The Titan War by Laskaris

original oil on canvas 70-90 cm, created in 1999
Painted with painting knives.
My Email laskarischarles584@gmail.com

Dexileo

Dexileo is a burial monument in the Ceramicos museum in Athens and is dedicated to a young Athenian horseman who fell during a battle against the Corinthians in the early stages of the Peloponesian war (431-404 b.C).The painting by Laskaris Charalampos was created with painting knives (70-80 cm) in 1998.

Art from Ancient Greece to the Medieval era

Art from Ancient Greece to Renaissance

The Greeks called art (techne), whereas the Latins called it (ars). The words however didn’t have the meaning we have given them in the modern times.

The first one to define the word art was the Greek philosopher Aristotle who said that art was an activity obeying rules from somebody who had knowledge of his craft. A person learned the rules of a craft since his childhood and after a long apprenticing, he became himself a sculptor, a painter or a carpenter.

Philosophy in Greece tried to bring order, balance and clarity to the chaos of nature and the world. In order to preserve this order, it had to apply rules and support them. This is what we call “classical”, that is traditional and conservative.

The painters and sculptors were different from other craftsmen only with respect to their mastering of technique and skill. Sculpture and painting were separated from music and poetry which were considered divine and enjoyed respect from everybody.

The word (techni) meant mechanic, implying making things manually. Painters and sculptors belonged to a lower class in society, because people didn’t think much for those who used their hands to make things. So, craft and fine arts in ancient Greece were considered one and the same thing.

In the late ancient period there was a list of seven arts: Astronomy, Arithmetic, Dialectic, Rhetoric, Geometry, grammar and Music. Painting and sculpture were neglected. Despite Pliny’s and Varro’s efforts to include architecture and painting among the other arts, visual arts were ignored, and even Seneca refused them a place among them. Both the Greeks and the Romans considered painting and sculpture as manual arts like other crafts.

The word artista was used in the middle ages and meant a craftsman like in the ancient period, that is a person who had an activity he had trained in. The artists of this period didn’t have a social status any better than their ancient colleges and were generally anonymous. People judged them for their skill and technique.

By the 12^th -13^th centuries painting and sculpture were listed among other mechanical crafts. Because they ground their colours they belonged to the guild of apothecaries and physicians. Sculptures belonged to the guild of goldsmith.

Works of the 5^th century didn’t survive, we have however descriptions of some of them and information about the career of the greatest painters. Polygnotos dealt with the depiction of depth and the psychological condition of his figures. Apollodoros dealt with the perspective and tonal values. Agatharhos also tried to depict objects with a perspective. Zeuxis had a great career and it reported he was the first one to organize a beauty contest in order to find a model for the beautiful Helen of Troy. In the 4^th century realism and exact depth were the objective of most painters. Apellis was the great Alexander’s official painter. Some copies of the greatest works were discovered in Pompeii.

Η Τέχνη από την Ελλάδα στο Μεσαίωνα

Η τέχνη από την Αρχαία Ελλάδα έως το Μεσαίωνα

Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την λέξη «τέχνη» ενώ οι Λατίνοι τη λέξη ( ars). Οι λέξεις δεν είχαν το νόημα που τους έχουμε δώσει στη σημερινή εποχή.

Ο πρώτος που έδωσε ένα ορισμό της τέχνης ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, που ανέφερε ότι η τέχνη είναι η δραστηριότητα ενός ατόμου που γνωρίζει το αντικείμενο του και ακολουθεί κάποιους κανόνες γι’ αυτό. Αυτό το άτομο μαθαίνει τους κανόνες της τέχνης του αφού μαθητεύσει από τα παιδικά του χρόνια, για να γίνει γλύπτης, ζωγράφος ή μαραγκός.

Η φιλοσοφία στην Ελλάδα προσπάθησε να φέρει, τάξη, ισορροπία και καθαρότητα στο χάος της φύσης και του κόσμου. Για να διατηρήσει αυτήν την τάξη έπρεπε να εφαρμόσει κανόνες και να στηρίξει την εφαρμογή τους. Αυτό ονομάζεται «κλασσικό», δηλαδή κάτι παραδοσιακό και συντηρητικό.

Οι ζωγράφοι ήταν διαφορετικοί από τους άλλους τεχνίτες μόνο όσο αφορά τη γνώση της τεχνικής και της δεξιοτεχνίας. Η γλυπτική και η ζωγραφική διέφεραν από τη μουσική και την ποίηση που θεωρούνταν θεϊκές τέχνες και απολάμβαναν το σεβασμό όλων.

Η λέξη «τέχνη» σήμαινε μαστοριά , υποδηλώνοντας ότι κάποια πράγματα γίνονταν με το χέρι. Οι ζωγράφοι και οι γλύπτες ανήκαν στην κατώτερη τάξη της κοινωνίας, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν μεγάλη ιδέα γι’ εκείνους που χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν διάφορα πράγματα. Έτσι οι τέχνες και οι καλές τέχνες θεωρούνταν ένα και το αυτό πράγμα.

Στην ύστερη αρχαιότητα υπήρχε μία λίστα από 7 τέχνες: Η Αστρονομία, η Αριθμητική, η Διαλεκτική, η Ρητορική, η Γεωμετρία,η Γραμματική και η Μουσική. Οι ζωγραφική και η γλυπτική αγνοήθηκαν. Παρά τις προσπάθειες του Πλίνιου και του Βάρου να περιλάβουν την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική στις άλλες τέχνες, οι οπτικές τέχνες απορρίφτηκαν, και ο Σενέκας αρνήθηκε να τις συμπεριλάβει σ’ αυτές. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τη ζωγραφική και τη γλυπτική χειρονακτικές τέχνες όπως και όλες οι άλλες. Μέ

Η λέξη αρτίστας χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια του μεσαίωνα και σήμαινε ένα μάστορα όπως και στην αρχαιότητα, δηλαδή ένα άτομο που είχε μία δραστηριότητα και είχε εκπαιδευτεί γι’ αυτήν. Οι καλλιτέχνες αυτής της περιόδου δεν είχαν καλύτερη κοινωνική θέση από τους συναδέλφους του παρελθόντος και ήταν γενικά ανώνυμοι. Οι άνθρωποι τους έκριναν από την ικανότητα και την τεχνική τους.

Τον 12^ο και 13^ο αιώνα η ζωγραφική και η γλυπτική ανήκαν στις άλλες χειρονακτικές τέχνες. Επειδή έτριβαν τα χρώματα τους, ανήκαν στη συντεχνία των αποθηκάριων και των φαρμακοτριφτών. Οι γλύπτες ανήκον στη συντεχνία των αργυροχρυσοχόων.

Έργα του 5^ου αιώνα π.Χ δεν επέζησαν, ωστόσο έχουμε περιγραφές για μερικά απ’ αυτά και τις καριέρες των μεγαλύτερων ζωγράφων της αρχαιότητας. Ο Πολύγνωτος ασχολήθηκε με την απεικόνιση του βάθους και της ψυχολογικής κατάστασης των προσώπων που ζωγράφιζε. Ο Απολλόδωρος ασχολήθηκε με την προοπτική και τη φωτοσκίαση. Ο Αγάθαρχος επίσης προσπάθησε να απεικονίσει τα αντικείμενα με προοπτική. .Ο Ζεύξις έκανε μεγάλη καριέρα, και λέγεται ότι ο Σικελιανός καλλιτέχνης διοργάνωσε τα πρώτα καλλιστεία για να ζωγραφίσει την ωραία Ελένη. Τον 4^ο αιώνα ο ρεαλισμός και το ακριβές βάθος ήταν προτεραιότητα για τους περισσότερους καλλιτέχνες. Ο Απελλής ήταν επίσημος ζωγράφος του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αντίγραφα μερικών από αυτά τα έργα βρέθηκαν στην Πομπηία.