El Greco Dominikos Theotocopoulos

El Greco (1541-1614)

Dominikos Theotocopoulos was born in a small Cretan village outside Handax (Iraklion) . His family had left from Costantinople after the fall of the city in 1453. Very young he studied next to the famous Cretan icon painter Theofanes and other well known painters of the Byzantine tradition.

In 1566, Theotocopoulos moved to Venice because he felt that the Cretan environment didn’t satisfy his ambitions, and because he wanted to study the current of Renaissance and the great masters of the time. There, he met several Greek painters who had settled there before him. He found work in the workshop of Titian, who ran a Venetian school of Art. He also attended classes of sculpture, but because he didn’t feel so comfortable in Venice, he left for Rome in 1570, where his name started getting known. In the capital of art he was first called Il Greco (the Greek). When the pope Pius E` decided to cover the nudes of Capella Sixtene Theotocopoulos offered to do the work, but this turned the other Roman painters against him, something that made him leave the eternal city.

His next and final destination was Spain where he arrived in 1575. Initially he settled in Madrid and after two years he went to Toledo where he lived for 37 years and died. He married and had a son, Jorge Emanuelle, who also became a painter. Without cutting himself from his roots, he lived his mature period as a painter and developed a personal style. The influence of Byzantine and ancient Greek tradition was apparent in all his work. He made a large circle of students and friends despite the envy and hatred he faced from some Spanish painters who saw him as an intruder and a dangerous rival. Although he tried to secure the royal patronage, he had little success and never worked in the famous monastery of Escorial.

Near the end of his life he seems to have had financial difficulties. His workshop turned up a lot of replicas of his works, but his style was too personal to be followed. After his death his name went into oblivion, only to revive and give him a place in the pantheon of great masters at the end of the 19^th century, thanks to the modernists who considered El Greco the father of modern Art.

Ελ Γκρέκο

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος Ελ Γκρέκο

Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε στο Φόδελε, ένα μικρό χωριό κοντά στο Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης. Η οικογένεια του είχε φύγει από την Κωσταντινούπολη μετά την πτώση της πόλης στους Τούρκους. Πολύ νέος σπούδασε ζωγραφική κοντά στο φημισμένο αγιογράφο της Κρητικής σχολής Θεοφάνη, και άλλους γνωστούς ζωγράφους της Βυζαντινής παράδοσης.

Το 1566, ο Θεοτοκόπουλος μετακόμισε στη Βενετία σε ηλικία 20 ετών επειδή το περιβάλλον της Κρήτης δεν ικανοποιούσε τις φιλοδοξίες του νεαρού Δομίνικου. Ο νεαρός Δομίνικος ήθελε να εντρυφήσει στο καινούριο ρεύμα της Αναγέννησης και να διδαχτεί από τους μεγάλους δάσκαλους της Ιταλίας. Σύντομα γνωρίστηκε με τον Τισιάνο και εργάστηκε στο εργαστήριο του. Παράλληλα έκανε σπουδές γλυπτικής, ωστόσο δεν αισθανόταν πολύ καλά με τη διαμονή του εκεί, και έτσι το 1570 αποφάσισε να μετακομίσει στη μητρόπολη της Αναγέννησης Ρώμη, όπου σύντομα άρχισε να γίνεται γνωστός. Στη Ρώμη οι συνάδελφοι του τον αποκαλούσαν, Ελ Γκρέκο ( Ο Έλληνας). Όταν ο πάπας Πίος Ε` απεφάσισε να καλύψει τα γυμνά σώματα στη Δευτέρα Παρουσία του Μιχαήλ Άγγελου στη Καπέλα Σηστίνα, ο Ελ Γκρέκο πρότεινε να τα ζωγραφίσει, αλλά αυτό προκάλεσε την αντιπάθεια των άλλων ζωγράφων της Ρώμης, κάτι που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την αιώνια πόλη οριστικά, και να τον οδηγήσει το 1575 στη καινούρια του πατρίδα, την Ισπανία.

Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, αλλά μετά από δύο χρόνια μετακόμισε στο Τολέδο όπου έζησε 37 χρόνια μέχρι το θάνατο του. Παντρεύτηκε και απέκτησε ένα γιο, τον Μανουήλ Χόρχε που επίσης έγινε ζωγράφος. Χωρίς να αποκοπεί από τις ρίζες του, έζησε την πιο ώριμη περίοδο της τέχνης του δημιουργώντας ένα προσωπικό στυλ. Η επίδραση της Βυζαντινής και αρχαίας Ελληνικής παράδοσης ήταν φανερή σε όλο το έργο του. Έκανε ένα μεγάλο κύκλο μαθητών και φίλων παρά την φθόνο και το μίσος αρκετών Ισπανών Ζωγράφων που τον έβλεπαν σαν εισβολέα και επικίνδυνο αντίπαλο. Παρά τη προσπάθεια του να μπει κάτω από τη Βασιλική προστασία, δεν τα κατάφερε όπως και την ανάληψη παραγγελιών στο περίφημη μονή του Εσκοριάλ.

Κοντά στο τέλος της ζωής του αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα. Το εργαστήριο του αναπαρήγε πολλά από τα έργα του .αλλά με εξαίρεση το γιο του κανείς δε ενδιαφέρθηκε να ακολουθήσει την πρωτότυπη τεχνική του. Μετά το θάνατό του το όνομα του ξεχάστηκε τελείως, μέχρι που κατά το τέλος του 19^ου αιώνα οι ζωγράφοι της μοντέρνας τέχνης επαναφέρανε το όνομα του ανάμεσα στα ονόματα των μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος επειδή τον θεώρησαν πατέρα και πρωτοπόρο της μοντέρνας τέχνης.