Venus de Milo

Venus de Milo
It is better known as the Venus de Milo, an ancient Greek statue and one of the most famous works of ancient Greek sculpture. It was created at some time between 130 and 100 BC, and is believed to depict Aphrodite the Greek goddess of love and beauty. It is a marble sculpture, slightly larger than life size at 203 cm (6 ft 8 in) high. Its arms and original plinth have been lost. From an inscription that was on its plinth, it is thought to be the work of Alexandros of Antioch; it was earlier mistakenly attributed to the master sculptor Praxiteles. It is at present on display at the Louvre Museum in Paris.
Description
Although the Venus de Milo is widely renowned for the mystery of her missing arms, enough evidence remains to prove that the right arm of the goddess was lowered across the torso with the right hand resting on the raised left knee so the sliding drapery wrapped around the hips and legs could be held in place. The left arm was held at just below the eye level of the statue above a herm while holding an apple. The right side of the statue is more carefully worked and finished than the left side or back, indicating that the statue was intended to be seen mainly as a profile from its right. The statue would have been tinted as was the custom of the era, adorned with jewellery and positioned in a niche inside of a gymnasium. The painting of the statue along with its jewellery were intended to make it appear more lifelike.
Discovery and history
The Venus de Milo was discovered by a peasant named Yorgos Kentrotas in 1820, inside a buried niche within the ancient city ruins of Milos, on the Aegean island of Milos. The statue was found in two main pieces (the upper torso and the lower draped legs) along with several herms , fragments of the upper left arm and left hand holding an apple, and an inscribed plinth. Kentrotas unearthed the first piece of the statue in his field and called a French naval officer called Voutier, who was looking for antiquities in a nearby site to help. When another naval officer called Jules Dumont saw it, he realized its importance and arranged to buy it from the Turkish administration. The whole community of Milos was involved since they wanted a better price. The whole thing was complicated when Nicholas Mourouzis a Greek translator for sultan in Constantinople intervened to buy it for a thousand rupees, a better price for the karnotas family. As the statue was roughly dragged on the rocks to the French ship, it suffered damages and the arms and apple it was holding were lost for ever. French sailors had to fight Greek brigands for possession The Greeks succeeded in capturing the statue and started loading it on their ship. The French ambassador's representative, Vicomte de Marcellus, arrived just as the statue was being loaded aboard the Greek ship bound for Constantinople, seized the statue and persuaded the island's chief citizens to annul the sale.
Upon arrival at the Louvre, the statue was reassembled, but the fragments of the left hand and arm were initially dismissed as being a later restoration because of the rougher workmanship. It is now accepted that the left hand holding the apple and the left arm are in fact original to the statue but were not as well finished as the rest of the statue since they would have been somewhat above eye level and difficult to see
The plinth mysteriously disappeared shortly before the statue was presented to King Louis XVIII in 1821 and only survives in two drawings and an early description. The king eventually presented the statue to the Louvre museum in Paris.
In the autumn of 1939, the Venus was packed for removal from the Louvre in anticipation of the outbreak of war along with the “winged Victory of Samothrace” and taken to the countryside for safety
Fame
The Venus de Milo's great fame in the 19th century was not simply the result of its admitted beauty, but also owed much to a major propaganda effort by the French authorities. In 1815, France had returned the Medici Venus to the Italians after it had been looted from Italy by Napoleon Bonaparte. The Medici Venus, regarded as one of the finest Classical sculptures in existence, caused the French to consciously promote the Venus de Milo as a greater treasure than that which they had recently lost. It was praised by artists and critics as the epitome of graceful female beauty.

Η Αφροδίτη της Μήλου

Η Αφροδίτη της Μήλου.
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα τέχνης της Αρχαίας Ελληνικής γλυπτικής. Δημιουργήθηκε γύρω στο 130-100 ΠΧ και πιστεύεται ότι παριστάνει την Αφροδίτη ,θεά της ομορφιάς και της αγάπης. Είναι ένα μαρμάρινο άγαλμα με ύψος ελαφρά μεγαλύτερο από το φυσικό μέγεθος, 203 εκατοστά υψηλό. Οι βραχίονες και η βάση έχουν χαθεί. Από την επιγραφή που ήταν χαραγμένη στη βάση θεωρείται ότι ήταν έργο του Αλέξανδρου του Αντιοχέως Αρχικά είχε αποδοθεί στον Πραξιτέλη, άποψη των Γάλλων αρχαιολόγων που αναβάθμιζε το έργο ως κλασσικό και όχι των Ελληνιστικών χρόνων. Το γλυπτό εκτίθεται σήμερα σε περίοπτη θέση στο Λούβρο και είναι το αστέρι του μουσείου.
Περιγραφή
Αν και η Αφροδίτη της Μήλου φημίζεται για το μυστήριο των χαμένων βραχιόνων, αρκετά στοιχεία υπάρχουν που αποδεικνύουν ότι ο δεξιός βραχίονας ακουμπούσε το προτεταμένο αριστερό γόνατο ώστε να συγκρατεί τις πτυχώσεις του μανδύα που γλιστρούσε. Ο αριστερός βραχίονας ήταν στο ύψος των οφθαλμών πάνω από ένα άγαλμα στήλης Ερμού και κρατούσε ένα μήλο. Είχε επίσης χαραγμένη στη βάση επιγραφή που ανέφερε το όνομα του δημιουργού. Το δεξί μέρος του αγάλματος ήταν πιο προσεκτικά δουλεμένο από το αριστερό μέρος δηλώνοντας ότι το άγαλμα ήταν στημένο ώστε το προφίλ να είναι ορατό από τη δεξιά πλευρά. Το άγαλμα ήταν ζωγραφισμένο με εγκαυστικά χρώματα όπως ήταν η συνήθεια την εποχή εκείνη και ήταν διακοσμημένο με κοσμήματα κάτι που αποδεικνύεται από τις οπές στα αντίστοιχα σημεία.
Η ανακάλυψη και η ιστορία
Η Αφροδίτη της Μήλου ανακαλύφτηκε από τον αγρότη Γιώργο Καρνωτά το 1820 στην αρχαία αγορά της Μήλου στο ομώνυμο νησί των Κυκλάδων στο Αιγαίο πέλαγος. Το άγαλμα βρέθηκε σε δύο κύρια κομμάτια με αρκετούς Ερμείς, κομμάτια από τον αριστερό βραχίονα, το αριστερό χέρι που κρατούσε ένα μήλο και τη βάση του αγάλματος με την επιγραφή του δημιουργού. Ο Καρνωτάς αποκάλυψε το πρώτο κομμάτι του αγάλματος στο χωράφι του και κάλεσε σε βοήθεια ένα Γάλλο αξιωματικό του ναυτικού ονομαζόμενο Βουτιέ που έψαχνε δια αρχαιότητες σε κοντινό χωράφι. Όταν ένας άλλος αξιωματικός ονομαζόμενος Ιούλιος Ντουμόντ είδε το άγαλμα κατάλαβε αμέσως την αξία του και φρόντισε ώστε να αγοραστεί από την Τουρκική διοίκηση στην Κωνσταντινούπολη. Εν τω μεταξύ όλοι οι δημογέροντες του νησιού αναμείχτηκαν στην πώληση επιδιώκοντας καλύτερη τιμή. Όλο το θέμα περιπλέχτηκε όταν ο Νικόλαος Μουρούζης, Έλληνας Διερμηνέας του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη αναμείχτηκε με σκοπό να αγοράσει το άγαλμα, προσφέροντας 1000 ρούπιες πολύ καλύτερη τιμή για την οικογένεια Καρνωτά. Καθώς οι ναύτες έσερναν το άγαλμα πάνω στη βραχώδη ακτή, προκάλεσαν αρκετή ζημιά και χάθηκαν οριστικά κάποια κομμάτια από τους βραχίονες όπως και το μήλο. Στην ακτή έγινε άγρια συμπλοκή με Έλληνες καταδρομείς που πήραν το άγαλμα έπειτα από συμπλοκή και προσπάθησαν να το φορτώσουν στο πλοίο τους . Τη στιγμή εκείνη ο Βιγκοντ ντε Μάρσελους, αντιπρόσωπος του Γάλλου προξένου, έφτασε στο σημείο, άρπαξε το άγαλμα που έφευγε για την Κωνσταντινούπολη και έπεισε τους δημογέροντες της Μήλου να ακυρώσουν την αγοροπωλησία με το Μουρούζη.
Με την άφιξη στο Λούβρο, το άγαλμα συναρμολογήθηκε ξανά, αλλά τα κομμάτια του αριστερού βραχίονα απορρίφτηκαν αν και ήταν αυθεντικά. Η παρανόηση έγινε λόγω του ότι δεν είχαν τέλεια επεξεργασία ,επειδή ήταν στο υψηλότερο σημείο του αγάλματος. Ο λόγος είναι ότι οι γλύπτες δεν έδιναν μεγάλη προσοχή στα σημεία με μικρή οπτική από τους θεατές.
Η βάση εξαφανίστηκε μυστηριωδώς λίγο πριν παρουσιαστεί στο βασιλιά Λουδοβίκο 18ο το 1821 και επιζεί μόνο μέσα από δύο σχέδια του Βουτιέ και πρώιμες περιγραφές. Προφανής λόγος των αρχαιολόγων ήταν να αποκρύψουν ότι το έργο δεν ήταν της κλασσικής περιόδου. Τελικά ο βασιλιάς έκανε την παρουσίαση του στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Το φθινόπωρο του 1939 Η Αφροδίτη της Μήλου καθώς και η Νίκη της Σαμοθράκης και άλλα φημισμένα γλυπτά εστάλησαν στην επαρχία για να προστατευτούν.
Η φήμη
Η φήμη της Αφροδίτης της Μήλου τον 19ο αιώνα δεν ήταν αποκλειστικά αποτέλεσμα της αναμφισβήτητης ομορφιάς της, αλλά είχε σχέση με την προσπάθεια της προπαγάνδας των Γαλλικών αρχών. Το 1815, η Γαλλία υποχρεώθηκε να επιστρέψει την Αφροδίτη των Μεδίκων στην Ιταλία , ένα εξαιρετικό γλυπτό που είχε αφαρπάσει ο Ναπολέων κατά την εκστρατεία του στη Ιταλία. Η Αφροδίτη των Μεδίκων θεωρείται ως ένα εκ των ωραιότερων γνωστών κλασσικών αγαλμάτων ,και η έλλειψη του ανάγκασε τους Γάλλους να αναδείξουν την Αφροδίτη της Μήλου ως σημαντικότερο θησαυρό από αυτό που πρόσφατα είχαν χάσει. Το γλυπτό χαρακτηρίστηκε από την πλειοψηφία των καλλιτεχνών και κριτικών ως η επιτομή της χάρης και της γυναικείας ομορφιάς.