήσεις που κάνετε συχνά Μέρος Δεύτερο
1. Μπορώ να αναμείξω διαφορετικές μάρκες χρώματος;
Μπορείτε να αναμείξετε χρώματα για μαθητευόμενους με επαγγελματικά χρώματα χωρίς πρόβλημα αλλά όχι λάδια με ακρυλικά. Τα λάδια δεν έχουν πρόβλημα επάνω σε ακρυλικά, αλλά όχι αντίστροφα.
Εάν θέλετε να αναμείξετε χρώματα, αρχίστε με δύο από κάθε βασικό χρώμα ( ένα ψυχρό και ένα θερμό),κόκκινο , μπλε, κίτρινο και λευκό. Αυτό θα σας δώσει μεγαλύτερη ποικιλία χρωμάτων από το αν χρησιμοποιείτε μόνο ψυχρά ,ή θερμά χρώματα. Εάν χρησιμοποιείτε μόνο θερμά, ή μόνο ψυχρά χρώματα χωρίς να τα ανακατεύετε μεταξύ τους, τότε θα αποφεύγετε τα ουδέτερα γκρι και το συνηθισμένο λάσπωμα χρωμάτων. Σε ορισμένες ωστόσο περιπτώσεις, αυτό μπορεί να είναι επιθυμητό.
Εάν δεν θέλετε να δημιουργήσετε μόνοι σας όλα τα χρώματα με ανάμειξη, μπορείτε να βάλετε ακόμη στην παλέτα ένα καφέ ( ψημένη ούμπρα και ψημένη σιένα ) ένα χρυσό γήινο χρώμα όπως η χρυσή ώχρα και ένα πράσινο( φθάλο μπλε).
Το χρώμα είναι βασικό για τη ζωγραφική και όσο περισσότερα γνωρίζετε για τα χρώματα που χρησιμοποιείτε, τόσο το καλύτερο. Μη αφήνετε τη λέξη θεωρία του χρώματος να σας τρομάζει. Τα βασικά της ανάμειξης δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκα για να τα καταλάβετε.
2. Θα έπρεπε να ζωγραφίσω επάνω σε χαρτόνι, σε μουσαμά, ή κάτι άλλο;
Μπορείτε να ζωγραφίζετε πρακτικά σε οτιδήποτε, με την προϋπόθεση ότι κολλά το χρώμα επάνω του, ή δεν σαπίζει την επιφάνεια.
Τα ακρυλικά χρώματα μπορούν χρησιμοποιηθούν επάνω σε χαρτί. Χαρτόνι, ξύλο, ή μουσαμά με, ή χωρίς αστάρωμα ( γκέσο).Οι ακουαρέλες ζωγραφίζονται σε χαρτί , χαρτόνι και σε ειδικό μουσαμά για ακουαρέλα.
Ο μουσαμάς για ελαιογραφία πρέπει πρώτα να ασταρωθεί με δύο στρώματα γκέσο, διαφορετικά το χρώμα θα σαπίσει τις ίνες του μουσαμά ( κάποια χρώματα είναι φτιαγμένα από χημικές ουσίες.). Μπορείτε ακόμη να αγοράσετε φύλλα χαρτονιού που έχουν ασταρωθεί για ελαιογραφία. και είναι τέλεια για ζωγραφική αρχαρίων και για αποθήκευση εάν έχετε περιορισμένο χώρο.
3. Πόσα πινέλα χρειάζομαι;

Όσα θέλετε, λίγα ,ή πολλά. Εάν ζωγραφίζετε με λάδια, μπορείτε να έχετε δύο για κάθε χρώμα που δουλεύετε. Ένα για τα φωτεινά μέρη και ένα για τα σκούρα, ώστε να μη χρειάζεται να καθαρίζετε τα πινέλα συχνά. Μη πετάτε τα παλιά σας πινέλα επειδή μπορεί να σας φανούν χρήσιμα για ορισμένα εφέ, όπως παραδείγματος χάριν τη ζωγραφική χόρτου.
3. Με πόσο πηκτό χρώμα θα πρέπει να ζωγραφίζω;
Μπορείτε να ζωγραφίσετε με όσο πηκτό, ή αραιό χρώμα επιθυμείτε. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα λάδι ανάμειξης ( ιδανικός συνδυασμός : λινέλαιο- παπαρουνέλαιο- σταντ λάδι- ριτάτς βερνίκι και νέφτι σε ίσες ποσότητες) για να κάνετε τα χρώματα σας αραιότερα και να χρησιμοποιείτε πινέλα και χρώματα απαλά, χωρίς θαμπώματα.

Art lessons (Part one)

2010-06-19T14:20:00.000-07:00

Questions about painting (part one)
For beginners
Nobody started in painting as a master. Everybody has started from zero at the beginning, and with talent, studying and practice have reached a personal standard. The purpose of this article is to answer some very common questions
1. Do I need to draw well before I paint In the times of great art, drawing took apprentice painters two to three years before they took to paints. Even the mixing of colours took enough time before they started with brushes. Working with colour will not be a handicap if you haven’t mastered techniques yet. Without drawing you may still have the option of modern art, where drawing is not vital. What is important is to create art

2. What Kind of Paint are there?
You may use paints such as oils, acrylic, watercolour, and pastel. They all have their own personal qualities and none is better or significantly easier to master than the other. Which one is right for you depends to a large extent on how long you are prepared to wait for the colours to dry, or if you allergic to solvents
You may start with acrylics since they dry faster and are cleaned up with water. You may use them on canvas paper, or board, and mistakes may easily be hidden

3. What Brand of Paint Should I Buy?
It depends on how much you are prepared to pay. As a beginner you don’t need to practice with the best quality. When you have reached a good level I would advise you to use the best quality because it will reward you in practice. Try various brands and finally you may decide what brand suits you best. The better of course goes with the more expensive. Some paints are good for painting knives and others are great for glazes

If you mix colour with very cheap paints, you will find the results turn out dull. This is because there is less pigment in such paints and more filler.
4. What mixing medium must I use
There are a lot if different mediums with which we may mix colours and apply them on the canvas. The most popular is linoleum, (somehow yellowish, sometimes drying fast and sometimes slowly), poppy oil,( transparent), stand oil ( like honey, good for finishes), walnut, etc.

Μαθήματα Ζωγραφικής (Μέρος πρώτο)

2010-06-19T14:15:00.000-07:00

Ερωτήσεις για τη Ζωγραφική (Μέρος πρώτο)
Για αρχάριους
Κανένας δεν ξεκίνησε στη ζωγραφική σαν μεγάλος δάσκαλος. Όλοι έχουν αρχίσει από το μηδέν στην αρχή, και με το ταλέντο τους, τη μελέτη και την εξάσκηση έφτασαν σε κάποιο προσωπικό επίπεδο. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να απαντήσει μερικές από τις πιο κοινές ερωτήσεις.
1. Χρειάζεται να σχεδιάζω καλά πριν ζωγραφίσω;
Στον καιρό της μεγάλης ζωγραφικής, οι μαθητευόμενοι ζωγράφοι έκαναν σχέδιο για δύο με τρία χρόνια πριν ξεκινήσουν με χρώματα και πινέλα. Και η γνώση της ανάμειξης έπαιρνε αρκετό καιρό πριν πιάσουν πινέλα. Το να δουλεύεις με χρώμα δεν αποτελεί εμπόδιο εάν δεν έχεις κατακτήσει ακόμη κάποιες τεχνικές. Χωρίς καλό σχέδιο έχεις ακόμη την επιλογή της μοντέρνας τέχνης, όπου το σχέδιο δεν είναι βασική προϋπόθεση. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να δημιουργείς τέχνη.
2. Τι είδη χρωμάτων υπάρχουν;
Μπορείτε να χρησιμοποιείτε χρώματα όπως λάδια, ακρυλικά, χρώματα ακουαρέλας, και παστέλ. Το κάθε ένα έχει τις δικές του ιδιότητες, και κανένα δεν είναι καλύτερο από το άλλο, ούτε σημαντικά ευκολότερο, ή δυσκολότερο. Το πόσο κάποιο από αυτά είναι κατάλληλο για σας, εξαρτάται πόσο καιρό είστε διατεθειμένος να περιμένετε για να στεγνώσει το χρώμα, ή εάν είστε αλλεργικός στα διαλυτικά.
Μπορείτε να ξεκινήσετε με ακρυλικά, αφού αυτά στεγνώνουν γρήγορα και καθαρίζονται με νερό. Μπορείτε να τα χρησιμοποιείτε σε χαρτόνι, ή ξύλινη επιφάνια και φυσικά μουσαμά και έχουν το πλεονέκτημα να καλύπτουν τα λάθη.
3.Τι μάρκα χρωμάτων να χρησιμοποιήσω;
Εξαρτάται από το πόσο είστε προετοιμασμένος να πληρώσετε. Σαν σπουδαστής δεν χρειάζεται να κάνετε εξάσκηση με χρώματα υψηλής ποιότητας. Όταν φτάσετε σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο, θα σας συμβούλευα να χρησιμοποιήσετε ποιοτικά χρώματα γιατί αυτά θα σας αντάμειβαν στην πράξη. Δοκιμάστε διάφορες μάρκες μέχρι να καταλήξετε σ’ αυτήν που σας ταιριάζει καλύτερα. Φυσικά όπως σε όλα τα πράγματα, όσο πιο ακριβά τόσο καλύτερα. Μερικά χρώματα είναι κατάλληλα για σπάτουλες και άλλα πιο ρευστά για πινέλα και λαζούρες( ζωγραφική σε στρώματα).
Εάν ανακατέψετε χρώματα με φτηνά υλικά, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μουντό. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει στο σωληνάριο λιγότερη χρωστική ουσία και περισσότερο συνδετικό υλικό.
4. Τι λάδι ζωγραφικής να χρησιμοποιήσω;
Υπάρχουν πολλά λάδια ανάμειξης των χρωμάτων, όπως το πιο γνωστό λινέλαιο (είναι αρκετά κίτρινο και επηρεάζει το άσπρο, και στεγνώνει άλλοτε αργά και άλλοτε γρηγορότερα). Το παπαρουνέλαιο (διαφανές), το σταντ λάδι (παχύρευστο σαν μέλι, πολύ δημοφιλές στο παρελθόν γιατί χρησιμοποιούνταν σε φινιρίσματα και λαζούρες) και επίσης το καρυδέλαιο και άλλα λιγότερο γνωστά.

King Alexander is alive Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος

2010-06-16T02:15:00.000-07:00

Original oil on canvas (110-110 cm) showing Alexander's road to immortality
ccreated in Constantinople in June 2010

Pablo Picasso

2010-06-02T08:48:00.000-07:00

Pablo Picasso
Pablo Picasso was a Spanish painter who is widely acknowledged to be the most important artist of the 20th century. He experimented with a wide range of styles and themes in his long career, most notably inspiring 'Cubism'. He was the artist who opened widely the door of modern art in the 20th century, and had a great impact on thousands of new artists who tried to imitate him into creating scores of new styles many of which were a short lived failure/
Pablo Ruiz was born in Malaga on 25 October 1881, the son of an art teacher. He later adopted his mother's maiden name of Picasso. He grew up in Barcelona, showing artistic talent at an early age. In the early 1900s, he moved between France and Spain before finally settling in Paris in 1904. His artistic route was not covered with rose petals at least in the first fifty or more years. There he experimented with a number of styles and produced his own original ones, reflected in his 'Blue' and 'Rose' periods.
In 1907 Picasso painted 'Les Demoiselles d'Avignon', a revolutionary work that introduced a major new style - 'Cubism'. Picasso worked closely with the French artist Georges Braque in the development of this style. Picasso's next major innovation, in 1912, was 'Collage', attaching pieces of cloth, newspaper or advertising to his paintings. Picasso now moved from style to style, experimenting with painting and sculpture and becoming involved with the Surrealist movement. In 1937, he produced 'Guernica', a painting inspired by the destruction of the town in northern Spain by German bombers during the Spanish Civil War. Picasso supported the Republican government fighting General Francisco Franco, and never returned to Spain after Franco's victory.
Unlike many artists, Picasso remained in Paris during the German occupation. From 1946 to his death he lived mainly in the south of France. He continued to produce a huge variety of work including paintings, sculptures, etchings and ceramics.
Picasso was involved with a number of women during his life who were often artistic muses as well as lovers. He had four children. On 8 April 1973, he died of a heart attack at his home near Cannes.

Πάμπλο Πικάσο

2010-06-02T08:42:00.000-07:00

Πάμπλο Πικάσο
Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένας Ισπανός ζωγράφος που αναγνωρίστηκε ως ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα. Πειραματίστηκε με μία μεγάλη ποικιλία στυλ και θεμάτων στη μεγάλη του καριέρα, και υπήρξε ο ιδρυτής του Κυβισμού. Ήταν ο καλλιτέχνης που άνοιξε διάπλατα την πύλη του μοντερνισμού και ενέπνευσε χιλιάδες καλλιτεχνών που θέλησαν να μιμηθούν την επιτυχία του δημιουργώντας πάμπολλα νέα ρεύματα τέχνης που όμως ήταν συχνά ατυχή.
Ο Πάμπλο Ρουίζ γεννήθηκε στη Μαγιόρκα στις 25 Οκτωβρίου 1881, γιός ενός δασκάλου τέχνης. Αργότερα υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας του με το οποίο και έγινε γνωστός. Μεγάλωσε στη Βαρκελώνη δείχνοντας από μικρός το καλλιτεχνικό του ταλέντο και ακολουθώντας αρχικά ακαδημαϊκή καριέρα κάτι που είναι εμφανές στα πρώιμα έργα του. Στις αρχές του 1900 μετακινιόταν ανάμεσα στη Βαρκελώνη και το Παρίσι μέχρι να επιλέξει τελικά το τελευταίο ως μόνιμη διαμονή του το 1904 επειδή ήταν το κέντρο της τέχνης στην Ευρώπη από τον προηγούμενο ήδη αιώνα. Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα τουλάχιστον για τα πρώτα πενήντα χρόνια της ζωής του.
Πειραματίστηκε με ένα αριθμό από στυλ στα πρώτα του χρόνια, και αντέγραψε πολλά έργα για να μελετήσει διάφορες τεχνικές. Σύντομα ωστόσο παρήγε τα δικά του πρωτότυπα όπως αντανακλώνται στις «μπλε» και «ροζ» περιόδους. Το 1907 ο Πικάσο ζωγράφισε τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν», ένα επαναστατικό έργο που σηματοδότησε ένα μεγάλο κίνημα στο οποίο έδωσε το όνομα του Κυβισμού. Ο Πικάσο εργάστηκε στενά με το φίλο του Ζωρζ Μπρακ για την ανάπτυξη αυτού του στυλ. Άλλη μεγάλη καινοτομία του Πικάσο ήρθε στο φως το 1912, και ονομάστηκε κολλάζ επειδή το έργο τέχνης δημιουργούταν από την επικόλληση διαφόρων υλικών υφάσματος, εφημερίδων, ή και διαφημιστικών αποκομμάτων.
Ο Πικάσο άρχισε πλέον να κινείτε από στυλ σε στυλ, πειραματιζόμενος με ζωγραφική και γλυπτική και μπαίνοντας στους κύκλους του Σουρεαλισμού. Το 1937, δημιούργησε τη «Γκουέρνικα» έργο τεραστίων διαστάσεων σε γκρι τόνους μετά από δεκάδες σχέδια και προεργασία, θέλοντας να καυτηριάσει το βάρβαρο βομβαρδισμό της Βασκικής πόλεως από τα Ναζιστικά βομβαρδιστικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Πικάσο υπήρξε οπαδός της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας και γι αυτό το λόγω δε θέλησε να επιστρέψει σ αυτή μετά την επικράτηση του Φράνκο.
Αν και πολλοί καλλιτέχνες είχαν εγκαταλείψει την Ευρώπη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο από αντίδραση προς το Ναζιστικό καθεστώς, ή και για λόγους ασφαλείας, ο Πικάσο παρέμεινε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από το 1946 μέχρι το θάνατο του ζούσε κυρίως στη Νότια Γαλλία όπου είχε αγοράσει ένα πύργο. Συνέχισε να παράγει ένα τεράστιο αριθμό από έργα (γύρω στις 10,000), που περιλάμβαναν ελαιογραφίες, χαρακτικά, γλυπτά και κεραμικά.
Ο Πικάσο δημιούργησε πολλούς δεσμούς με γυναίκες μοντέλα του που υπήρξαν μούσες του και ορισμένες από αυτές σύζυγοι και μητέρες των τεσσάρων παιδιών του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή σε βαθιά ηλικία ένας έφηβος μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Painting Shadows

2010-06-01T09:36:00.000-07:00

Painting Shadows
Impressionists gave up the use of black and white because they thought that they were not real colours. Making use of these colours to paint shadows doesn’t take you anywhere. The end result is not subtle enough to capture a realistic shadow. The Impressionist Renoir is quoted as saying “No shadow is black. It always has a colour. Nature knows only colours.” So if black was to be banished from their palettes, what did the Impressionists use for shadows?
The True Colours of Shadows
The impressionists made an extensive use of the Complementary colour theory, so violet is the obvious choice, as it is the complementary of yellow which is colour of sunlight. Monet said: “Colours look brighter when contrasted with their complementary, rather than their inherent values” The Impressionists created violet by glazing cobalt blue or ultramarine with red, or by using new cobalt and manganese violet pigments that had become available to artists.
Monet painted his moody interiors of a train station, where the steam trains and glass roof created dramatic highlights and shadows, without earth pigments. He created his rich array of browns and greys by combining new synthetic oil-paint colours (colours we today take for granted) such as cobalt blue, cerulean blue, synthetic ultramarine, emerald green, viridian, chrome yellow, vermilion, and crimson lake. He also used touches of lead white and a little ivory black. No shadow was considered as being without colour, and the deepest shadows are tinged with green and purple.
Ogden Rood, the author of a book on colour theory that greatly influenced the Impressionists, is said to have despised their paintings, saying “If that is all I have done for art, I wish I had never written that book!” Well, I’m sure am glad he did.
Trying to Observe Colour
Monet described his attempts to observe and capture the colours in nature thus: “I’m chasing colour all the time. It’s my own fault, since I want to grasp the intangible. It’s terrible how the light runs out, taking colour with it. Colour, any colour, lasts a second, sometimes three or four minutes at a time. What to do, what to paint in three or four minutes. They’re gone, you have to stop. Ah, how I suffer, how painting makes me suffer! It tortures me.”
Monet also said: “It’s only through observation and reflection that one finds a way. So we must try unceasingly.” “When you go out to paint, try to forget what objects you have before you, a tree, a house, a field or whatever. Merely think here is a little square of blue, here an oblong of red, here a streak of yellow, and paint it just as it looks to you, the exact colour and shape, until it gives you own naïve impression of the scene before you.” Doesn’t he make it seem easy?!

Η Ζωγραφική Σκιών

2010-06-01T09:30:00.000-07:00

H Ζωγραφική σκιών
Οι Ιμπρεσιονιστές εγκατέλειψαν τη χρήση μαύρου και λευκού διότι θεωρούσαν ότι αυτά δεν ήταν πραγματικά χρώματα. Το να χρησιμοποιήσεις αυτά τα χρώματα για να ζωγραφίσεις σκιές δεν σε οδηγεί πουθενά. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένο για να θεωρηθεί ως ρεαλιστική σκιά. Ο Ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ ανέφερε κάποτε « Καμία σκιά δεν είναι λευκή. Η σκιά έχει πάντοτε χρώμα. Η φύση γνωρίζει μόνο χρώματα». Έτσι λοιπόν εάν το λευκό και το μαύρο θα έπρεπε να εξοριστούν, τότε τι χρησιμοποιούσαν οι Ιμπρεσιονιστές για σκιές;
Τα αληθινά χρώματα των σκιών
Οι Ιμπρεσιονιστές έκαναν εκτεταμένη χρήση της θεωρίας των συμπληρωματικών χρωμάτων. Έτσι το βιολετί είναι η προφανής επιλογή, καθώς είναι συμπληρωματικό του κίτρινου που είναι το χρώμα του φωτός του ήλιου. Ο Μονέ έλεγε «Τα χρώματα φαίνονται λαμπρότερα όταν αντιπαραβάλλονται με τα συμπληρωματικά τους παρά από εσωτερική λαμπρότητα». Οι Ιμπρεσιονιστές δημιουργούσαν βιολετί αναμειγνύοντας κόμπαλτ μπλε, η ουλτραμαρίνα με κόκκινο, ή χρησιμοποιώντας κόμπαλτ και βιολετί μαγγανίου που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στην αγορά.
Ο Μονέ ζωγράφισε το εσωτερικό ενός σιδηροδρομικού σταθμού, όπου οι ατμομηχανές και η γυάλινη οροφή δημιουργούσαν δραματικές φωτοσκιάσεις και σκιές χωρίς να χρησιμοποιεί γήινα χρώματα. Δημιούργησε μία πλούσια ποικιλία καφέ και γκρι συνδυάζοντας νέα συνθετικά χρώματα που τώρα έχουμε δεδομένα, όπως το κόμπαλτ μπλε, το μπλε του ουρανού, τη συνθετική ουλτραμαρίνα, το σμαραγδί, το πράσινο βιρίντιαν, το κίτρινο του χρωμίου, το βερμιγιόν κόκκινο και κρίμσον Λέικ( πορφυρό)Επίσης χρησιμοποίησε λίγο μολυβί λευκό και μαύρο Άιβορι. Όλες οι σκιές έπρεπε να έχουν χρώμα και οι βαθύτερες σκιές έπρεπε να γίνονται με πράσινο και πορφυρό.
Ο Ώγκντεν Ρουντ, συγγραφέας ενός βιβλίου για τη θεωρία του χρώματος που επηρέασε σημαντικά τους Ιμπρεσιονιστές, λέγεται ότι περιφρονούσε τα έργα τους και ανέφερε κάποτε « Εάν αυτό είναι που έχω κάνει όλο κι όλο για την τέχνη, μακάρι να μη είχα γράψει ποτέ αυτό το βιβλίο». Είναι όμως αλήθεια ότι έκανε πολύ καλά που το έγραψε.
παρατηρώντας το χρώμα
Ο Μονέ περιέγραψε τις προσπάθειες να παρατηρεί και συλλαμβάνει το χρώμα στη φύση κάπως έτσι « Καταδιώκω το χρώμα συνεχώς. Είναι όμως λάθος μου γιατί προσπαθώ να πιάσω το άπιαστο. Είναι φοβερό πως το φως τρέχει και απομακρύνεται παίρνοντας το χρώμα μαζί του. Το χρώμα όποιο και να είναι, διαρκεί ελάχιστα λεπτά, το πολύ τρία με τέσσερα κάθε φορά. Τι να κάνεις, τι να ζωγραφίσεις σε τόσο λίγο χρόνο; Έχουν φύγει, και πρέπει να σταματήσεις. Αχ, πόσο υποφέρω, πόσο με βασανίζει η ζωγραφική».
Ο Μονέ επίσης είπε : « Μόνο μέσα από την παρατήρηση και τη σκέψη μπορείς να βρεις το σωστό δρόμο. Έτσι πρέπει να προσπαθούμε ασταμάτητα». «Όταν πας έξω για να ζωγραφίσεις, προσπάθησε να ξεχάσεις τα αντικείμενα που έχεις μπροστά σου, όπως ένα δέντρο, ένα σπίτι, ένα χωράφι, ή οτιδήποτε άλλο. Απλά σκέψου ότι εδώ είναι ένα μικρό μπλε τετράγωνο, εκεί ένα παραλληλεπίπεδο κόκκινο, ή μία γραμμή κίτρινη, και ζωγράφισε τα όπως σου φαίνονται, τα το ακριβές χρώμα και σχήμα μέχρι να σου δώσουν τη δική σου απλή άποψη της σκηνής που έχεις μπροστά σου». Δεν φαίνεται αυτό εύκολο;

Art is a personal thing - Η Τέχνη είναι προσωπική

2010-05-28T10:14:00.000-07:00

Αrt is a Personal Thing
Art is quite a personal decision that all people of art have to respect. Any artist can make any kind of art he chooses, such as realistic, or modern, it doesn’t make any difference. However, when it comes to judging, art people have the right to show their likes or dislikes. Some will prefer a modern piece and some others will be attracted by a realistic work of art.
Painters are free to paint violent, weird, pretty, pink or blue. The world of art is such an immense place, where everyone can fit in. Photos are not excluded from the painting process, nor are the self-taught painters. Art is something very personal, and artists can paint what they like, but some of it is really difficult to look at.
Η τέχνη είναι προσωπική
Η τέχνη είναι προσωπική απόφαση που όλοι οι άνθρωποι της τέχνης πρέπει να σέβονται. Ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να κάνει ότι είδος τέχνης επιθυμήσει, όπως ρεαλιστική, ή μοντέρνα τέχνη, δεν έχει καμιά σημασία. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα για την κριτική, οι άνθρωποι της τέχνης έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους. Μερικοί προτιμούν ένα μοντέρνο κομμάτι και μερικοί άλλοι έλκονται από ένα ρεαλιστικό έργο τέχνης.
Οι ζωγράφοι είναι ελεύθεροι να ζωγραφίσουν από βίαια και παράξενα θέματα, έως χαριτωμένα, ροζ, ή μπλε. Ο κόσμος της τέχνης είναι ένα τέτοιο τεράστιο μέρος όπου ο καθένας θα μπορούσε να χωρέσει. Δεν μπορούν να αποκλειστούν από την τέχνη ούτε οι φωτογραφίες, ούτε και οι αυτοδίδαχτοι ζωγράφοι. Η τέχνη είναι κάτι πολύ προσωπικό, και οι ζωγράφοι μπορούν να ζωγραφίσουν ότι θέλουν, αλλά μερικές φορές κάποια έργα τέχνης είναι πολύ δύσκολο να τα κοιτάξεις όσο καλή διάθεση και εάν έχεις.

Conceptual Art

2010-05-10T04:59:00.000-07:00

Conceptual Art
It is an art movement in which the concept has a priority over traditional aesthetics. The concept or idea is the most important part of the work. Planning and decision making are made in the artist’s mind beforehand, and execution is a secondary affair.. It has been asserted that conceptual art questions the nature of art itself. One of the most important things to be questioned was the assumption that the role of the artist was to create special kinds of things. Conceptual art does not practice the traditional skills of painting and sculpture. It has come to be associated with forms of contemporary art. The problem in the seventies however, was the confusion between “concept” and the “intention” of the artist.
Conceptualism was initiated by the work of Marcel Duchamp, who produced examples such as “a fountain”, a standard urine basin,(rejected in the society of independent artists in New York). In traditional terms an object like this cannot be called art, since it was not created by hand with the intention of becoming an art item. His work had a theoretical impact for future conceptualists.
The term “concept art” was first mentioned in an article by the artist Henry Flynt. By mid-1970s there were several conceptual publications, performances, texts and paintings. In 1970, the first dedicated conceptual art exhibition, was presented at the New York Cultural Center.
The Conceptual art movement emerged during the 1970s. In part, it was a reaction against formalism as it was asserted by the famous art critic Greenberg. According to his beliefs, modern art should follow a progressive reduction and refinement . The task of painting, for example, was to define what kind of object a painting truly is: Painting depicts flat objects on canvas surfaces where coloured pigment is applied. However, perspective illusion is irrelevant to the essence of painting, and ought to be removed.
Conceptual art went to extremes by removing the need of objects altogether, sharing a distaste for illusion, whereas by the end of 1960s the need to exclude external objects no longer found supporters. The movement attempted to avoid galleries or museums as the determiner of art, or the art market as the owner or distributor of art. For a conceptual artist anyone who has seen one of his works, owns it because there is no way of taking it out of his mind. This sort of art is sometimes reduced to a set of instructions and descriptions, but stopping short of making it –emphasizing that the idea is more important than the artifact.
An important difference between conceptual art and more “traditional” forms of art goes to the question of artistic skill. The skill in the handling of traditional media plays little role in conceptual art. It is true that no skill is required to make conceptual art. It is not so much an absence of skill or hostility toward tradition, as a disregard for individual artistic expression.
The first wave of “conceptual art” movement extended from 1967 to 1978. Early “concept” artists like Henry Flynt, Robert Morris, and Ray Johnson influenced the later widely accepted movement of conceptual art. Conceptual artists like Dan Graham and Hans Haacke have proved very influential on subsequent artists. There is also a second or third- generation conceptualists. Many of the concerns of conceptualists have been taken by contemporary artists of installation art, performance art and digital art.

Εννοιολογική Ζωγραφική

2010-05-10T04:54:00.000-07:00

Εννοιολογική Ζωγραφική
Είναι το κίνημα της τέχνης στο οποίο η έννοια έχει προτεραιότητα πάνω από την παραδοσιακή αισθητική. Η έννοια ,ή ιδέα είναι το πιο σημαντικό μέρος του έργου. Ο σχεδιασμός και η λήψη της απόφασης γίνονται στο μυαλό του καλλιτέχνη από πριν, και η εκτέλεση είναι ένα δευτερεύον θέμα. Έχει αναφερθεί ότι η εννοιολογική τέχνη αμφισβητεί τη φύση της ίδιας της τέχνης. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αμφισβητούνται ήταν η υπόθεση ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη ήταν να δημιουργήσουν ειδικά είδη αντικειμένων. Η εννοιολογική τέχνη δεν εξασκεί τις παραδοσιακές τεχνικές της ζωγραφικής και γλυπτικής. Συσχετίζεται με τύπους σύγχρονης τέχνης. Το πρόβλημα στη δεκαετία το 1970 ήταν η σύγχυση ανάμεσα στην «έννοια» και την «πρόθεση» του καλλιτέχνη.
Η εννοιολογική τέχνη πρωτοεμφανίστηκε στο έργο του Μισέλ Ντουσάν, ο ποίος παρουσίασε παραδείγματα όπως η « λεκάνη» , μία συνηθισμένη τουαλέτα ούρησης που απορρίφτηκε όμως από την έκθεση ανεξάρτητων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη. Με παραδοσιακούς όρους ένα τέτοιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη, Δεν δημιουργήθηκε με χειρονακτικό τρόπο με σκοπό να γίνει ένα έργο τέχνης.
Ο όρος «εννοιολογική τέχνη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο από το καλλιτέχνη Χένρυ Φλιντ. Κατά το μέσο της δεκαετίας του 1970 υπήρξαν εννοιολογικές δημοσιεύσεις, κείμενα και πίνακες ζωγραφικής. Η πρώτη έκθεση με αποκλειστικά εννοιολογικά θέματα διοργανώθηκε στο πολιτιστικό κέντρο της Νέας Υόρκης.
Το κίνημα της εννοιολογικής τέχνης εμφανίστηκε περίπου το 1969.Εν μέρει ήταν μία αντίδραση εναντίον του φορμαλισμού που υποστήριζε ο Διάσημος τεχνοκριτικός Γκρίνμπεργκ. Σύμφωνα με τις απόψεις του, η μοντέρνα τέχνη πρέπει να ακολουθείται από περιορισμό της αφαίρεσης και να εκλεπτύνεται. Καθήκον της ζωγραφικής, παραδείγματος χάριν, ήταν να προσδιορίσουν τι είδους αντικείμενο ήταν στ’ αλήθεια : Η ζωγραφική απεικονίζει επίπεδα αντικείμενα σε επιφάνειες μουσαμά όπου προστίθεται η χρωστική ουσία. Ωστόσο η ψευδαίσθηση της προοπτικής είναι άσχετη με την ουσία της ζωγραφικής, και θα έπρεπε να εξαφανιστεί.
Η εννοιολογική τέχνη έφτασε στα άκρα απομακρύνοντας την ανάγκη των αντικειμένων τελείως δείχνοντας αποστροφή προς την ψευδαίσθηση, ενώ κοντά στο τέλος της δεκαετίας του 1960 αυτή η ανάγκη δεν έβρισκε οπαδούς. Το κίνημα προσπάθησε να αποφύγει τις γκαλερί, ή τα μουσεία σαν καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης της τέχνης, ή η αγορά της τέχνης σαν ιδιοκτήτης και διακινητής των έργων τέχνης. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θεωρούν ότι όποιος δει ένα εννοιολογικό έργο, γίνεται αυτόματα και ιδιοκτήτης του επειδή κανένας δεν μπορεί πλέον να το βγάλει από το μυαλό του. Αυτή το είδος τέχνης περιορίζεται μερικές φορές σε ένα σετ οδηγιών και περιγραφών, αλλά σταματά την ολοκλήρωση, τονίζοντας ότι η ιδέα είναι πιο σημαντική από το ίδιο το έργο.
Μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην εννοιολογική τέχνη και σε πιο παραδοσιακές μορφές τέχνης οδηγεί στο ερώτημα της καλλιτεχνικής ικανότητας. Η ικανότητα στο χειρισμό των παραδοσιακών μέσων παίζει ελάχιστο ρόλο στην εννοιολογική ζωγραφική. Είναι αλήθεια ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ικανότητα για δημιουργηθεί εννοιολογική τέχνη. Δεν είναι ότι λείπει από αυτούς τους καλλιτέχνες η εικαστική ικανότητα, ή ότι έχουν εχθρότητα προς την παράδοση, αλλά έχουν μία περιφρόνηση για την ατομική εικαστική έκφραση.
Το πρώτο κύμα του «εννοιολογικού ρεύματος» διάρκεσε από το 1967 έως το 1978. Πρώιμοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν ήταν οι Χένρυ Φλιντ, Ρόμπερτ Μόρρις και Ρέυ Τζόνσον που επηρέασαν το ρεύμα που έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες Νταν Γκράχαμ και Χανς Χάακε είχαν μεγάλη επίδραση στο κίνημα αυτό και τους επόμενους καλλιτέχνες. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθεί και μία Τρίτη γενεά εννοιολογιστών, Πολλά στοιχεία της τέχνης έχουν υιοθετηθεί από σύγχρονους ζωγράφους της τέχνης εγκατάστασης, της περφόρμανς και της ψηφιακής τέχνης

Resting in the sun by Charalampos Laskaris

2010-05-06T08:48:00.000-07:00

Original oil on canvas created by Charalampos Laskaris in Costantinople in May 2010
Size 60-80 cm
The painting shows life outside the walls of Costantinople in older times

Painting with glazes

2010-05-03T13:39:00.000-07:00

Painting with glazes
A glaze is simply a thin, transparent layer of paint and glazing is simply building up colour by applying thin, transparent layers one of top of another dry layer. Each glaze modifies those beneath it. Although the theory is easy, putting it into practice takes patience and persistence to master. If you’re a painter who needs instant satisfaction, glazing is probably not for you. But if you’re a painter wanting to take your paintings up a bit, glazing will give you colours with a luminosity, richness, and depth you cannot get by mixing colours on a palette. Why is this? In very basic terms, it’s because light travels through all the transparent layers (glazes), bounces off the canvas, and reflects back at you.
Take the time to learn which pigments are transparent, semi-transparent, or opaque. Transparent colours work best for building up rich, subtle colours through layers of glazes, but this is not to say you shouldn’t experiment with opaque colours. But if you’re just starting, stick to transparent colours for your glazes initially and keep opaque colours for the initial layers. Your eyes mix the layers of colour to ‘see’ the final colour, giving luminosity you don’t get when you mix colours physically.
If you apply a glaze onto still wet paint, the layers of paint will mix together, which is just what you don’t want to happen. Be patient rather than sorry. How soon an oil glaze will be dry depends on the climate you live in and your studio condition; do some sample glazes to find out. The paint must be dry to the touch, not sticky. It is very professional to work on several paintings so you may paint with glazes easier.
A glaze is a thin layer of paint which should lie smoothly on top of the previous layers. You don’t want to create a collection of paint on top of any rough paint. A smooth canvas is ideal for glazes. Use a light-coloured or white ground, which helps reflect light, rather than a dark one, which helps absorb light.
Glazing mediums thin the paint you’re using to the right constituency for glazing and, if you buy a fast-drying formula, it speeds up the rate at which the paint dries. Experiment with the ratio of medium to paint to get a feel for how much to add; too much and you sometimes get an excessively glossy effect.
Glazes want to be painted smoothly, without visible brush marks. Use a soft brush with rounded edges, such as a filbert brush. If there is excessive paint you may use a dry fan brush to remove the visible brush marks. When the painting is finished, apply one final glaze over the whole painting. This helps unify all the parts of the painting. An alternative way is to apply a final unifying glaze to the whole painting or just some elements in the focal point.

Ζωγραφική με Λαζούρες

2010-05-03T13:32:00.000-07:00

Ζωγραφίστε με Λαζούρες
Η λαζούρα είναι ένα λεπτό, διαφανές στρώμα χρώματος που δημιουργείτε προσθέτοντας διαφανή στρώματα χρωμάτων το ένα επάνω στο άλλο σε ένα στεγνό στρώμα. Κάθε λαζούρα αλλάζει τα στρώματα από κάτω. Έτσι γιατί μία λαζούρα θα έπρεπε να προβληματίζει, ή ακόμη να απειλεί τους ζωγράφους τόσο πολύ; Λοιπόν, ενώ η θεωρεία μπορεί να είναι εύκολη, η εφαρμογή της θέλει υπομονή και επιμονή για να κατακτηθεί.
Εάν είστε ένας ζωγράφος που θέλει άμεσο αποτέλεσμα, τότε οι λαζούρες δεν είναι κατάλληλες για σας. Εάν όμως θέλετε να κάνετε ένα βήμα παραπάνω, να δώσετε στα χρώματα σας φωτεινότητα και βάθος, δεν μπορείτε να το κάνετε ανακατεύοντας μόνο τα χρώματα στην παλέτα. Γιατί αυτό; Με απλά λόγια το χρώμα ταξιδεύει μέσα από τα στρώματα χρώματος (λαζούρες), αναπηδά στον μουσαμά και αντανακλάται πίσω σε σας.
Αφιερώστε κάποιο χρόνο για να μάθετε πια χρώματα είναι διαφανή, πια ημιδιαφανή και πια αδιαφανή..
Με τα διαφανή χρώματα μπορείτε να πετύχετε πλούσια εκλεπτυσμένα χρώματα μέσα από λαζούρες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να πειραματίζεστε με αδιαφανή χρώματα. Αλλά εάν αρχίσατε μόλις να πειραματίζεστε με τις λαζούρες, χρησιμοποιείτε μόνο διαφανή χρώματα αρχικά και κρατήστε τα αδιαφανή χρώματα στα πρώτα στρώματα του πίνακα σας.
Όταν το προηγούμενο στρώμα είναι ακόμη υγρό και επιχειρήσετε να ζωγραφίσετε με λαζούρα, τότε τα χρώματα θα αναμειχθούν μεταξύ τους, κάτι που φυσικά δεν θα θέλατε να συμβεί. Το πόσος χρόνος χρειάζεται για να στεγνώσει μία λαζούρα έχει να κάνει με το κλίμα όπου ζείτε και τις συνθήκες στο στούντιο σας. Το χρώμα πρέπει να είναι στεγνό στην αφή και να μη είναι κολλώδες. Μπορείτε να δουλεύεται σε πολλούς πίνακες συγχρόνως για να μετακινήστε από τον ένα στον άλλο και να αφήνετε περιθώριο για να στεγνώνουν οι προηγούμενοι.
Η λαζούρα είναι ένα λεπτό στρώμα χρώματος το οποίο πρέπει να είναι απαλό πάνω από τα προηγούμενα στρώματα. Δεν θα θέλατε να μαζευτεί πολύ χρώμα σε κάποιο σημείο. Έχει σημασία ο μουσαμάς σας να είναι πυκνής ύφανσης και απαλός.
Το υπόστρωμα θα πρέπει να είναι άσπρο, ή κάποιο άλλο φωτεινό χρώμα το οποίο να αντανακλά το φως μέσα από τις διαφάνειες, διότι ένα σκούρο χρώμα απορροφά το φως.
Τα λάδια για λαζούρες αραιώνουν τα χρώματα σας και πρέπει να έχουν την κατάλληλη σύνθεση που να στεγνώνει γρήγορα. Ακόμη λύνουν τυχόν προβλήματα πρόσφυσης στο μουσαμά. Πειραματιστείτε με την αναλογία του λαδιού με το οποίο ζωγραφίζετε, για να μη γίνει το έργο υπερβολικά γυαλιστερό.
Οι λαζούρες πρέπει να ζωγραφίζονται απαλά χωρίς ορατές πινελιές. Γι αυτόν το λόγο χρησιμοποιείτε απαλά πινέλα με στρογγυλεμένες άκρες όπως τα πινέλα φίλμπερτ Απαραίτητα να χρησιμοποιείτε ένα πινέλο βεντάλια για να εξαφανίζετε τις φανερές πινελιές.
Όταν τελειώσει ο πίνακας, περάστε μία τελική λαζούρα πάνω σε όλο το έργο. Αυτό βοηθάει να ενωθούν όλα τα μέρη του πίνακα. Εναλλακτικά θα μπορούσατε να περάσετε μία λαζούρα στα σημεία με το κέντρο ενδιαφέροντος.

Jesus at Chora by Laskaris Charalampos

2010-04-22T09:16:00.000-07:00

Original oil on canvas (60-80 cm) Created in April 2010. It shows the monastery of Chora (Kariye Museum ) which contains some of the world best mosaics.

Interpretation of Art

2010-04-17T03:33:00.000-07:00

Interpretation of Art
Art is the process, or the intentional product with elements that affect our senses, or feelings. It involves a large number of human activities such as music, literature, films, sculpture and painting. The interpretation of art is also examined by a branch of philosophy known as aesthetics.
However a definition of Art has become problematic at the outset of the twentieth century. An object may be characterized by intentions, or their lack by the creators without a clear intention. A vase, an object usually characterized as a house commercial item, may be considered as art if it is used only as a decoration. If however paintings are mass produced, then they are no longer considered as art.
Traditionally the term Art is used to describe any skill or knowledge. This changed during the Romantic art period, when it was considered that the special ability of the human brain ought to be affected by religion and science. The nature of art has been described as a fugitive escape from the traditional problems of human civilization. It has been defined as a means for the expression or communication of feelings and ideas, and a mimicry or performance. A Russian writer defines art as an indirect means of communication of one person with another. Another viewpoint promotes an idealistic opinion that art expresses feelings, and that in fact it exists in the artist’s mind .Art as a mimicry, or performance has its roots in the philosophy of Aristotle. More recently it is interpreted as a means according to which a community develops a personal expression and performance.
Works of universal art may tell stories, or simply express an aesthetic truth, or sentiment. An encyclopedia defines art as “the use of skill and imagination for the creation of aesthetic objects, environment or experiences we may share with others”. With this definition of the word, artistic works of art exist since the dawn of mankind, with the early prehistoric to the modern art. However, some theories restrict its meaning in contemporary societies. An art critic said in 1970 “ it is undeniable that as far as art is concerned, it can no longer be considered as given, not even art itself, or its right to exist”.
The first and broader sense of the definition of art is closer to the older one of the Latin (ars) roughly translated as dexterity. This term is of course much wider as it also includes the medical and military art. Some works of art have more practical use besides being purely decorative. For example a lantern may be used both for lighting and as a decorative object. In the second more recent sense of the term, art is called creative art or good arts. Fine art means the skill of the artist to express his creativity, or to participate in the aesthetic sensitivities of the public or to draw the viewers’ attention to more subtle, fine things. However it is the public that judges the final result, not the artist. Similarly, if this art finds its way in commercial use, then it is considered commercial art instead of fine art. On the other hand handmade craft or designing are considered as applied arts. The two types of art have no specific difference apart from an evaluation purpose. However, even in fine art there are goals further than creativity or self expression. Does art have a political, spiritual or philosophical motive, or its purpose is to create only beauty? Does it try to investigate the nature of perception, or to create intense emotions? Its purpose may be seemingly non- existent.
Art may describe a lot of things. It is an activity, or the echo of a message, a mood, or a symbolism to be transferred to the viewer (art is an experience). It may be interpreted on the basis of pictures or objects, and intends to arouse feelings or thoughts by the viewer, or ideas through his senses. It may take various forms and serve different reasons. The use of scientific knowledge for the creation of something new doesn’t necessarily mean the creation of art.

Ερνηνεία της Τέχνης

2010-04-17T03:24:00.000-07:00

Ερμηνεία της Τέχνης
Η τέχνη είναι η διαδικασία, ή το εκούσιο προϊόν με στοιχεία που επηρεάζουν τις αισθήσεις, ή τα αισθήματα. Έχει να κάνει με μεγάλο αριθμό ανθρώπινης δραστηριότητας όπως η μουσική, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, η γλυπτική και η ζωγραφική. Η ερμηνεία της τέχνης εξετάζεται ακόμη από ένα παρακλάδι της φιλοσοφίας γνωστό ως αισθητική.
Ωστόσο ο ορισμός της τέχνης έχει γίνει προβληματικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα Ένα αντικείμενο μπορεί να χαρακτηρίζεται από προθέσεις, ή από την έλλειψη τους από το δημιουργό χωρίς αυτός να έχει ξεκάθαρη πρόθεση. Ένα βάζο, που συνήθως χαρακτηρίζεται ως ένα χρηστικό οικιακό αντικείμενο, μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέχνη από ένα άλλο καθαρά διακοσμητικό. Όταν πάλι κάποιοι πίνακες παράγονται μαζικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τέχνη.
Παραδοσιακά ο όρος τέχνη χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάθε ανθρώπινη δεξιότητα, ή γνώση. Αυτό άλλαξε κατά τη Ρομαντική περίοδο, όταν θεωρήθηκε ότι αυτή η ειδική ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου επηρεαζόταν από την θρησκεία και την επιστήμη. Η φύση της τέχνης έχει περιγραφεί ως μία φευγαλέα φυγή από τα παραδοσιακά προβλήματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Έχει προσδιοριστεί ως μέσο για την έκφραση, ή την επικοινωνία των αισθημάτων και των ιδεών και ως μίμηση, ή παράσταση. Ένας Ρώσος συγγραφέας προσδιορίζει την τέχνη ως ένα έμμεσο τρόπο επικοινωνίας ενός ανθρώπου με έναν άλλο. Μία άλλη αναφορά προωθεί μία ιδεαλιστική άποψη ότι η τέχνη εκφράζει αισθήματα, και ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του καλλιτέχνη. Ως μίμηση, ή παράσταση έχει τις ρίζες της στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Πιο πρόσφατα ερμηνεύεται ως ένα μέσο σύμφωνα με το οποίο μία κοινότητα αναπτύσσει μία προσωπική έκφραση, ή παράσταση. Έργα παγκόσμιας τέχνης μπορούν να πουν ιστορίες, ή απλά να εκφράσουν μία αισθητική αλήθεια, ή συναίσθημα.
Μία εγκυκλοπαίδεια δίνει ορισμό για την τέχνη ως « η χρήση ικανότητας και φαντασίας για τη δημιουργία αισθητικών αντικειμένων, του περιβάλλοντος, ή εμπειριών που μπορούμε να μοιραζόμαστε με άλλους». Με αυτόν τον ορισμό της λέξης καλλιτεχνικά έργα τέχνης υπάρχουν από τη χαραυγή της ανθρωπότητας. Από την πρώιμη προϊστορική ως τη μοντέρνα τέχνη. Ωστόσο, μερικές θεωρίες περιορίζουν το νόημα της στις σύγχρονες κοινωνίες. Ένας κριτικός τέχνης είπε το 1970 « Είναι αναμφισβήτητο για την τέχνη ότι, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη, ούτε όσο αφορά την ίδια, ούτε και το δικαίωμα της να υπάρχει».
Η πρώτη και ευρύτερη έννοια του ορισμού της τέχνης είναι εγγύτερη σ’ αυτήν του Λατινικού (Ars) που γενικά μεταφράζεται ως δεξιότητα. Αυτός ο ορισμός είναι φυσικά πολύ ευρύτερος και περιλαμβάνει την ιατρική και την στρατιωτική τέχνη. Μερικά έργα τέχνης έχουν περισσότερη πρακτική χρήση από το είναι απλά διακοσμητικά. Παραδείγματος χάριν ένα φανάρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φωτιστικό μέσο αλλά και σαν ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Στη δεύτερη πιο πρόσφατη σημασία του όρου, ονομάζεται δημιουργική τέχνη, ή καλές τέχνες. Η υψηλή τέχνη (fine art) σημαίνει την ικανότητα του καλλιτέχνη να εκφράσει τη δημιουργικότητα του, να συμμετάσχει στις αισθητικές ευαισθησίες του κοινού, ή να τραβά την προσοχή των θεατών σε πιο εκλεπτυσμένα και ωραία αντικείμενα. Ωστόσο το κοινό είναι εκείνο που κρίνει το τελικό αποτέλεσμα, και όχι ο καλλιτέχνης. Παρομοίως, εάν αυτή η τέχνη έχει οικονομική επιτυχία, τότε χαρακτηρίζεται ως εμπορική αντί για υψηλή τέχνη. Από τη άλλη, οι χειρονακτικές τέχνες ονομάζονται εφαρμοσμένες τέχνες. Οι δύο αυτές μορφές τέχνης δεν έχουν συγκεκριμένες διαφορές εκτός ως την αξιολόγηση τους. Ωστόσο στην υψηλή τέχνη υπάρχουν και άλλοι στόχοι εκτός από την δημιουργικότητα και την αυτό έκφραση. Έχει η τέχνη πολιτικό, πνευματικό και φιλοσοφικό κίνητρο, ή ο μόνος της στόχος είναι να δημιουργεί μόνο κάτι όμορφο; Προσπαθεί να ερευνήσει τη φύση της αντίληψης, ή να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα; Ο στόχος της φαινομενικά είναι ανύπαρκτος.
Η τέχνη μπορεί να περιγράφει πολλά πράγματα:
Είναι μία δραστηριότητα, ή η ηχώ ενός μηνύματος, μία διάθεση, ή ο συμβολισμός που θα μεταβιβαστεί στο θεατή ( η τέχνη είναι μία εμπειρία). Μπορεί να ερμηνευτεί στη βάση της εικόνας, ή των αντικειμένων, και έχει ως στόχο να διεγείρει τα αισθήματα και τις σκέψεις του θεατή, ή ιδέες μέσα από τις αισθήσεις του. Μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να υπηρετήσει διαφορετικούς λόγους. Η χρήση επιστημονικής γνώσης για τη δημιουργία κάτι καινούριου δεν σημαίνει απαραίτητα τη δημιουργία τέχνης.

Hagia Sophia Αγία Σοφία

2010-04-01T08:24:00.000-07:00

Created by Charalampos Laskaris in 2009
Size 65-85 cm
You may view them at
www.charalampos-laskaris.fineartamerica.com

Sfumato

2010-04-01T08:10:00.000-07:00

Sfumato
It is one of the painting modes of the Renaissance. A second one was Chiaroscuro. It refers to a mode of painting in which the painter avoids extreme darks or lights, as the brightness values are grouped more or less tightly together around middle gray. There is a similarity of low-contrast between sfumato and photography. The Italian word sfumato comes from the Italian word (fumare, 'to smoke'), and captures the idea precisely. The finished painting appears as though a veil of smoke lies between the subject of the painting and the viewer. Sfumato added some brightness to the pure darks and blocked some of the pure brights of the subject.
It is not a difficult technique in practice. Of course it requires competence in brushwork and judgement of value (brightness), but does not necessarily require a high degree of skill. The painter uses a translucent dark such as asphaltum and then, while wet, paints back into this dark with an opaque light (e.g., some colour based on led white or titanium white). Some of the colour of the dark will now darken the opaque light and, simultaneously, the darks will be lightened. This operation can be repeated if necessary and, by so doing, very subtle blending effects may be achieved. It is not a technique using translucent layers as is sometimes supposed; it is obvious that there is a distinction between this technique and the straight-forward translucent painting of Titian. However the translucency of the darks, repeatedly applied and blended into the lights, does lend an enamelled character to the result which, in the hands of a competent practitioner, can be charming and can yield extremely subtle results.
Leonardo Da Vinci was the most prominent painter of sfumato and his famous painting of the Mona Lisa exhibits all the advantages of the technique. The historical value of this painting consists precisely in the subtle but accurate way in which emotions are expressed. This expression is due in no small part to the gentle shading that sfumato promotes. Leonardo da Vinci described sfumato as "without lines or borders, in the manner of smoke or beyond the focus plane.

Σφουμάτο

2010-04-01T07:59:00.000-07:00

Σφουμάτο
Το σφουμάτο είναι μία από τις μεθόδους ζωγραφικής της Αναγέννησης. Ανάλογη μέθοδος ήταν και το Κιαροσκούρο. Αναφέρεται στο τρόπο ζωγραφικής όπου ο ζωγράφος αποφεύγει τα ακραία σκούρα ή φωτεινά, καθώς οι τονικότητες ομαδοποιούνται σφικτά γύρω από ένα μεσαίο γκρι. Υπάρχει μία ομοιότητα χαμηλού κοντράστ ανάμεσα στο σφουμάτο και τη φωτογραφία. Η Ιταλική λέξη (fumare σημαίνει καπνίζω) και πιάνει το νόημα της λέξης με ακρίβεια. Ο ολοκληρωμένος πίνακας φαίνεται ότι καλύπτεται από ένα πέπλο αχλής που μπαίνει ανάμεσα στον πίνακα και το θεατή. Το σφουμάτο προσέθετε κάποια λαμπρότητα στα καθαρά σκούρα και αδυνάτιζε μερικά από τα έντονα λαμπρά του θέματος.
Το σφουμάτο δεν είναι μία εξαιρετικά δύσκολη μέθοδος ζωγραφικής. Φυσικά χρειάζεται ικανότητα στη πινελιά και επιλογή της σωστής τονικότητας (λαμπρότητας) του χρώματος, αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό βαθμό ικανότητας. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί χρώμα που διαπερνιέται από το φως όπως γκρι ασφάλτου και όσο είναι ακόμη υγρό, ζωγραφίζει μέσα στο σκούρο με ένα αδιαφανές φωτεινό (πχ κάποιο χρώμα που βασίζεται σε άσπρο μόλυβδου ή άσπρο τιτανίου). Το σκούρο χρώμα σκουραίνει το αδιαφανές λευκό και συγχρόνως φωτίζει το σκούρο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί εάν είναι αναγκαίο, και κάνοντας το μπορείτε να πετύχετε πολύ εκλεπτυσμένα αποτελέσματα. Δεν είναι η τεχνική με την οποία χρησιμοποιούνται διαφανή χρώματα όπως πολλοί πιστεύουν . Είναι προφανές ότι υπάρχει διάκριση ανάμεσα σ’ αυτήν τη τεχνική και τη ξεκάθαρη τεχνική με διαφάνειες του Τισιάνου. Ωστόσο η διαφάνεια των σκούρων που εφαρμόζεται επανειλημμένα και αναμειγνύεται μέσα στα φωτεινά δεν επιφέρει κάποιο γυαλιστερό χαρακτήρα στο αποτέλεσμα, που στα χέρια κάποιου ικανού τεχνίτη μπορεί να είναι γοητευτικό και να βγάλει εξαιρετικά εκλεπτυσμένα αποτελέσματα.
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ήταν ο ποιο διακεκριμένος ζωγράφος του σφουμάτο και ο φημισμένος πίνακας του Μόνα Λίζα επιδεικνύει όλα τα πλεονεκτήματα της τεχνικής. Η ιστορική αξία αυτή της τεχνικής αποτελείται από τον εκλεπτυσμένο τρόπο με το οποίο εκφράζονται τα συναισθήματα. .Αυτή η έκφραση οφείλεται όχι σε μικρό βαθμό στην απαλή απόχρωση σκιάς που προωθεί το σφουμάτο. Ο Λεονάρντο περίγραψε το σφουμάτο ως «χωρίς γραμμές και όρια, κάτι σαν καπνός και πέρα από το κεντρικό πεδίο ».

The Olympic Flame

2010-03-27T14:01:00.000-07:00

Original oil on canvas Size 60-80 cm
created in March 2010 Symbolic

A painting approach by Laskaris Charalampos

2010-03-15T04:18:00.000-07:00

A painting approach
There are many valid approaches to painting and with experience you will develop your own specific approach. But if you are just beginning, you may want to try and practice the following approach:
1) First make a regular drawing on the canvas. This drawing can be made with charcoal or graphite pencil, and can be anything from a few lines to a completely detailed drawing of all the forms. This may even include where the lights and the darks are and what colours need to be used. Of course, the best tool is some neutral mixture of thinned paint and a brush. However, this takes some getting used to. If you do use graphite you need to draw very lightly because graphite can bleed through your paint.
The advantage of starting with a drawing is that many important decisions can be made up-front and that everything is in place by the time you finish the drawing. After that, all that is left is painting.
2) In the first painting phase you ought to use fairly thinned-out paint. Focus on the big shapes that you see in your drawing. Don't pay attention to detail. What is important here is that you observe the colours of the shapes correctly and that you maintain the lines of the drawing. Start out with the dark shapes. Then proceed with the brightest coloured shapes (i.e., those that stand out), always making sure the colours stay harmonized. Finally, put in the more subtle colours many of which will be duller.
Again, in this phase hold back on painting details. Maintaining the correct geometry of the large shapes, their exact colour (hue, intensity, and value), and their correct position within the composition is the task at hand. And don't forget to include the background.
At the end of this phase the canvas is usually completely covered with paint, i.e., no white areas are left unpainted. This gives you a good idea of how all the colours look like relative to each other and if they harmonize without the influence of bright white areas.
3) In the Shaping Phase you can begin to paint the large shapes and refine them so they start to resemble the actual objects you are trying to paint. In this phase you ought to use a thicker paint than in the Block-in Phase and also a somewhat smaller brush. Also, refine the colour relationships in terms of hue, intensity, and value as best as you can.
This phase usually requires the most time and effort. Still, do not be tempted to put in fine detail. At the end of this phase you should already have a very good idea of how the final painting will look like.
4) The Detail Phase - In this last phase you ought to include details like small twigs, pupils and irises for the eyes, small lines and curves, and highlight, in other words, anything that cannot be done with a large brush. Some details require thin paint (best done over a dry underground) and others, such as highlights, often require lots of thick paint right out of the tube.
All the above guidelines are admittedly not complete in detail but are a good starting point for any beginning oil painter

Πως να ζωγραφίσετε ένα Πίνακα

2010-03-15T04:11:00.000-07:00

Πώς να ζωγραφίσετε ένα πίνακα
Υπάρχουν πολλοί σωστοί τρόποι για να ζωγραφίσετε ένα πίνακα, αλλά με αρκετή εμπειρία μπορείτε να αναπτύξετε δική σας τεχνική. Εάν ξεκινάτε τη ζωγραφική, ίσως θα θέλατε να δοκιμάσετε την παρακάτω προσέγγιση:
1) Πρώτα κάντε ένα κανονικό σχέδιο στον μουσαμά. Αυτό το σχέδιο μπορεί να γίνει με κάρβουνο, ή με μολύβι γραφίτη και μπορεί να είναι μερικές απλές γραμμές έως ένα λεπτομερές σχέδιο όλων των σχημάτων. Ακόμη μπορεί να περιλαμβάνει τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία και τι χρώματα θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν. Φυσικά, καλύτερο εργαλείο είναι ένα ουδέτερο μείγμα αραιωμένου χρώματος και ένα πινέλο. Ωστόσο, αυτό θέλει κάποιο χρόνο για να το συνηθίσετε. Εάν χρησιμοποιείτε μολύβια από γραφίτη πρέπει να σχεδιάζετε πολύ ελαφριά γιατί ο γραφίτης θα φαίνεται μέσα από το χρώμα.
Πλεονέκτημα για το ξεκίνημα με ένα λεπτομερές σχέδιο είναι ότι μεγάλες αποφάσεις μπορούν να παρθούν προκαταβολικά και ότι όλα είναι στη θέση τους τη στιγμή που έχει τελειώσει το σχέδιο. Μετά από όλα αυτά, απομένει να ζωγραφίσετε τον πίνακα σας.
2) Στην πρώτη φάση της ζωγραφικής οφείλετε να χρησιμοποιείτε ένα αρκετά αραιωμένο χρώμα. Συγκεντρωθείτε στα μεγάλα σχήματα που βλέπετε στο σχέδιο σας. Μη δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Αυτό που έχει σημασία είναι να παρατηρείτε τα χρώματα των σχημάτων και ότι ακολουθείτε τις γραμμές του σχεδίου σωστά. Ξεκινήστε με τα σκούρα σχήματα. Έπειτα συνεχίστε με τα σχήματα που έχουν λαμπρότερα χρώματα και ξεχωρίζουν, πάντοτε σίγουροι ότι τα χρώματα δένουν αρμονικά. Τελικά, ζωγραφίστε με περισσότερο λεπτά χρώματα που πρέπει ωστόσο να είναι πιο μουντά στο στάδιο αυτό.
Σ’ αυτό το στάδιο αποφύγετε να βάλετε λεπτομέρειες. Κύριο καθήκον σας είναι να διατηρήσετε τη σωστή γεωμετρία των μεγαλύτερων σχημάτων, το σωστό τους χρώμα ( την απόχρωση, την ένταση και την τονικότητα), και τη σωστή τους θέση μέσα στη σύνθεση . Ακόμη μη ξεχάσετε να δουλέψετε το φόντο.
Στο τέλος αυτής της φάσης ο μουσαμάς είναι συνήθως καλυμμένος με χρώμα και καμία επιφάνια δεν είναι λευκή. Αυτό θα σας δώσει μία καλή ιδέα πως θα φαίνονται τα χρώματα σε συσχετισμό με τα άλλα και εάν είναι αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς την επιρροή των λαμπρών λευκών περιοχών.
3) Στη φάση της σχηματοποίησης μπορείτε να αρχίσετε να ζωγραφίζετε τα μεγαλύτερα σχήματα και να τα ραφινάρετε, έτσι ώστε αυτά να αρχίσουν να μοιάζουν με τα πραγματικά αντικείμενα που προσπαθείτε να ζωγραφίσετε. Σ’ αυτή τη φάση πρέπει να χρησιμοποιείτε πιο πηκτό χρώμα απ’ ότι στη πρώτη φάση του μπλοκαρίσματος και πιο μικρά πινέλα. Επίσης ραφινάρετε όσο καλύτερα μπορείτε τις σχέσεις των χρωμάτων σε σχέση με τις αποχρώσεις, την ένταση των χρωμάτων και την τονικότητα.
Αυτή η φάση συνήθως χρειάζεται τον μεγαλύτερο χρόνο και προσπάθεια. Έτσι θα μπορείτε να σχηματίσετε μία καλή ιδέα πως θα φαίνεται ο πίνακας στο τελείωμα του.
4) Η φάση του φινιρίσματος – Στην τελευταία φάση θα πρέπει να συμπεριλάβετε όλες τις μικρολεπτομέρειες όπως μικρά κλαδιά, κόρες των ματιών, λεπτές γραμμές και καμπύλες, όπως και τα τελικά φωτίσματα, με άλλα λόγια κάθε τι που δεν γίνετε με μεγάλο πινέλο. Μερικές λεπτομέρειες απαιτούν λεπτό χρώμα που γίνεται καλύτερα σε στεγνό υπόστρωμα και άλλες ,όπως φωτίσματα, που συχνά χρειάζονται πολύ πηκτό χρώμα απευθείας από το σωληνάριο.
Όλες οι παραπάνω οδηγίες δεν είναι βέβαια πλήρεις σε λεπτομέρειες, αλλά είναι μία καλή αρχή για το ξεκίνημα ενός ζωγράφου ελαιογραφίας.

Values in painting Τονικότητα στη Ζωγραφική

2010-03-12T12:18:00.000-08:00

Η τονικότητα στη ζωγραφική
Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν ένα πίνακα ζωγραφικής, υποσυνείδητα κοιτάζουν πρώτα τους χρωματικούς τόνους ( το φως και τη σκιά) των αντικειμένων.
Το μάτι είναι ευαίσθητο στις παραλλαγές της σκιάς και του φωτός. Τα ίδια τα χρώματα έχουν τη δική τους τονικότητα. Είναι επομένως εξίσου σημαντικό να αναπαράγουμε τους χρωματικούς τόνους στον πίνακα όπως και στο σχέδιο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εάν ο τόνος του χρώματος είναι λάθος, τότε και το πραγματικό χρώμα είναι λάθος.
Κάθε χρώμα έχει τρεις ιδιότητες :Tην απόχρωση ( κόκκινο, κίτρινο, κτλ ), την τονικότητα ( φως, σκιά) και την ένταση ( λαμπρό, μουντό) .Βασικά όσο και να φαίνεται βαρετό η τονικότητα είναι η πιο σπουδαία από τις τρεις. Με βάση αυτή μπορούμε να αναπαράγουμε το σωστό φωτισμό μιας σκηνής. Η απόχρωση από μόνη της δεν μπορεί να το πετύχει.
Για να καταλάβετε καλύτερα τη τονικότητα μπορείτε να εξασκηθείτε μερικές φορές ζωγραφίζοντας ένα πίνακα σε μαύρο, ή άσπρο. Αυτό δεν είναι σπατάλη χρόνου αφού ένας μαύρος και άσπρος πίνακας σας εξασκεί να βλέπετε τόνους που δεν μπορεί να αγνοείτε εάν θέλετε να γίνετε καλός ζωγράφος.
Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε αυτές τις πληροφορίες σε εφαρμογή ζωγραφίζοντας μία νεκρή φύση.
Πρώτο βήμα είναι να διαλέξετε ένα αριθμό αντικειμένων και να δημιουργήσετε μία ευχάριστη σύνθεση. Μπορείτε να κάνετε μερικά σχέδια για να δείτε πως φαίνεται. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ξεχωρίσετε τους τόνους από την αποχρώσεις, μία ικανότητα που μπορεί να τη μάθει κάποιος με πολύ εξάσκηση.
Ένας καλός λαμπτήρας 150 βατ είναι ικανοποιητικός για να φωτίσει τη σύνθεση σας. Τοποθετήστε το φως λίγο ψηλότερα από τον πίνακα δεξιά, η αριστερά σε μία γωνία 45 μοιρών. Μπορείτε να μετακινήσετε το φως μέχρι να βρείτε τα καλύτερα φωτίσματα και σκιές.
Όταν αρχίσετε να ζωγραφίσετε φροντίστε να κρατάτε τα πινέλα από την άκρη τους, και να είστε όσο πιο μακριά από το καβαλέτο μπορείτε. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ελέγχετε το σύνολο του πίνακα και εάν ταιριάζουν σ’ αυτόν τα διάφορα κομμάτια του. Ακόμη προσαρμόστε το καβαλέτο στο επίπεδο των ματιών. Αυτό εμποδίζει την παραμόρφωση των αντικειμένων που ζωγραφίζετε.

Values in painting
When most people view a painting, they subconsciously go for the values or tonality (i.e., the darks and the lights) first.
The eye is very sensitive to variations in darks and lights. The colours themselves have each their own value. It is therefore just as important to reproduce the values in a painting as it is in a drawing. We must understand that if the value of the colour is wrong, then the actual colour is wrong.
Every colour has three qualities to it: hue (red, yellow, etc.), value (dark, light, etc.), and intensity (bright, dull, etc.). And, in fact, boring as it may sound, value is the most important of the three. It is through value that we can reproduce the correct lighting of a scene. Hue by itself cannot do this.
In order to understand value better, it is a good exercise to paint a complete scene in black and white sometimes. This is far from a waste of time since a black and white painting gives you the training in seeing values which you cannot do without if you are going to become a good painter.
Let’s try to put all this information in practice by painting a still life.
First step is to choose a number of objects and make a pleasing composition. You may make a few sketches so you can see how the composition will look. In this way you will separate value from hue, a skill that can be learned with practice.
A good bulb of at least 150 watt is essential to light up your composition. Place the light slightly higher than the composition off to the right or left and at a 45 degree angle. You can move the light around a bit to see which situation gives you the most interesting lights and darks. Make sure there are also a few shadows present.
For one, make sure to hold your long-handled brushes towards the end of the handles and stand as far away from your easel as is comfortably possible. The idea is to see the overall canvas so you can easily judge if a particular part of your painting fits correctly in the overall scene. Also adjust the easel so you can paint at about eye-level. This prevents distortion of the objects you observe and paint.

Life in Pera Costantinople

2010-03-06T05:17:00.000-08:00

Original oil on canvas created in March 2010
Size: 60-80 cm
Email www.laskarischarles584@gmail.com

The Great Rum school in Costantinople

2010-02-26T09:04:00.000-08:00

Original oil on canvas created by Charalampos Laskaris in February 2010
Size 85-65 cm
The painting shows the Great Rum school in Fanar Costantinople.

Composition in Painting

2010-02-23T22:59:00.000-08:00

Composition in art
It is an important part of the painting procedure and involves the arrangement of elements and getting them in to work together. The artist lays out the shapes and divides the space in the painting in such away that appeals to your senses. The purpose of composition is to lead the eye into a painting, and keep the viewer’s interest in it.
When you develop your composition, try to avoid putting the main focus of interest in the centre of your painting. Divide the areas of your canvas into parts of different sizes. If you want to paint a landscape painting, do not put the horizon right in the centre of your painting. Because people read from left to right, do not place all the interesting parts of your composition on the left side of your painting and people will have no reason to continue viewing the rest of your painting. You had better keep your interesting elements away from the edges of the canvas.
It is a common mistake to place the focal point of a painting directly in the centre. Another common mistake is to split the painting directly in half as in a landscape painting where the horizon line is directly in the middle of the painting.
The focal point in your painting is the main element or subject in your painting and should attract the viewer’s eye. All other elements in the composition of your painting should help to guide the viewer’s eye to this focal point.
A good way for creating a focal point in your painting is by using colour. For instance, if your painting is bluish you can make the focal point stand out by using yellow. This warm yellow will stand out against the cool blues in the rest of the painting.
You may also create a focal point in your painting by using contrast. For instance you could use mainly dark values in your painting and create a centre of interest that is light in value.
Another way of creating a focal point is by using size differences. For instance, if you were to create a cityscape, you could make a tall building stand out amongst smaller ones.
When you compose a painting, you had better use an odd number of elements. No one is exactly sure why this works. One theory is that a viewer breaks up the composition by mentally grouping even elements together.
If you have more than one object in a painting, you need to arrange them with regards to the distance between them. Objects should never “just touch” one another. You should either overlap objects or have space between them. Try not to equally space objects, but instead, vary the distance between objects to create more variety.
When you start a painting, you may choose either a warm or a cool colour theme. Do not mix the two into one painting or you could confuse the viewer. This is not to say you cannot use warm and cool colours together in a painting. Just try and make one more dominant than the other.
Value is how light or dark a colour is in your painting. A painting that is all one value is boring. You need to have a variety of light and dark objects in a painting to create more interest .If a scene inspires you, a view finder tool that may help you with your composition may help you with capturing the scene. You can make such a viewfinder by cutting two L-shaped cardboards that can create a frame when joined together.

Η Σύνθεση στη Ζωγραφική

2010-02-23T22:44:00.000-08:00

Η Σύνθεση στη Ζωγραφική
Η σύνθεση είναι ένα σημαντικό μέρος της διαδικασίας της ζωγραφικής και περιλαμβάνει την οργάνωση στοιχείων επάνω στο μουσαμά και πως πρέπει να τα συνδυάζει μεταξύ τους. Ο καλλιτέχνης αναπτύσσει τα σχήματα
και διαιρεί το πίνακα του με τέτοιο τρόπο που να είναι ελκυστικός στις αισθήσεις σας. Ο σκοπός της σύνθεσης είναι να οδηγήσει το βλέμμα του θεατή μέσα στον πίνακα, και να κρατήσει το ενδιαφέρον του σ’ αυτόν.
Όταν αναπτύσσετε τη σύνθεση σας προσπαθήστε να αποφύγετε το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος στο κέντρο του πίνακα. Διαιρέστε τις περιοχές του πίνακα σου σε μέρη με διαφορετικό μέγεθος. Εάν θέλετε να ζωγραφίσετε ένα τοπίο αποφύγετε να βάλετε τη γραμμή του ορίζοντα στο κέντρο του πίνακα. Επειδή οι άνθρωποι διαβάζουν από αριστερά προς τα δεξιά, μη βάζετε όλα τα ενδιαφέροντα στοιχεία στην αριστερή πλευρά του πίνακα διότι οι θεατές δεν θα έχουν ενδιαφέρον να δουν το υπόλοιπο μέρος του πίνακα. Φροντίστε να κρατάτε τα ενδιαφέροντα στοιχεία του πίνακα σας μακριά από τα άκρα του μουσαμά.
Είναι κοινό λάθος να τοποθετείτε το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος στο κέντρο του πίνακα. Ένα άλλο κοινό λάθος είναι να διαιρείτε τον πίνακα ενός τοπίου στα δύο βάζοντας τη γραμμή του ορίζοντα ακριβώς στο κέντρο.
Το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος είναι το κύριο στοιχείο, ή θέμα του πίνακα σας και θα πρέπει να έλκει το βλέμμα του θεατή. Όλα τα άλλα στοιχεία στη σύνθεση θα πρέπει να καθοδηγούν το βλέμμα του θεατή στο κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος.
Μπορείτε ακόμη να δημιουργήσετε το κεντρικό σας σημείο ενδιαφέροντος χρησιμοποιώντας κοντράστ. Παραδείγματος χάριν θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε σκούρους τόνους για να δημιουργήσετε ένα κέντρο ενδιαφέροντος σε ένα θέμα που έχει φωτεινούς τόνους.
Άλλος ένας τρόπος για να δημιουργήσετε ένα κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος είναι να χρησιμοποιήσετε τη διαφορά μεγέθους. Παραδείγματος χάριν, εάν θέλετε να δημιουργήσετε ένα τοπίο πόλης, θα μπορούσατε να ζωγραφίσετε ένα ψηλό κτήριο που θα ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα χαμηλά.
Όταν συνθέτετε ένα πίνακα, θα πρέπει να χρησιμοποιείτε μονά στοιχεία. Κανένας δεν γνωρίζει πως λειτουργεί αυτό. Μία θεωρία λέγει ότι ο θεατής σπάζει τη σύνθεση ομαδοποιώντας τα διάφορα στοιχεία μεταξύ τους.
Εάν έχετε περισσότερα από ένα αντικείμενα σε ένα πίνακα, πρέπει να τα τοποθετείτε σε σχέση με την απόσταση μεταξύ τους. Τα αντικείμενα δεν θα πρέπει απλά να ακουμπούν το ένα το άλλο. Θα πρέπει ,ή να επικαλύπτονται ,ή να έχουν κάποια απόσταση μεταξύ τους. Προσπαθήστε να μη βάλετε τα αντικείμενα σε ίση απόσταση για να δημιουργήσετε μεγαλύτερη ποικιλία.
Όταν αρχίζετε ένα πίνακα, μπορείτε να διαλέξετε ανάμεσα σε θερμά, ή ψυχρά χρώματα. Μη τα ανακατέψετε πολύ για να μη μπερδέψετε τον θεατή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε θερμά και ψυχρά χρώματα μαζί, αλλά πρέπει τα μεν να υπερέχουν των άλλων.
Η τονικότητα είναι πόσο φωτεινό, ή σκούρο είναι το χρώμα στον πίνακα. Ένας πίνακας που έχει μόνο μία τονικότητα χρωμάτων είναι βαρετός. Χρειάζεται να έχετε μια ποικιλία φωτεινών και σκοτεινών αντικειμένων για να δημιουργήσετε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εάν μία σκηνή στη φύση σας εμπνέει, ένα οφθαλμοσκόπιο θα ήταν μεγάλη βοήθεια για να καδράρουμε το θέμα. Το οφθαλμοσκόπιο φτιάχνεται απλά από δύο κομμάτια χαρτονιού σε σχήμα «Γάμμα» που μπορούν σέρνοντας τα το ένα στο άλλο να δημιουργήσουν μία κορνίζα με την οποία μπορούμε να απομονώσουμε ένα θέμα.

The Leander Tower Bosphorus

2010-02-21T09:17:00.000-08:00

Original oil on canvas 65-85 cm created by Laskaris Charalampos in 2009
My Email: laskarischarles584@gmail.com

Chora monastery ( Kariye museum) By Laskaris

2010-02-18T06:29:00.000-08:00

My Email is laskarischarles584@gmail.com
Created in February 2010
Size : 50-70 cm

The Titan War by Laskaris

2010-02-14T14:35:00.000-08:00

original oil on canvas 70-90 cm, created in 1999
Painted with painting knives.
My Email laskarischarles584@gmail.com

Ancient Greek Pottery

2010-02-14T14:26:00.000-08:00

When poets, soldiers, statesmen gathered in a mansion in an ancient Greek city for a symposium, jewels adorned their arms and fingers, rich garments made the assemblies gorgeous, flowers filled the air with perfume. When they toasted for their welfare and peace they raised their decorated kylix with delicious red wine diluted in a decorated crater with water.
In art history ceramic art means the art of objects made from clay. The word "ceramics" comes from the Greek keramikos (κεραμικός), meaning "pottery" It includes figures, pottery and tiles. Some are considered fine art and others are only decorative. This art doesn’t include glass or mosaic. Ceramic art is widespread in most cultures world wide, in Greece, Crete, China, Japan and elsewhere. Ceramic objects date as far back as 29,000 BC from an area in the Czech Republic. The earliest pottery comes from caves in China around 18,300 BC.
The potter's wheel was probably invented in Mesopotamia by the 4th millennium BC, but spread across nearly all Eurasia and much of Africa, though it remained unknown in the New World until the arrival of Europeans. Decoration of the clay by incising and painting is found very widely, and was initially geometric, but often included figurative designs from an earlier era.
Figures and ornaments were painted on the body of the vessel using shapes and colors. Delicate contours were incised into the paint before baking, and details could be reinforced and highlighted with opaque colors, usually white and red. The principal centers for this style were initially the commercial city of Corinth, and later Athens. Greek black-figure vases were very popular with the Etruscans, as is evident from frequent imports.
Black-figure painting on vases was the first art style (550-530 BC) to give rise to a significant number of well- known artists. Some are known by their true names, others only by the names given to them by the scientific community. Especially Athens was the home of well-known artists. Some potters introduced a variety of innovations which frequently influenced the work of the painters; sometimes it was the painters who inspired the potters’ originality. Red- as well as black-figure vases are one of the most important sources of mythology, and sometimes also for researching day-to-day ancient Greek life.
Red-figure vase painting is one of the most important styles of figural Greek vase painting. It developed in Athens around 530 BC and remained in use until the late 3rd century BC. It replaced the previously dominant style of Black-figure vase painting within a few decades. Its modern name is based on the figural depictions in red colour on a black background, in contrast to the preceding black-figure style with black figures on a red background. Because they were created at specific periods, fragments of such pottery found at archaeological sites, help archaeologists date the antiquities they discover with great precision.
Attic red-figure vases were exported throughout Greece and beyond. For a long time, they dominated the market for fine ceramics. Only few Greek cities could compete with Athens in terms of innovativeness, quality and production capacity. Of the red figure vases produced in Athens alone, more than 40,000 specimens and fragments survive today. The study of this style of art has made enormous progress since the 19th century
Some of the most famous pottery artists known by their names were Euphronius, Exekias, Nearchos, Amasis, and others named by scientists, like the painter of Achilles. Types of pottery were the kylix ( a cup for drinking wine), Amphorae ( vessels for carrying olive oil), Kraters ( big open mouth vessels for holding wine in feasts), aryballoi ( very small vases for carrying perfumes) and Lykethoi ( for burial ashes).

Ελληνική Αγγειογραφία

2010-02-14T14:19:00.000-08:00

Ελληνική Αγγειογραφία
Όταν ποιητές, στρατιωτικοί και πολιτικοί παραβρίσκονταν σε ένα συμπόσιο σε κάποια πόλη της Αρχαίας Ελλάδας, κοσμήματα διακοσμούσαν τα χέρια και τα δάχτυλα τους, πλούσια ενδύματα έκαναν τις συγκεντρώσεις υπέροχες, και λουλούδια γέμιζαν την ατμόσφαιρα με αρώματα. Όταν έκαναν πρόποση για ευημερία και ειρήνη ανύψωναν τις διακοσμημένες κύλικες με γλυκό κρασί αραιωμένο με νερό από διακοσμημένους κρατήρες.
Στην ιστορία της τέχνης « κεραμικής» σημαίνει την κατασκευή αντικειμένων από πηλό και περιλαμβάνει φιγούρες, αγγεία και κεραμικά πλακίδια. Μερικά θεωρούνται αντικείμενα υψηλής τέχνης και άλλα είναι μόνο διακοσμητικά. Αυτή η τέχνη ωστόσο δεν περιλαμβάνει γυαλί, ή μωσαϊκό. Η κεραμική τέχνη είναι διαδεδομένη σε πολλούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο, όπως στη Ελλάδα, την Κίνα, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη. Η παλαιότερη χρονολόγηση κεραμικών αντικειμένων ανάγεται στο 29.000 ΠΧ από μία περιοχή στην Τσεχική Δημοκρατία. Τα αρχαιότερα αγγεία προέρχονται από σπηλιές στην Κίνα γύρω στο 18.300 ΠΧ.
Ο αγγειοπλαστικός τροχός πιθανώς εφευρέθηκε την τέταρτη χιλιετία ΠΧ, απλώθηκε σχεδόν σε όλη την Ευρασία και την Αφρική, αλλά παρέμεινε άγνωστη στο Νέο Κόσμο μέχρι την άφιξη των Ευρωπαίων. Η διακόσμηση του πηλού με χάραξη και ζωγραφική ήταν πολύ διαδομένη, και ήταν αρχικά γεωμετρική, αλλά συχνά περιλάμβανε παραστατικά σχέδια από μία παλαιότερη περίοδο.
Οι φιγούρες και τα στολίδια ζωγραφίζονταν στον κορμό του αγγείου χρησιμοποιώντας σχήματα και χρώματα. Λεπτά περιγράμματα χαράσσονταν μέσα στο χρώμα πριν το αγγείο ψηθεί, και οι λεπτομέρειες ενισχυόταν και τονιζόταν με αδιαφανή χρώματα όπως άσπρο και κόκκινο. Τα σημαντικότερα κέντρα αυτού του στυλ ήταν η εμπορική πόλη της Κορίνθου, και αργότερα η Αθήνα. Τα Ελληνικά μελανόμορφα αγγεία ήταν πολύ δημοφιλή στους Ετρούσκους, κάτι που είναι φανερό από τις συχνές εισαγωγές.
Τα μελανόμορφα αγγεία ήταν το πρώτο στυλ της κλασσικής περιόδου (550-530 ΠΧ) και ανέδειξε ένα μεγάλο αριθμό μεγάλων καλλιτεχνών. Μερικοί είναι γνωστοί με τα αληθινά τους ονόματα, και άλλοι με ονόματα που τους έδωσε η επιστημονική κοινότητα. Ειδικότερα η Αθήνα υπήρξε το κέντρο πολλών διάσημων αγγειογράφων. Μερικοί από αυτούς παρουσίασαν μία ποικιλία καινοτομιών που αρκετές φορές επηρέασαν τα έργα ζωγράφων. Άλλες φορές ζωγράφοι ήταν εκείνοι που ενέπνευσαν τους αγγειογράφους. Τα μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία ήταν σπουδαίες πηγές της μυθολογίας, και της καθημερινής ζωής στην Αρχαία Ελλάδα.
Η ερυθρόμορφη τεχνική υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία στυλ της αρχαιοελληνικής αγγειογραφίας. Αφού αναπτύχτηκε στην Αθήνα γύρω στο 530 ΠΧ, παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη του 3ου αι. ΠΧ, και αντικατέστησε το προηγούμενο κυρίαρχο στυλ των μελανόμορφων αγγείων μέσα σε λίγες δεκαετίες. Επειδή δημιουργήθηκαν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, θραύσματα από τέτοια αγγεία επιτρέπουν στους αρχαιολόγους να χρονολογήσουν τις ανασκαφές που πραγματοποιούν με μεγάλη ακρίβεια.
Τα ερυθρόμορφα αγγεία εξάγονταν σε όλη την Ελλάδα και ακόμη πιο μακριά. Για πολλά χρόνια κυριάρχησαν στην αγορά τα αγγεία αυτά υψηλής τέχνης. Μόνο λίγες πόλεις μπορούσαν να ανταγωνιστούν την Αθήνα σε σχέση με την καινοτομία, την ποιότητα και την ικανότητα παραγωγής . Μόνο από την Αθήνα διασώθηκαν έως σήμερα περισσότερα από 40,000 αγγεία και θραύσματα . Η μελέτη αυτών των τεχνικών γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη από τον 19ο αιώνα.
Μερικοί από τους πιο φημισμένους αγγειογράφους της κλασσικής Ελλάδος ήταν ο Ευφρόνιος, ο Εξηκίας, ο Νέαρχος, ο Άμασις και άλλοι βαπτισμένοι από τους επιστήμονες όπως ο ζωγράφος του Αχιλλέα. Μερικοί από τους τύπους αγγείων ήταν ο Κύλιξ (κύπελο για κρασί), ο Αμφορέας ( αγγείο για την μεταφορά λαδιού, ή κρασιού), ο Κρατήρας ( μεγάλο αγγείο με φαρδύ λαιμό που περιείχε κρασί για τα συμπόσια), οι Αρύβαλλοι ( μικρά αγγεία που περιείχαν αρώματα)και οι Λύκηθοι(περιείχαν στάχτες ταφής).

The Elgin Marbles

2010-02-07T23:24:00.000-08:00

The Elgin Marbles
At the beginning of the of the 19th century, agents of Lord Thomas Elgin removed, loads of ancient sculpture of fifth-century BC sculpture from the Parthenon, which stood on the Acropolis hill in the centre of Athens. Blocks of marble were violently removed and sawed to decrease their weight. The Parthenon sculpture included frieze and sculpture that once ran all round the building, and stood high up above its columns. These actions were controversial from the very beginning. Lord Byron attacked Elgin as soon as the marbles were shown in London. Since then, there has been a never-ending international debate about Elgin's removal of the sculptures, and whether they should be returned to Athens. We do not know if Elgin's actions were legal at the time. He had obtained a ‘firman’ (permission) from the Turkish authorities then in control of Athens, to work on the Acropolis.
We do not know exactly Elgin's motives. Some people say that he wanted to decorate his mansion with them, and others that he was concerned to rescue them. This is rather doubtful.. The question however is whether such monuments belong to a country ot to the whole world. And what does that mean in practice? When Elgin’s men removed the sculptures, the monument was already in bad shape. From the fifth century BC to the 17th century AD, it had been in continuous use. It was built as a Greek temple, was later converted to a church and finally it was turned into a mosque. The Acropolis houses besides the Parthenon, the temple of Victory, the Propylea and the Erechtheum with the six Cariads.
However its luck changed in 1687 when a Venetian cannonball hit the Parthenon mosque - temporarily in use as a gunpowder store. The blast shattered the roof and the interior of the monument.
On the one hand, the local population was using it as a convenient quarry for building material and on the other hand travellers from northern Europe helped themselves to anything they could pocket and Elgin completed the looting. Whatever his motives were, his agents inevitably inflicted further damage on the fragile ruins.
When Elgin removed the marbles, Athens was a small shanty town of 3,000 people, surrounding the Acropolis. All kinds of remains were scattered in the area from all periods of time.
This changed dramatically in the 1830s, after the Greek War of Independence. Athens was chosen as the capital city. Everything that did not belong to the 'great' period of the fifth century BC was removed. The hill was stripped to bedrock, with just the classical monuments preserved or reconstructed, to serve as a symbol of the new nation's heroic past.
Meanwhile in London, acquiring the sculptures had bankrupted Elgin, and in 1816 he decided to sell them to the government. The sculptures have been lodged in the British Museum ever since.
Over the last 200 years they have come to 'belong' in the British Museum and this sparkled a never ending controversy with Athens.
In the British Museum, the Elgin Marbles gain from being seen next to Assyrian or Egyptian sculpture, at the same time as they lose from not being 'at home in Greece'. This is what causes the irresolvable conflict.
. The museum has recently offered to return the reliefs as a loan, but the offer was rejected by the Greek government. Greek archaeologists have accused the British museum of causing damage to the marbles during a restoration with wire brushes.
There is a powerful case for suggesting that the Parthenon could be better appreciated if it could be seen close to the sculptures that once adorned it in the newly built Acropolis museum. On the other hand, it is undeniable that part of the fame and significance of the Parthenon rests on its wide Diaspora throughout the western world.
The likelihood is that we will be debating these issues for many years to come. The Greeks insist on the reunification of the Parthenon marbles, some limbs of which are shared between the two museums. The question remains. Who is the legitimate owner, the creator or the robber who has used illegal tricks to take possession of these treasures? The issue is repeated throughout the world. Rich countries with no real ancestral past have used their abundant resources to enrich their museums with stolen treasures from Assyria, Egypt, Greece, Latin America and Asia. It is a common practice for the great museums of the world to buy illegally excavated treasures, and after hiding them for 15 to 20 years, to display them to the public, who never ask where they have come from or how. This is the crux of the matter, and the rest is mere philology to cover this international scandal with.

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

2010-02-07T23:07:00.000-08:00

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα
Στις αρχές του 19ου αιώνα, πράκτορες του λόρδου Έλγιν, απέσπασαν φορτία αρχαίων γλυπτών του 5ου αιώνα από τον Παρθενώνα, που βρίσκονταν στο λόφο της Ακρόπολης στο κέντρο της Αθήνας. Μπλοκ μαρμάρων αποσπάστηκαν βίαια και πριονίστηκαν για να μειωθεί το βάρος τους.. Τα γλυπτά περιλάμβαναν ανάγλυφα και γλυπτά που περιέβαλαν τις μετόπες ψηλά πάνω από τις κολώνες.
Αυτές οι ενέργειες ήτα αμφιλεγόμενες από την αρχή. Ο λόρδος Βύρων επετέθη στον Έλγιν ευθύς μόλις τα μάρμαρα εκτέθηκαν στο Λονδίνο. Από τότε άρχισε μία ατέλειωτη διεθνής διαμάχη για την κλοπή των μαρμάρων του Παρθενώνα, και κατά πόσο θα έπρεπε να επιστραφούν στην Αθήνα.
Δεν γνωρίζουμε εάν οι ενέργειες του Έλγιν ήταν νόμιμες ,ή όχι. Είχε πάρει ένα φιρμάνι (άδεια) από τις Τουρκικές αρχές που τότε έλεγχαν την Αθήνα, για εργασίες στην Ακρόπολη. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τα κίνητρα του Έλγιν .Μερικοί λένε ότι ήθελε τα γλυπτά για να διακοσμήσει το αρχοντικό του, και άλλοι ισχυρίζονται ότι ανησυχούσε για την σωτηρία του. Αυτό είναι μάλλον αμφίβολο. Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται είναι κατά πόσο τέτοια μνημεία ανήκουν σε μία χώρα, ή σε όλο τον κόσμο. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Όταν οι άνθρωποι του Έλγιν κατέβασαν βίαια τα γλυπτά του Παρθενώνα, το μνημείο ήταν ήδη σε άσκημη κατάσταση. Από τον 5ο αιώνα ΠΧ μέχρι τον 17ο αιώνα ΜΧ, χρησιμοποιούνταν συνεχώς. Κτίστηκε σαν αρχαίος ναός προς τιμήν της Αθηνάς, μετατράπηκε σε Χριστιανικό ναό προς τιμήν της Παναγίας, και τελικά μετατράπηκε σε τζαμί. Η Ακρόπολη φιλοξενεί εκτός από τον Παρθενώνα ,το ναό της Νίκης, τα Προπύλαια, και το Ερεχθείο με τις Καρυάτιδες.
Ωστόσο η τύχη άλλαξε όταν το 1687 μία Βενετική οβίδα προκάλεσε ανάφλεξη στην πυρίτιδα που είχαν αποθηκέψει προσωρινά οι Τούρκοι και ο ναός υπέστη μεγάλες ζημιές στην οροφή και το εσωτερικό του μνημείου.
Από τη μία μεριά οι κάτοικοι της μικρής πόλης χρησιμοποιούσαν την Ακρόπολη σαν νταμάρι οικοδομικών υλικών, και από την άλλη μεριά Βοριοευρωπαίοι ταξιδιώτες έπαιρναν κομμάτια σαν σουβενίρ και ο Έλγιν αποτελείωσε τη λαφυραγωγία. Όποια και εάν ήταν τα κίνητρα του οι άνθρωποι του Έλγιν κατάφεραν τεράστια ζημιά στο ήδη εύθραυστο μνημείο.
Όταν ο Έλγιν αποσπούσε τα γλυπτά, η Αθήνα ήταν μία μικρή ταπεινή πόλη με 3000 κατοίκους. Κάθε είδους ερείπια όλων των περιόδων ήταν διάσπαρτα παντού. Αυτό άλλαξε δραματικά το 1830 μετά τον απελευθερωτικό πόλεμο της Ελλάδος. Η Αθήνα επελέγη ως η πρωτεύουσα της Ελλάδος. Όλα τα κτίσματα που δεν ανήκαν στην μεγάλη περίοδο του 5ου αιώνα απομακρύνθηκαν. Τα κλασικά μνημεία διατηρήθηκαν και συντηρήθηκαν για να αναδειχτούν σαν σύμβολα της δόξας του παρελθόντος.
Εν τω μεταξύ στο Λονδίνο, η απόκτηση των γλυπτών είχαν χρεοκοπήσει το Έλγιν, που αποφάσισε το 1816 να τα πουλήσει στην κυβέρνηση. Από τότε αυτά εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία. Για τα τελευταία 200 χρόνια ανήκουν στο Βρετανικό μουσείο και αυτό έδωσε το έναυσμα για μία ατέλειωτη διαμάχη με την Αθήνα. Στο Βρετανικό μουσείο, τα Ελγίνια μάρμαρα κερδίζουν δίπλα στις Ασσυριακές, και τις Αιγυπτιακές αρχαιότητες, αλλά την ίδια ώρα χάνουν με το να μη είναι στο «σπίτι τους στην Ελλάδα». Αυτό προκαλεί την άλυτη διαμάχη με την Ελλάδα. Τελευταία το μουσείο προσφέρθηκε να δανείσει τα γλυπτά στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, κάτι που απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση. Οι Έλληνες αρχαιολόγοι έχουν κατηγορήσει το Βρετανικό μουσείο ότι προκάλεσε σημαντικές φθορές στα γλυπτά όταν κατά παλαιότερη συντήρηση χρησιμοποίησε συρμάτινες βούρτσες.
Υπάρχει μία ισχυρή περίπτωση πρότασης ότι ο Παρθενώνας θα έχαιρε μεγαλύτερης εκτίμησης εάν τα γλυπτά που κάποτε τον στόλιζαν βρίσκονταν στο κοντινό μουσείο της Ακρόπολης. Από την άλλη πάλι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η φήμη και η σπουδαιότητα του Παρθενώνα οφείλεται στην ευρεία διασπορά του σε όλο το Δυτικό κόσμο
Η πιθανότητα ωστόσο είναι .ότι αυτά τα προβλήματα θα συζητούνται για πολλά ακόμη χρόνια. Οι Έλληνες επιμένουν στην επανένωση των γλυπτών που μερικές φορές κάποια κομμάτια βρίσκονται συγχρόνως και στα δύο μουσεία. Το ερώτημα παραμένει. Ποιος είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης, ο δημιουργός ,ή ο κλέφτης που χρησιμοποίησε κάθε παράνομο τρικ για να πάρει τους θησαυρούς στην κατοχή του; Το πρόβλημα επαναλαμβάνεται σε όλο τον κόσμο. Πλούσιες χώρες χωρίς πραγματικό πλούσιο παρελθόν, χρησιμοποιούν τους πλούσιους πόρους τους για να εμπλουτίσουν τα μουσεία τους με θησαυρούς κλεμμένους από την Ασσυρία, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Ασία. Είναι κοινή πρακτική των μεγάλων μουσείων να αγοράζουν από παράνομες ανασκαφές ,και αφού κρύβουν τις αρχαιότητες για μερικά χρόνια , τις επιδεικνύουν στο κοινό που ποτέ δεν ρωτά από πού και πως αποκτήθηκαν. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος, και τα υπόλοιπα είναι απλά φιλολογία για την κάλυψη του διεθνούς σκανδάλου.

Painting tips part two

2010-02-05T09:39:00.000-08:00

PAINTING TIPS part two
. The basics of colour are value, hue, saturation and temperature. The value of a colour is how light or dark it is. The hue refers to the colour itself as it appears on the spectrum of colours. The saturation is the strength or purity of the colour. The temperature of a colour is how cool or warm a colour is. For instance a cool colour is blue and a warm is red.
You can paint impasto, or in glazes if you like. Impasto means you put a lot of paint and lay it with bristle brushes, in a way that the brushwork is easily visible. The painting is lively but after the paints have dried it’s difficult to paint over them. The method is used for an ala prima painting as for example were the paintings of the impressionists. On the other hand when you paint in glazes you must use very thin layers of paint. It was typical of the academic painting and the painting of the low countries of the 17th century, with 7 layers of paint.
You may use some of the tips that are following.
Organize your palette. Keep your paints in a standard place. From right to left: White-lemon –deep yellow-ochre- raw sienna-burnt sienna- orange- vermillion-cadmium red- alizarin crimson- burnt umber- vandyke brown-ultramarine blue-thalo blue. In this way you can reach them without difficulty.
When you paint “fat over lean”, because the layers above dry faster than the layers beneath and the colours may crack later, you must increase the proportion of oil medium with every layer you put on the canvas. The reason for doing this is that the layers below absorb some oil from the layers above.
You had better use original pigments, not hues because they are stronger.. Some colours containing led or cobalt speed up drying. If you work in layers you may use such colours in the first layers.
After a gesso priming you may cover the surface with linseed oil or poppy oil ,even a Bob Ross transparent medium in case you work wet-on-wet. In this way you will avoid patches of uneven gloss.
When you finish your painting turn it against the wall so that it doesn’t absorb any dust. When it has dried sufficiently, don’t put it in the wardrobe because it may become yellowish, since some oil come to the surface.
Don’t put too much oil medium when you paint because it may cause deforming of the paint that can not keep its place on the canvas. Use clear spirit that doesn’t leave residue, or smell. Clean your brushes with some spirit, and afterwards with soap liquid. If you intend to paint again soon you may avoid the second cleaning and put the brushes in some olive oil. The remaining paint may be kept fresh in the freezer for a few days.
It is often recommended when composing a painting, that you use an odd number of elements. No one is exactly sure why this works. One theory is that a viewer mentally groups even elements together thereby breaking up the composition. An excellent method for creating a focal point in your painting is by using colour. For instance, you could have a painting that is predominantly blue and make the focal point stand out by using yellow. This warm yellow will stand out against the cool blues in the rest of the painting.

Συμβουλές ζωγραφικής από τον Λάσκαρη Χ.

2010-02-05T09:33:00.000-08:00

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ (ΜΕΡΟΣ ΔΥΟ)
Τα βασικά στοιχεία του χρώματος είναι η τονικότητα, η απόχρωση, ο κορεσμός και η θερμότητα. Τονικότητα είναι πόσο φωτεινό, ή σκούρο είναι το χρώμα. Η απόχρωση αναφέρεται στο ίδιο το χρώμα όπως εμφανίζεται στο χρωματικό φάσμα. Κορεσμός είναι η δύναμη ,ή καθαρότητα του χρώματος δηλαδή π.χ πόσο κόκκινο είναι το κόκκινο. Η θερμοκρασία του χρώματος δηλώνει πόσο ψυχρό ,ή θερμό είναι το χρώμα. Παραδείγματος χάριν το μπλε είναι ψυχρό και το κόκκινο είναι θερμό.
Μπορείτε να ζωγραφίζετε impasto, ή με λαζούρες αν σας αρέσει. Όταν ζωγραφίζετε impasto σημαίνει ότι βάζετε πολύ χρώμα με χοιρινά πινέλα, με τρόπο που οι πινελιές φαίνονται ξεκάθαρα. Ο πίνακας έχει ζωντάνια, αλλά αφού στεγνώσει είναι δύσκολο να ζωγραφίσεις από επάνω. Η μέθοδος χρησιμοποιείται για ζωγραφική αλά πρίμα όπως με τα έργα των Ιμπρεσιονιστών. Όταν από την άλλη πλευρά ζωγραφίζετε με λαζούρες πρέπει να χρησιμοποιείτε λεπτές στρώσεις χρώματος. Ήταν τυπικό στυλ των ακαδημαϊκών ζωγράφων του 17ου αι. των Κάτω Χωρών που χρησιμοποιούσαν επτά στρώματα χρώματος.
Παρακάτω είναι μερικές συμβουλές.
Οργανώνετε την παλέτα σας. Τοποθετείτε τα χρώματα σας σε σταθερές θέσεις. Από δεξιά προς τα αριστερά : Άσπρο- κίτρινο λεμονί- βαθύ κίτρινο- ώχρα- ωμή σιένα- ψημένη σιένα- πορτοκαλί- ανοιχτό κόκκινο- κόκκινο καδμίου- αλίζαριν κρίμσον- ψημένη ούμπρα- βαντάικ καφέ- ουλτραμαρίνα- θάλο μπλε, ή πρωσικό μπλε. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα έχετε δυσκολία να τα βρίσετε και να τα χρησιμοποιείτε. Μη ξεχνάτε να ανακατεύετε ψυχρά με ψυχρά και θερμά με θερμά χρώματα. Σε αντίθετη περίπτωση θα δημιουργήσετε ουδέτερα χρώματα.
Όταν ζωγραφίζετε «λαδερό σε στεγνό», επειδή το στρώμα του χρώματος που βρίσκεται από πάνω στεγνώνει πιο γρήγορα από τα κάτω χρώματα, και τα χρώματα μπορούν να ραγίσουν μετά από μερικά χρόνια, πρέπει να αυξάνετε σταδιακά το μέσο λαδιού που χρησιμοποιείτε. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι τα χρώματα από κάτω απορροφούν λάδι από τα επάνω χρώματα.
Θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιείται αυθεντικά χρώματα που είναι πολύ δυνατά, παρά αποχρώσεις που είναι πιο αδύνατα χρώματα. Μερικά χρώματα περιέχουν μόλυβδο, ή κοβάλτιο που επιταχύνουν το χρόνο στεγνώματος. Εάν δουλεύετε με λαζούρες μπορείτε να τα χρησιμοποιείτε στα πρώτα στρώματα. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχετε θαμπάδες.
Αφού ξεκινώντας καλύψετε το μουσαμά με γκέσο μπορείτε να τον αλείψετε με λάδι ζωγραφικής, ή παπαρουνέλαιο,ή διάφανο υγρό Μπομπ Ρος σε περίπτωση που δουλεύετε υγρό σε υγρό. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να αποφύγετε ανόμοιο γυάλισμα σε μέρη του μουσαμά.
‘Όταν τελειώσετε τον πίνακα σας γυρίστε τον προς τον τοίχο μέχρι να στεγνώσει αρκετά, για να αποφύγετε τις ενοχλητικές σκόνες που κολλούν στο υγρό χρώμα. Όταν ο πίνακας στεγνώσει αρκετά αποφύγετε να βάλετε τον πίνακα σε μία ντουλάπα γιατί κιτρινίζει επειδή το λάδι έχει την τάση να ανεβαίνει στην επιφάνεια..
Μη βάζετε πάρα πολύ μέσο λαδιού όταν ζωγραφίζετε γιατί το χρώμα θα γίνει πολύ υγρό και θα κατρακυλήσει δημιουργώντας ζαρώματα και παραμορφώσεις. Χρησιμοποιείτε καθαρό νέφτι που να μη αφήνει υπολείμματα,ή μυρουδιά. Καθαρίζετε τα πινέλα σας με νέφτι και μετά καθαρίζετε τα με υγρό σαπούνι. Εάν σκοπεύετε να συνεχίσετε σύντομα μετά το καθάρισμα με το νέφτι μπορείτε να βάλετε τα πινέλα σε λίγο λάδι. Μπορείτε να βάλετε τα υπολείμματα των χρωμάτων στην κατάψυξη όπου διατηρούνται φρέσκα για την επόμενη χρήση μετά από μερικές ημέρες.
Όταν συνθέτετε ένα θέμα είναι σωστό τα αντικείμενα να είναι μονά. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Μία θεωρία είναι ότι ο εγκέφαλος του θεατή τείνει να ομαδοποιεί τα ζυγά αντικείμενα και έτσι σπάζει τη σύνθεση.
Ένας εξαιρετικός τρόπος να δημιουργήσετε το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος, είναι να χρησιμοποιείτε το χρώμα. Παραδείγματος χάριν σε ένα πίνακα που κυριαρχεί το μπλε μπορείτε να δημιουργήσετε το κεντρικό σημείο χρησιμοποιώντας κίτρινο. Αυτό το θερμό κίτρινο θα προβληθεί απέναντι στο ψυχρό μπλε και θα βγει προς τα έξω.

Roses

2010-02-01T07:32:00.000-08:00

Oil on canvas Size:30-40 cm

An interview by Picasso

2010-01-31T02:19:00.000-08:00

An Interview of Pablo Picasso to author Papini
“ People do not look for relief and elevation in art. The rich, and the lazy that have nothing to do, in order to look different from the common people are looking for the weird, the unusual and the scandalous. Personally I satisfied the wise and the critics with all the changeable stupidities that came to my mind,
and the less they understood me the more they admired me. By entertaining myself with all these games and
stupidities, I became rich and what is more very quickly. And popularity for a painter means sales, profits, fortune and wealth. Today as you know I am famous and rich. But when I am alone with myself, I do not have the courage to consider myself an artist with the great and old sense of the word. Rembrand, Tzioto, Tiziano were really great painters. I am nothing else but an impostor, who understood the spirit of his times and exploited stupidity as well as he could, and the vanity and the arrogance of his contemporaries. My confession is bitter, more pitiful than it looks, but it happens to be sincere.
Dear readers, If you do not like a certain work of art which repulses you causing you nausea, do not hesitate to express your feelings. You may be more right than those who pretend to be ecstatic because they do not dare express themselves sincerely, fearing to be considered uncultivated and out of place. Deceit and adventurism thrive among the artists as everywhere else.
Μία συνέντευξη του Πικάσο
Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»
Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος , ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού.
(Από συνέντευξη του Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι )

Dexileo by Laskaris Charalampos

2010-01-31T01:47:00.000-08:00

Original oil on canvas painted with painting knives 70-80 cm

Abstract Expressionism

2010-01-31T01:41:00.000-08:00

Abstract Expressionism Abstract Expressionism was an art movement in American painting that flourished in the 1940s and 1950s. Sometimes referred to as the New York School, it was first related to the work of Vasily Kandinsky in 1929. Initially influenced by surrealism and cubism, abstract expressionists rejected the social realism, and geometric abstraction so popular with American painters of the 1930s. In the late 1930s and early '40s many European avant-garde artists travelled to New York and gave modern art a great boost.. The Abstract Expressionist style itself is generally regarded as having begun with the paintings done by Jackson Pollock and Willem de Kooning in the late 1940s and early '50s. The artists taking part in the movement asserted that it was a broad style with varying degrees of abstraction used to convey strong emotional or expressive content. Although the term primarily refers to a small group of painters, Abstract Expressionist qualities can also be seen in sculpture and photography. This style has nonetheless been interpreted as an especially 'American' style because of its attention to the physical immediacy of paint. It certainly became the first American visual art to achieve international status and influence. The works were usually abstract (i.e., they depicted forms which were not found in the natural world); they emphasized freedom of emotional expression, technique, and execution. The canvases were large, to enhance the visual effect and project monumentality and power. The movement had a great impact on U.S. and European art in the 1950s. Art historian Irving Sandler divides abstract expressionists into two categories: gesture painters and colour-field painters. Jackson Pollock remains the pre-eminent gesture painter; as in Cathedral (1947), Pollock avoided recognizable symbols entirely, composing delicate webs of interpenetrating shapes. Colour-field painters, on the other hand, suppressed all references to the past by painting unified fields of varying colour. Some of the most popular expressionist artists were Jackson Pollock, Mark Rothko, Barnett Newman and de Kooning.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

2010-01-31T01:36:00.000-08:00

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός ήταν ένα κίνημα στην Αμερική που άνθισε τις δεκαετίες του 1940 και 50. Μερικές φορές φέροντας την ονομασία σχολή της Νέας Υόρκης, συσχετίστηκε για πρώτη φορά με το έργο του Βασίλη Καντίνσκυ το1929. Αρχικά επηρεασμένοι από το Σουρεαλισμό και τον Κυβισμό, οι αφηρημένοι εξπρεσιονιστές απέρριπταν το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό, και τη Γεωμετρική αφαίρεση που ήταν τόσο δημοφιλής ανάμεσα στους Αμερικανούς ζωγράφους του 1930. Στα τέλη του 30 και αρχές της δεκαετίας του 40 πολλοί Ευρωπαίοι ζωγράφοι της Αβάν Γκαρντ ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και έδωσαν μεγάλη ώθηση στη Μοντέρνα Τέχνη. Το στυλ του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού θεωρήθηκε ότι είχε αρχίσει με τα έργα του Τζάκσον Πόλλοκ και του Βίλλεμ ντε Κούνιγκ στα τέλη του 40 και αρχές του 50. Οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος σ’ αυτόν ισχυρίζονταν ότι ήταν ένα ευρύτερο στυλ με διαφορετικό βαθμό αφαίρεσης που χρησίμευε να μεταφέρει δυνατό συναισθηματικό και εκφραστικό περιεχόμενο. Αν και ο όρος αρχικά αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό ζωγράφων οι ιδιότητες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού μπορούν να βρεθούν ακόμη στη γλυπτική και στη φωτογραφία. Αυτό το στυλ ωστόσο έχει ερμηνευτεί σαν καθαρά Αμερικάνικο εξ αιτίας της έμφασης που δίνει στη φυσική αμεσότητα του χρώματος. Σίγουρα ωστόσο ήταν η πρώτη Αμερικάνικη τέχνη που πέτυχε διεθνές στάτους και επιρροή. Τα έργα ήταν συνήθως αφηρημένα ( π.χ εικόνιζαν φόρμες που δεν βρίσκονταν στο φυσικό κόσμο), έδιναν έμφαση στην ελευθερία της συναισθηματικής έκφρασης, της τεχνικής και της εκτέλεσης. Οι καμβάδες ήταν μεγάλοι, για να μεγαλώνουν το οπτικό εφέ και να παρουσιάζουν μνημειακότητα και δύναμη. Το κίνημα είχε μεγάλη επιτυχία στη Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή τέχνη του 1950. Ο κριτικός τέχνης Ίρβιγκ Σάντλερ χωρίζει τον αφηρημένο εξπεριονισμό σε δύο κατηγορίες: Τους ζωγράφους με κίνηση και τους ζωγράφους με το πεδίο χρώματος. Ο Τζάκσον Πόλλοκ παραμένει πιστός στο πρώτο ρεύμα όπως στο έργο του Ο καθεδρικός (1947), και απόφευγε τελείως τα αναγνωριζόμενα σύμβολα, συνθέτοντας λεπτά δίκτυα σχημάτων που διείσδυαν το ένα στο άλλο. Οι ζωγράφοι χρωματικού πεδίου από την άλλη μεριά , καταπίεζαν κάθε αναφορά στο παρελθόν ζωγραφίζοντας ενοποιημένα πεδία διαφορετικών χρωμάτων. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής εξπρεσιονιστές ζωγράφους ήταν ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Μπάρνετ Νιούμαν και ο ντε Κούνιγκ.

Street in Pera Costantinople

2010-01-31T01:32:00.000-08:00

Original oil on canvas by Laskaris Charalampos
Size (50-70)cm .Created in 2009

Surrealism

2010-01-28T10:15:00.000-08:00

Surrealism
The term Surrealism or hyper-realism was used in 1917 by the French poet Apollinaire. The term meant the way reality can be explained. In order to transmit some of his ideas, the poet doesn’t copy the world statically or naturalistically, but dynamically with creative imagination. Apollinaire introduced the term in a more abstract way, without suggesting a new artistic school, or theory and maybe surrealism would remain a very specific and academic term if Andre Breton hadn’t incorporated all the characteristics that made the hyper-realistic movement famous, like the theories of Freud about the dreams or the sub conscience, especially automation.
Breton quotes in the Surrealist manifesto that was published in 1924, that Surrealism is the psychological automation that dictates thought, with the absence of any control and logic, out of esthetic prejudice or morality. Quite often the term is used to imply something imaginary, weird ludicrous or crazy.
Hyper-realism was borne in Paris and developed by young poets of the time, especially by a team that ran the literary magazine ‘literature’ between 1919-1924, formulating a tendency that later led to the publication of the manifesto of Surrealism. The movement was influenced by the German Romanticism and the British Gothic roman. The theories of Freud influenced the surrealists who were not interested however in the therapeutical impact of the psychoanalytical method. What they were interested in were the dreams as a means of liberating human imagination. Their main reason for breaking apart from the Dadaists with whom they had common roots in hyper-realism, was their disagreement if there is anything that can be become acceptable or not in art, because their dedication to automation and the Freudian theories was undeniable. They didn’t accept the absolute deniable of the Dadaists for art, but they were looking for a social vision and an expression free of any kind of logic.
The rise of Nazism and the events of 1939-1945 obscured every other activity. In 1941 Breton visits the United States to promote Hyper-realism. Although it is difficult for somebody to talk about the end of the Surrealist movement, as its influence on other art currents is continuous, many art historians consider the period of the Second World War as the beginning of the end of hyper-realism. As an organized art current it is finally abandoned with the death of Andre Breton in 1966. Some of the most famous painters, who were only one part of the surrealist movement, were the Spanish Salvador Dali, the Belgian Margrit, Mark Sagal, Miro and Max Ernst.

Σουρεαλισμός

2010-01-28T10:06:00.000-08:00

Σουρεαλισμός
Ο όρος σουρεαλισμός ή υπερρεαλισμός χρησιμοποιήθηκε το 1917 από το Γάλλο ποιητή Απολλινέρ. Ο όρος αυτός δήλωνε τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αποδοθεί η πραγματικότητα. Ο ποιητής, για να μεταδώσει κάποιες ιδέες, δεν αντιγράφει τον κόσμο στατικά και νατουραλιστικά, αλλά δυναμικά, με δημιουργική φαντασία. Ο Απολλιναίρ έθεσε τον όρο πιο αφηρημένα, χωρίς να προτείνει μία νέα καλλιτεχνική σχολή ή θεωρία και ίσως ο σουρεαλισμός να είχε παραμείνει ένας πολύ ειδικός και ακαδημαϊκός όρος, αν ο Αντρέ Μπρετόν δεν είχε ενσωματώσει αργότερα στον υπερρεαλισμό όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θεμελίωσαν το υπερρεαλιστικό κίνημα, όπως τις θεωρίες του Φρόυντ για τα όνειρα ή το ασυνείδητο και κυρίως τον αυτοματισμό..
. Στο ίδιο το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο που δημοσιεύτηκε το 1924 , ο Μπρετόν αναφέρει ότι ο Σουρεαλισμός είναι ψυχικός αυτοματισμός που υπαγορεύει τη σκέψη , με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική ,έξω από προκατάληψη αισθητική ,ή ηθική. Συχνά ο όρος χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει κάτι φανταστικό, αλλόκοτο παράλογο ή τρελό.
Ο υπερρεαλισμός γεννήθηκε στο Παρίσι και αναπτύχθηκε ως επί το πλείστον από νεαρούς ποιητές της εποχής, κυρίως από την ομάδα που διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό Litterature στο διάστημα 1919-1924, διαμορφώνοντας την τάση που αργότερα οδήγησε στη δημοσίευση του Μανιφέστου του Σουρεαλισμού. Επιρροές του κινήματος προήλθαν από το Γερμανικό Ρομαντισμό και το Αγγλικό Γοτθικό μυθιστόρημα. Πυρήνα των υπερρεαλιστικών ιδεών αποτέλεσαν παράλληλα οι θεωρίες του Φρόυντ, αν και οι υπερρεαλιστές δεν ενδιαφέρονταν για τις θεραπευτικές δυνατότητες της ψυχαναλυτικής μεθόδου, αλλά για τα όνειρα ως καταστάσεις απελευθέρωσης της ανθρώπινης φαντασίας. Κύρια αιτία της ρήξης με το Νταντά ήταν η διαφωνία σχετικά με το αν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει αποδεκτό ή όχι[, με δεδομένη την προσήλωση των υπερρεαλιστών στον αυτοματισμό και στις φροϋδικές θεωρίες. Παρά το γεγονός πως ο υπερρεαλισμός διαμορφώθηκε όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με το ρεύμα τού ντανταϊσμού, τα μέλη του δεν χαρακτηρίζονταν από τον αρνητισμό των ντανταϊστών, αλλά αναζητούσαν ένα κοινωνικό όραμα και μια κατεύθυνση έκφρασης απαλλαγμένη από κάθε είδους λογικά
Η άνοδος του ναζισμού και τα γεγονότα της περιόδου 1939-1945 επισκίασαν κάθε άλλη δραστηριότητα. Το 1941 ο Μπρετόν επισκέπτεται την Αμερική όπου προωθεί τον υπερρεαλισμό. Αν και είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για τερματισμό του υπερρεαλιστικού κινήματος, καθώς η επίδραση του σε μεταγενέστερες σχολές και κινήματα είναι συνεχής, πολλοί ιστορικοί θεωρούν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου ως την αρχή του τέλους για τον υπερρεαλισμό. Ως οργανωμένο κίνημα εγκαταλείπεται οριστικά με το θάνατο του Αντρέ Μπρετόν το 1966.Σημαντικοί σουρεαλιστές ζωγράφοι ήταν ο Ισπανός Νταλί και ο Ελβετός Μαργκρίτ, O Μαρκ Σαγκάλ,ο Μιρό και ο Μαξ Ερνστ.

Art currents Ρεύματα Ζωγραφικής

2010-01-24T10:15:00.000-08:00

Art currents Ρεύματα τέχνης
Renaissance: Italy 1400 - 1600 AD Αναγέννηση Ιταλία
Baroque 1600 - 1700 AD Μπαρόκ
Rococo 1700 - 1750 AD Ροκοκό

PRE-MODERN 1800 - 1880 AD ΠΡΟ- ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Neo-Classicism 1750 - 1880 AD Νεοκλασικισμός
Romanticism 1800 - 1880 AD Ρομαντισμός
Realism 1830's - 1850's AD Ρεαλισμός
Impressionism 1870's - 1890's AD Ιμπρεσιονισμός

MODERNISM 1880 - 1945 AD ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Post Impressionism 1880 - 1900 AD Μετα-ιμπρεσιονισμός
Expressionism 1900 - 1920 AD Εξπρεσιονισμός
Fauvism 1900 - 1920 AD Φωβισμός
Cubism 1907 - 1914 AD Κυβισμός
Dada 1916 - 1922 AD Ντανταισμός
Surrealism 1924 1920s - 1940's AD Σουρεαλισμός
International Style 1920s - 1940's AD Διεθνές στυλ

MODERN & POST-MODERN 1945 AD - Present ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΥΛ (ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΟΝ)

Abstract Expressionism 1945 - 1960 AD Αφηρημένος εξπρεσιονισμός
Op Art 1960s AD Τέχνη οπ
Pop Art 1960s AD Τέχνη ποπ
Minimal Art 1960s AD Μινιμαλισμός
New Realism 1970s - 1980s AD Νέο-ρεαλισμός
Conceptual Art 1970s - 1980s AD Εννοιολογική τέχνη
Performance Art 1970s - 1980s AD Περφόρμανς τέχνη (Παράσταση)
Neo-Expressionism 1980s - 1990s AD Νέο-εξπρεσιονισμός
Computer Art 1980s - 1990s AD Τέχνη κομπιούτερ
Post-Modern Classicism 1980s - 1990s AD Μετα-μοντέρνος κλασικισμός
Victorian Revival 1980s - 1990s AD Βικτοριανή αναγέννηση

Dexileo

2010-01-24T00:11:00.000-08:00

Dexileo is a burial monument in the Ceramicos museum in Athens and is dedicated to a young Athenian horseman who fell during a battle against the Corinthians in the early stages of the Peloponesian war (431-404 b.C).The painting by Laskaris Charalampos was created with painting knives (70-80 cm) in 1998.

Art from Ancient Greece to the Medieval era

2010-01-23T23:41:00.000-08:00

Art from Ancient Greece to Renaissance

The Greeks called art (techne), whereas the Latins called it (ars). The words however didn’t have the meaning we have given them in the modern times.

The first one to define the word art was the Greek philosopher Aristotle who said that art was an activity obeying rules from somebody who had knowledge of his craft. A person learned the rules of a craft since his childhood and after a long apprenticing, he became himself a sculptor, a painter or a carpenter.

Philosophy in Greece tried to bring order, balance and clarity to the chaos of nature and the world. In order to preserve this order, it had to apply rules and support them. This is what we call “classical”, that is traditional and conservative.

The painters and sculptors were different from other craftsmen only with respect to their mastering of technique and skill. Sculpture and painting were separated from music and poetry which were considered divine and enjoyed respect from everybody.

The word (techni) meant mechanic, implying making things manually. Painters and sculptors belonged to a lower class in society, because people didn’t think much for those who used their hands to make things. So, craft and fine arts in ancient Greece were considered one and the same thing.

In the late ancient period there was a list of seven arts: Astronomy, Arithmetic, Dialectic, Rhetoric, Geometry, grammar and Music. Painting and sculpture were neglected. Despite Pliny’s and Varro’s efforts to include architecture and painting among the other arts, visual arts were ignored, and even Seneca refused them a place among them. Both the Greeks and the Romans considered painting and sculpture as manual arts like other crafts.

The word artista was used in the middle ages and meant a craftsman like in the ancient period, that is a person who had an activity he had trained in. The artists of this period didn’t have a social status any better than their ancient colleges and were generally anonymous. People judged them for their skill and technique.

By the 12^th -13^th centuries painting and sculpture were listed among other mechanical crafts. Because they ground their colours they belonged to the guild of apothecaries and physicians. Sculptures belonged to the guild of goldsmith.

Works of the 5^th century didn’t survive, we have however descriptions of some of them and information about the career of the greatest painters. Polygnotos dealt with the depiction of depth and the psychological condition of his figures. Apollodoros dealt with the perspective and tonal values. Agatharhos also tried to depict objects with a perspective. Zeuxis had a great career and it reported he was the first one to organize a beauty contest in order to find a model for the beautiful Helen of Troy. In the 4^th century realism and exact depth were the objective of most painters. Apellis was the great Alexander’s official painter. Some copies of the greatest works were discovered in Pompeii.