Feidias and the Acropolis

Pheidias and Classical Athens
Pheidias (480 BC – 430 BC), the son of Charmides of Athhens, was a Greek sculptor, painter and architect, who lived in the 5th century BC, and is regarded as one of the greatest of all sculptors of Classical Greece. His teachers were Hegias and Ageladas. His statue of Zeus at Olympia was one of the Seven Wonders of the Ancient World. Pheidias also designed the statues of the goddess Athena on the Athenian Acropolis, namely the Athena Parthenos inside the Parthenon and the Athena Promachos, a colossal bronze statue of Athena which was visible from the sea. Before the Peloponnesian war, Pheidias was accused of embezzling gold intended for the statue of Athena inside the Parthenon. Pericles’ enemies found a false witness against Pheidias, named Menon, but Pheidias proved his innocence by taking down all the golden plates and weighing them. However he was accused of arrogance because he had engraved his portrait along the one of Aspasia (Pericles’ wife) on the back side of Athena’s shield. Pheidias died in prison after he had created the statue of Zeus in Olympia, when he was accused again for stealing gold from the statue,
Though no original works in existence can be confidently attributed to him with certainty, numerous Roman copies are known to exist. This is not uncommon. Almost all classical Greek paintings and sculptures have been destroyed, and only Roman copies or notes of them exist. Ancient critics thought highly of his work. What they especially praise is the ethos or permanent moral level of his works as compared with those of the later so called "pathetic" school..
Of his life we know little apart from his works. His first commission was a group of national heroes with Miltiades as a central figure.The famous statesman Pericles also commissioned several sculptures for Athens from him in 447 BC, to celebrate Greek victory against the Persians at the Battle of Marathon during the Greco-Persian Wars (490 BC). Pericles used some of the money from the treasury of Delos to rebuild and decorate Athens, which had been burnt by the Persians, to celebrate this victory.
In 1958 archaeologists found the workshop at Olympia where Pheidias assembled the gold and ivory Zeus. There were still some pieces of ivory at the site, moulds and other casting equipment, and a black glaze drinking cup engraved "I belong to Pheidias".
Among the ancient Greeks themselves two works of Pheidias far outshone all others, the colossal chryselephantine figures in gold and ivory of Zeus (432 BC) on the site where it was erected in the temple of Zeus at Olympia, Greece, and of Athena Parthenos (literally, "Athena the Virgin") a sculpture of the Greek virgin goddess Athena named after an epithet for the goddess herself, and was housed in the Parthenon in Athens. Both sculptures belong to about the middle of the 5th century BC. From the 5th century BC, the copies of the statue of Zeus found were small copies on coins, which give us but a general notion of the pose, and the character of the head. His body was of ivory, his robe of gold.
In antiquity Pheidias was celebrated for his statues in bronze, and his chryselephantine works (statues made of gold and ivory). In the Hippias , Plato claims that Phidias seldom, if ever, has executed works in marble, though many of the sculptures of his times were executed in marble. Plutarch tells us that he superintended the great works of Pericles on the Acropolis. It is possible that most sculptural decoration of the Parthenon was the work of Pheidias' atelier but supposedly made by pupils of Pheidias, such as Alcamenes and Agoracritus. Our actual knowledge of the works of Phidias is still very small.

Ο Φειδίας και η Ακρόπολη

Ο Φειδίας και η Ακρόπολη των Αθηνών
Ο Φειδίας ήταν γιος του Χαρμίδη. Γεννήθηκε γύρω στο 490 π.Χ. και πέθανε το 430 π.Χ. Ήταν ένας από τους γνωστότερους γλύπτες της ελληνικής αρχαιότητας, ίσως ο σημαντικότερος της κλασικής περιόδου. Δάσκαλοί του ήταν ο Ηγίας από την Αθήνα, ο Αγέλαδος από το Άργος και ο Πολύγυστος. Ο Φειδίας, ασχολήθηκε ακόμη με την ζωγραφική αλλά εργάστηκε κυρίως με χαλκό. Ήταν όμως ο πρώτος γλύπτης που συνδύασε ελεφαντόδοντο και χρυσό σαν υλικά στην γλυπτική τέχνη. Η τεχνική του βασιζόταν ουσιαστικά στο ξύλο. Το σώμα των αγαλμάτων του ήταν ξύλινο ντυμένο με στρώματα χρυσού και πλάκες ελεφαντοστού. Τα έργα του, αν και δεν διασώθηκαν, είναι γνωστά από την λογοτεχνία. Από τα πιο γνωστά του έργα ήταν τα κολοσσιαίου μεγέθους χρυσελεφάντινα αγάλματα της Αθηνάς Παρθένου στο σηκό του Παρθενώνα και του Δία στο ναό του θεού στην Ολυμπία. Τρία ήταν τα αγάλματα της Αθηνάς. Ένα στην Πηλήνη, και ένα στις Πλαταιές. Το μεγαλύτερο όμως ήταν στον Παρθενώνα επάνω στην Ακρόπολη, και λένε ότι φαινόταν από τα καράβια στην ανοικτή θάλασσα.
Τα έργα του Φειδία ενέπνευσαν και γλύπτες του λεγόμενου Πρώιμου ή Ελεύθερου Νεοκλασικισμού της Ελληνιστικής Περιόδου μεταξύ 200 και 125 π.Χ. Οι πιο γνωστοί από τους τελευταίους είναι ο Δαμοφώντας από τη Μεσσήνη και ο Ευκλείδης από την Αθήνα.
Ο Φειδίας συνεργάστηκε στενά με τον Περικλή στην διαμόρφωση του Παρθενώνα. Η χρηματοδότηση του τεράστιου κόστους της ανακατασκευής της Ακρόπολης μετά από την καταστροφή της από τους Πέρσες έγινε με χρήματα που χρησιμοποίησε ο Περικλής από το ταμείο της Αθηναϊκής συμμαχίας που έδρευε στη Δήλο. Τα αγάλματα κατασκευάστηκαν από τους μαθητές του Αλκαμένη και Αγαρόκριτο, ενώ ο ίδιος κατασκεύασε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Η τεράστια ποσότητα χρυσού που κατανάλωσε έδωσε αφορμή στους εχθρούς του να τον κατηγορήσουν για κατάχρηση. Ο Φειδίας απόδειξε την αθωότητά του, επειδή ο Περικλής τον είχε συμβουλέψει να κάνει το χρυσό ένδυμα της Αθηνάς συναρμολογούμενο. Έτσι μπόρεσε να το αποσυναρμολογήσει και να το ζυγίσει. Το βάρος του χρυσού βρέθηκε ακέραιο. Ο Φειδίας τότε κατηγορήθηκε για αλαζονεία, επειδή είχε απαθανατίσει τον εαυτό του και τον Περικλή, δίνοντας την μορφή τους σε δύο αντίστοιχους χαρακτήρες στην πολεμική σκηνή που διακοσμούσε την ασπίδα της Αθηνάς. Ο Φειδίας συνελήφθη και καταδικάστηκε. Μια εκδοχή του θανάτου του είναι ότι πέθανε στην φυλακή. Σύμφωνα με μια άλλη εξοστρακίστηκε.
Ο Φειδίας κατάφυγε στην Ολυμπία, όπου και κατασκεύασε το περίφημο Άγαλμα του Ολυμπίου Διός ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. To άγαλμα παρίστανε τον Δία καθισμένο με το σώμα του φτιαγμένο από ελεφαντοστού ενώ το φόρεμα του από χρυσό. έχουμε κάποια άποψη για το γλυπτό από νομίσματα αρχαίων πόλεων. Δυστυχώς όμως και εδώ τον κυνήγησε η ίδια μοίρα, αφού ξανά κατηγορήθηκε για κατάχρηση και κλοπή χρυσού και φυλακίστηκε ως τον θάνατό του.
Αν και δεν διασώθηκαν αυθεντικά έργα του, αυτά έγιναν γνωστά από πολυάριθμα Ρωμαϊκά αντίγραφα. Στην αρχαιότητα τα έργα του έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και επαινούταν κυρίως το ήθος και το υψηλό ηθικό του επίπεδο σε σύγκριση με αυτούς που αποτέλεσαν αργότερα την «Παθητική σχολή».
Το 1958 αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το εργαστήριο του Φειδία στην Ολυμπία, με κάποια υπολείματατα από εργαλεία και καλούπια όπου ο γλύπτης δημιούργησε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα που καταστράφηκε από πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη όπου το μετέφερε ο Μέγας Κωνσταντίνος μετά από πολλούς αιώνες. Στο χώρο του εργαστηρίου βρέθηκε μαύρο στιλπνό κύπελο με επιγραφή που ανέφερε ότι ανήκει στο Φειδία. Πρώιμες δημιουργίες του προήλθαν από παραγγελίες του Περικλή για ένα μνημείο προς τιμή του Μαραθώνα με κυρίαρχο άγαλμα αυτό του στρατηγού Μιλτιάδη ,νικητή της φημισμένης μάχης . Ο Πλάτων ανέφερε στον «Ιππία» ότι ο Φειδίας σπάνια δούλευε με μάρμαρο, ενώ ο Πλούταρχος ανέφερε ότι ο Φειδίας επόπτευσε και σχεδίασε το γλυπτικό διάκοσμο του Παρθενώνα.

The Elgin Marbles

The Elgin Marbles
At the beginning of the of the 19th century, agents of Lord Thomas Elgin removed, loads of ancient sculpture of fifth-century BC sculpture from the Parthenon, which stood on the Acropolis hill in the centre of Athens. Blocks of marble were violently removed and sawed to decrease their weight. The Parthenon sculpture included frieze and sculpture that once ran all round the building, and stood high up above its columns. These actions were controversial from the very beginning. Lord Byron attacked Elgin as soon as the marbles were shown in London. Since then, there has been a never-ending international debate about Elgin's removal of the sculptures, and whether they should be returned to Athens. We do not know if Elgin's actions were legal at the time. He had obtained a ‘firman’ (permission) from the Turkish authorities then in control of Athens, to work on the Acropolis.
We do not know exactly Elgin's motives. Some people say that he wanted to decorate his mansion with them, and others that he was concerned to rescue them. This is rather doubtful.. The question however is whether such monuments belong to a country ot to the whole world. And what does that mean in practice? When Elgin’s men removed the sculptures, the monument was already in bad shape. From the fifth century BC to the 17th century AD, it had been in continuous use. It was built as a Greek temple, was later converted to a church and finally it was turned into a mosque. The Acropolis houses besides the Parthenon, the temple of Victory, the Propylea and the Erechtheum with the six Cariads.
However its luck changed in 1687 when a Venetian cannonball hit the Parthenon mosque - temporarily in use as a gunpowder store. The blast shattered the roof and the interior of the monument.
On the one hand, the local population was using it as a convenient quarry for building material and on the other hand travellers from northern Europe helped themselves to anything they could pocket and Elgin completed the looting. Whatever his motives were, his agents inevitably inflicted further damage on the fragile ruins.
When Elgin removed the marbles, Athens was a small shanty town of 3,000 people, surrounding the Acropolis. All kinds of remains were scattered in the area from all periods of time.
This changed dramatically in the 1830s, after the Greek War of Independence. Athens was chosen as the capital city. Everything that did not belong to the 'great' period of the fifth century BC was removed. The hill was stripped to bedrock, with just the classical monuments preserved or reconstructed, to serve as a symbol of the new nation's heroic past.
Meanwhile in London, acquiring the sculptures had bankrupted Elgin, and in 1816 he decided to sell them to the government. The sculptures have been lodged in the British Museum ever since.
Over the last 200 years they have come to 'belong' in the British Museum and this sparkled a never ending controversy with Athens.
In the British Museum, the Elgin Marbles gain from being seen next to Assyrian or Egyptian sculpture, at the same time as they lose from not being 'at home in Greece'. This is what causes the irresolvable conflict.
. The museum has recently offered to return the reliefs as a loan, but the offer was rejected by the Greek government. Greek archaeologists have accused the British museum of causing damage to the marbles during a restoration with wire brushes.
There is a powerful case for suggesting that the Parthenon could be better appreciated if it could be seen close to the sculptures that once adorned it in the newly built Acropolis museum. On the other hand, it is undeniable that part of the fame and significance of the Parthenon rests on its wide Diaspora throughout the western world.
The likelihood is that we will be debating these issues for many years to come. The Greeks insist on the reunification of the Parthenon marbles, some limbs of which are shared between the two museums. The question remains. Who is the legitimate owner, the creator or the robber who has used illegal tricks to take possession of these treasures? The issue is repeated throughout the world. Rich countries with no real ancestral past have used their abundant resources to enrich their museums with stolen treasures from Assyria, Egypt, Greece, Latin America and Asia. It is a common practice for the great museums of the world to buy illegally excavated treasures, and after hiding them for 15 to 20 years, to display them to the public, who never ask where they have come from or how. This is the crux of the matter, and the rest is mere philology to cover this international scandal with.

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα
Στις αρχές του 19ου αιώνα, πράκτορες του λόρδου Έλγιν, απέσπασαν φορτία αρχαίων γλυπτών του 5ου αιώνα από τον Παρθενώνα, που βρίσκονταν στο λόφο της Ακρόπολης στο κέντρο της Αθήνας. Μπλοκ μαρμάρων αποσπάστηκαν βίαια και πριονίστηκαν για να μειωθεί το βάρος τους.. Τα γλυπτά περιλάμβαναν ανάγλυφα και γλυπτά που περιέβαλαν τις μετόπες ψηλά πάνω από τις κολώνες.
Αυτές οι ενέργειες ήτα αμφιλεγόμενες από την αρχή. Ο λόρδος Βύρων επετέθη στον Έλγιν ευθύς μόλις τα μάρμαρα εκτέθηκαν στο Λονδίνο. Από τότε άρχισε μία ατέλειωτη διεθνής διαμάχη για την κλοπή των μαρμάρων του Παρθενώνα, και κατά πόσο θα έπρεπε να επιστραφούν στην Αθήνα.
Δεν γνωρίζουμε εάν οι ενέργειες του Έλγιν ήταν νόμιμες ,ή όχι. Είχε πάρει ένα φιρμάνι (άδεια) από τις Τουρκικές αρχές που τότε έλεγχαν την Αθήνα, για εργασίες στην Ακρόπολη. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τα κίνητρα του Έλγιν .Μερικοί λένε ότι ήθελε τα γλυπτά για να διακοσμήσει το αρχοντικό του, και άλλοι ισχυρίζονται ότι ανησυχούσε για την σωτηρία του. Αυτό είναι μάλλον αμφίβολο. Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται είναι κατά πόσο τέτοια μνημεία ανήκουν σε μία χώρα, ή σε όλο τον κόσμο. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Όταν οι άνθρωποι του Έλγιν κατέβασαν βίαια τα γλυπτά του Παρθενώνα, το μνημείο ήταν ήδη σε άσκημη κατάσταση. Από τον 5ο αιώνα ΠΧ μέχρι τον 17ο αιώνα ΜΧ, χρησιμοποιούνταν συνεχώς. Κτίστηκε σαν αρχαίος ναός προς τιμήν της Αθηνάς, μετατράπηκε σε Χριστιανικό ναό προς τιμήν της Παναγίας, και τελικά μετατράπηκε σε τζαμί. Η Ακρόπολη φιλοξενεί εκτός από τον Παρθενώνα ,το ναό της Νίκης, τα Προπύλαια, και το Ερεχθείο με τις Καρυάτιδες.
Ωστόσο η τύχη άλλαξε όταν το 1687 μία Βενετική οβίδα προκάλεσε ανάφλεξη στην πυρίτιδα που είχαν αποθηκέψει προσωρινά οι Τούρκοι και ο ναός υπέστη μεγάλες ζημιές στην οροφή και το εσωτερικό του μνημείου.
Από τη μία μεριά οι κάτοικοι της μικρής πόλης χρησιμοποιούσαν την Ακρόπολη σαν νταμάρι οικοδομικών υλικών, και από την άλλη μεριά Βοριοευρωπαίοι ταξιδιώτες έπαιρναν κομμάτια σαν σουβενίρ και ο Έλγιν αποτελείωσε τη λαφυραγωγία. Όποια και εάν ήταν τα κίνητρα του οι άνθρωποι του Έλγιν κατάφεραν τεράστια ζημιά στο ήδη εύθραυστο μνημείο.
Όταν ο Έλγιν αποσπούσε τα γλυπτά, η Αθήνα ήταν μία μικρή ταπεινή πόλη με 3000 κατοίκους. Κάθε είδους ερείπια όλων των περιόδων ήταν διάσπαρτα παντού. Αυτό άλλαξε δραματικά το 1830 μετά τον απελευθερωτικό πόλεμο της Ελλάδος. Η Αθήνα επελέγη ως η πρωτεύουσα της Ελλάδος. Όλα τα κτίσματα που δεν ανήκαν στην μεγάλη περίοδο του 5ου αιώνα απομακρύνθηκαν. Τα κλασικά μνημεία διατηρήθηκαν και συντηρήθηκαν για να αναδειχτούν σαν σύμβολα της δόξας του παρελθόντος.
Εν τω μεταξύ στο Λονδίνο, η απόκτηση των γλυπτών είχαν χρεοκοπήσει το Έλγιν, που αποφάσισε το 1816 να τα πουλήσει στην κυβέρνηση. Από τότε αυτά εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία. Για τα τελευταία 200 χρόνια ανήκουν στο Βρετανικό μουσείο και αυτό έδωσε το έναυσμα για μία ατέλειωτη διαμάχη με την Αθήνα. Στο Βρετανικό μουσείο, τα Ελγίνια μάρμαρα κερδίζουν δίπλα στις Ασσυριακές, και τις Αιγυπτιακές αρχαιότητες, αλλά την ίδια ώρα χάνουν με το να μη είναι στο «σπίτι τους στην Ελλάδα». Αυτό προκαλεί την άλυτη διαμάχη με την Ελλάδα. Τελευταία το μουσείο προσφέρθηκε να δανείσει τα γλυπτά στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, κάτι που απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση. Οι Έλληνες αρχαιολόγοι έχουν κατηγορήσει το Βρετανικό μουσείο ότι προκάλεσε σημαντικές φθορές στα γλυπτά όταν κατά παλαιότερη συντήρηση χρησιμοποίησε συρμάτινες βούρτσες.
Υπάρχει μία ισχυρή περίπτωση πρότασης ότι ο Παρθενώνας θα έχαιρε μεγαλύτερης εκτίμησης εάν τα γλυπτά που κάποτε τον στόλιζαν βρίσκονταν στο κοντινό μουσείο της Ακρόπολης. Από την άλλη πάλι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η φήμη και η σπουδαιότητα του Παρθενώνα οφείλεται στην ευρεία διασπορά του σε όλο το Δυτικό κόσμο
Η πιθανότητα ωστόσο είναι .ότι αυτά τα προβλήματα θα συζητούνται για πολλά ακόμη χρόνια. Οι Έλληνες επιμένουν στην επανένωση των γλυπτών που μερικές φορές κάποια κομμάτια βρίσκονται συγχρόνως και στα δύο μουσεία. Το ερώτημα παραμένει. Ποιος είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης, ο δημιουργός ,ή ο κλέφτης που χρησιμοποίησε κάθε παράνομο τρικ για να πάρει τους θησαυρούς στην κατοχή του; Το πρόβλημα επαναλαμβάνεται σε όλο τον κόσμο. Πλούσιες χώρες χωρίς πραγματικό πλούσιο παρελθόν, χρησιμοποιούν τους πλούσιους πόρους τους για να εμπλουτίσουν τα μουσεία τους με θησαυρούς κλεμμένους από την Ασσυρία, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Ασία. Είναι κοινή πρακτική των μεγάλων μουσείων να αγοράζουν από παράνομες ανασκαφές ,και αφού κρύβουν τις αρχαιότητες για μερικά χρόνια , τις επιδεικνύουν στο κοινό που ποτέ δεν ρωτά από πού και πως αποκτήθηκαν. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος, και τα υπόλοιπα είναι απλά φιλολογία για την κάλυψη του διεθνούς σκανδάλου.