Art

Art

According to an art critic “there is not any clear definition of art nowadays”. Another one declared that it is unthinkable now to give an art definition. There are so many viewpoints, that art critics and historians cannot agree on a definition of art, since anything can be called art. Certainly this was the case ever since Andy Warhol created his cans of tomato juice. If they were art, then anything created by man could be art, and the line between art and no art became invisible.

One thing is sure however, that artists kept up a steady production of art, but unfortunately the art lovers lost their bearings, trying to explain if what they saw was art or not and suited with what they had in mind about it.

The problem is that people haven’t given up art entirely, since they were told from an early age that it is a great thing. What do they come across with this attachment however? Nothing, because they find out there is no “essence” in it. They even overlook the fact that everything can be art, or that no art is better than any other kind of art.

It is true that the modernists, starting with the Dadaists, targeted art trying to wipe it out, in order to save it, as they thought, from the declining academic art of the previous centuries. In the mid fifties, this procedure was in full action eradicating the system established in museums and galleries all the time before.

Modernism has aimed at destroying the values of art, but didn’t make it clear where it was heading. The evolution of modern art in the sixties and seventies is known by the name of Conceptualism, which broke down the barriers to the established values of art as we know them. This art current attempted to free art from its limitations and keep it apart from the embracement of art history and criticism. It encouraged artists to use any kind of materials that could be found anywhere. What they created was not as important as the process itself. In this way it embraced all sorts of unclassified art according to the old system.

The twentieth century took art out of control. Even modern art critics and historians lost their ability to play a decisive role in managing contemporary art. The little monster they have created in their labs has broken its chains and refuses to obey rules of any system. All art history and tradition have gone down with modern art.

Η Τέχνη του Μπουγκερώ τον 20ο αι

Η τέχνη του Μπουγκερώ στον 20^ο αιώνα

Οι απόφοιτοι της σχολών τέχνης σε όλο τον κόσμο δεν άκουσαν ποτέ τα τελευταία χρόνια το όνομα του Μπουγκερώ, που ήταν ο σπουδαιότερος ζωγράφος του 19^ου αιώνα κατά την άποψη των Μονέ και Ντεγκά. Ο μεγάλος αυτός ζωγράφος σαν πρόεδρος της Ακαδημίας του Παρισιού και του Σαλόν ,άνοιξε για πρώτη φορά τη σχολή Καλών Τεχνών στις γυναίκες, και σάρωνε όλα τα βραβεία σε κάθε διαγωνισμό ζωγραφικής. Ωστόσο τον 20^ο αιώνα η προπαγάνδα εναντίον της Ακαδημαϊκής ζωγραφικής έγινε τόσο βίαιη που οι νέοι καλλιτέχνες έπρεπε ,ή να την καταδικάζουν, ή να βλέπουν τη σχολή από το παράθυρο. Έμαθαν να απορρίπτουν την ομορφιά, την αλληλεπίδραση της σύνθεσης, του σχεδίου, της τονικότητας και της ατμοσφαιρικής διάθεσης. Η Ακαδημαϊκή ζωγραφική είναι εξ ορισμού κακή, επειδή χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες φιγούρες, θέμα, ή ιστορίες και αντικείμενα από τον πραγματικό κόσμο. Εάν ένα έργο δημιουργηθεί από ένα μεγάλο μοντέρνο ζωγράφο, θεωρείται αυτόματα σπουδαίο. Εάν ο θεατής δεν διαπιστώσει αυτό το μεγαλείο, στερείται σίγουρα ευφυΐας.

Κάτω από μια τέτοια πίεση οι σπουδαστές τέχνης βρίσκουν μεγαλείο σε ότι μοντέρνο βλέπουν. Διδάσκονται λοιπόν ότι τα έργα των Μπουγκερώ, Λέιτον και ο Ζερόμ είναι εξ ορισμού άσχημα.

Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό ότι άνθρωποι που μιλούν για ελευθερία, προσπαθούν να στερήσουν από τους παραστατικούς ζωγράφους το δικαίωμα να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Η πλούσια αυτή οπτική γλώσσα δεν έχει θεατές που να την βλέπουν. Δεν σημαίνει όμως ότι όλα τα ρεαλιστικά έργα είναι εμπνευσμένα. Παρόλα αυτά η παραστατική ζωγραφική έχει περισσότερο νόημα από τη μοντέρνα τέχνη που ισχυρίζεται ότι ο μουσαμάς είναι επίπεδος και δεν χρειάζεται ικανότητα, ή τεχνική για να είσαι καλλιτέχνης. Ορίζεται λοιπόν ότι η μη τέχνη είναι τέχνη και κατά συνέπεια η παραστατική τέχνη δεν είναι τέχνη. Οι μοντέρνοι καλλιτέχνες λέγεται ότι πρέπει να δημιουργούν κάτι εξ ολοκλήρου πρωτότυπο. Τίποτε από αυτά που δημιουργούν δεν πρέπει να έχει φόρμα, ή σχήμα. Κατά τους κριτικούς ο Μπουγκερώ αντέγραψε παλαιότερους ζωγράφους. Η ζωγραφική όμως όπως κάθε τι άλλο, δεν προέκυψαν από παρθενογέννηση. Μόνο εάν κατακτήσεις τις γνώσεις του παρελθόντος, μπορείς να προσθέσεις κάτι δικό σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι μεγάλοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι γνώριζαν τέλεια τις τεχνικές των μεγάλων ζωγράφων και με βάση αυτές δημιούργησαν μια χιονοστιβάδα θεμάτων. Τα επιτεύγματα του 17^ου αι. κτίστηκαν πάνω στα επιτεύγματα της όψιμης Αναγέννησης και η τελευταία στηρίχτηκε στην πρώιμη Αναγέννηση.

Τα έργα του Μπουγκερώ στο χρηματιστήριο της τέχνης έπεσαν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, όταν όμως τα Αμερικανικά μουσεία τα αγόρασαν σε πολύ χαμηλές τιμές η αξία τους έπιασε αυτό που πάντοτε άξιζαν, και τώρα πλέον τιμώνται σε εκατομμύρια δολάρια.