Destiny Πεπρωμένο

Original abstract symbolic oil on canvas, (60-80) cm created in October 2010.

Pop Art and Andy Warhol

Pop Art and Andy Warhol (1928-1987)
Warhol was a prominent US painter, film-maker and author, and a leading figure in the Pop Art movement.
Andrew Warhola was born in Pittsburgh, Pennsylvania. His parents had emigrated to the USA from Ruthenia, a region now in the Slovak Republic.
Between 1945 and 1949 Warhol studied at the Carnegie Institute of Technology. In 1949, he moved to New York and changed his name to Warhol. He worked as a commercial artist for magazines and also designed advertising and window displays.
In the early 1960s, he began to experiment with reproductions based on advertisements, newspaper headlines and other mass-produced images from American popular culture such as Campbell's soup tins and Coca Cola bottles. In 1962, he began his series portraits of Marilyn Monroe. He also included other subjects like Jackie Kennedy and Elvis Presley. The same year he took part in the New Realists exhibition in New York, which was the first important event of Pop Art.
In 1963, Warhol he got into the film industry with some experimental films. His studio, known as the Factory, became a meeting point for young artists, actors and musicians. One of these, Valerie Solanas, shot and seriously wounded him in 1968.
Warhol was now established as an internationally famous artist and throughout the 1970s and 1980s exhibited his work around the world.
On 22 February 1987, Warhol died unexpectedly in a New York hospital following an operation.
The name Pop Art is attributed to the English critic Laurence Alloway, who used the term for the first time in 1958 and was established a few years later in the sixties, a period when Pop Art had its greater influence. Until then Pop Art artists called themselves Neo Dada with reference to the Dada movement. Some people consider Dadaism the herald of Pop Art and certainly had a great influence on it. The two currents are connected with each other in their effort to raise the common, daily subject to objects of art.
Early in the sixties, Pop Art started developing especially in the United States. The personality of Andy Warhol and Roy Lichnestein gave a large boost to Pop Art. Although England was the birthplace of Pop Art, it had great success across the Atlantic, due to the robust American economy.
Main characteristics of Popp Art were spontaneity, creative exaggeration, light disposition, satire, bright colours, and generally the rejection of the traditional. Pop Art served the so called mass culture, connected to a kind of commercial art and the wide public. In contrast to earlier Modern Art currents, Pop Art showed an indifference to difficult, incomprehensible and more cerebral subjects, which Pop Art artists consider elitist products. Characteristic samples of Pop Art aesthetics, are depictions of tin cans of a specific beverage, Elvis Presley and Merilyn Monroe, or other subjects drawn from comics and advertisements.
Some of the Pop Art artists are Andy Warhol, Roy Lichnestein, Peter Blake Richard Hamilton and others.

Ποπ Αρτ και Άντυ Γουώρχολ

Ποπ Αρτ και Άντυ γουόρχωλ (1928-1987)
Ο Άντυ Γουόρχωλ υπήρξε διακεκριμένος Αμερικανός ζωγράφος, κινηματογραφιστής, συγγραφέας και κυρίαρχη μορφή στο κίνημα της Ποπ Αρτ.
Ο Αντρέας Γουορχώλα γεννήθηκε στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνιας. Οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει στις ηνωμένες πολιτείες από τη Ρουθένια, μία περιοχή της σημερινής Σλοβακικής Δημοκρατίας.
Ανάμεσα στο 1945 και το 1949 ο Γουόρχωλ σπούδασε στο Ινστιτούτο τεχνολογίας του Κάρνετζι. Δούλεψε ως καλλιτέχνης διαφημιστικών για περιοδικά και σχεδίαζε διαφημιστικά για βιτρίνες καταστημάτων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 άρχισε να πειραματίζεται με αναπαραγωγές που βασιζόταν σε διαφημίσεις, επικεφαλίδες εφημερίδων και μαζικές εικόνες από την Αμερικανική λαϊκή πολιτιστική παράδοση, όπως τις κονσέρβες σούπες Κάμπελ και μπουκάλια κόκα κόλας. Το 1962 , άρχισε μία σειρά πορτραίτων της Μέρυλιν Μονρόε. Ακόμη συμπεριέλαβε στη σειρά πορτραίτα της Τζάκι Κένεντυ και του Έλβις Πρίσλευ. Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος σε μία έκθεση Νέο Ρεαλιστών στη Νέα Υόρκη, που ήταν το πρώτο σημαντικό γεγονός της Ποπ Αρτ.
Το 1963, ο Γουόρχωλ μπήκε στη βιομηχανία του κινηματογράφου με κάποια πειραματικά φιλμ. Το στούντιο του γνωστό ως το Εργοστάσιο, έγινε το σημείο συνάντησης για νέους καλλιτέχνες, ηθοποιούς και μουσικούς. Ένας από αυτούς, ο Βαλερύ Σολάνας , τον πυροβόλησε τραυματίζοντας τον σοβαρά το 1968.
Τώρα πλέον ο Γουόρχωλ καθιερώθηκε ως ένας διάσημος διεθνής καλλιτέχνης και εξέθετε τη δουλειά του σε όλο τον κόσμο καθ’ όλη τη δεκαετία του 1970 και 1980.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1987, ο Γουόρχωλ πέθανε ξαφνικά σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια εγχείρησης .

. Το όνομα Ποπ Αρτ αποδίδεται στον Βρετανό κριτικό τέχνης Λώρενς Άλογουει, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο για πρώτη φορά το 1958 αλλά καθιερώθηκε μερικά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στη δεκαετία του '60, περίοδος που η Ποπ Αρτ γνώρισε και την μεγαλύτερη απήχηση. Μέχρι τότε, συχνά οι Ποπ Αρτ καλλιτέχνες αποκαλούνταν και Νεο-Νταντά με αναφορά στο κίνημα του Ντανταϊσμού. Από αρκετούς, ο Ντανταϊσμός θεωρείται πρόδρομος της Ποπ Αρτ και σίγουρα αποτέλεσε ισχυρή επιρροή. Τα δύο κινήματα συνδέονται μεταξύ τους, κυρίως μέσω της κοινής διάθεσης να προκαλέσουν και να ανυψώσουν το καθημερινό και συνηθισμένο στη θέση του αντικειμένου της τέχνης.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, η Ποπ Αρτ άρχισε να αναπτύσσεται κυρίως στην Αμερική. Η προσωπικότητα του Άντι Γουόρχολ και του Ρόι Λίχτενσταϊν θα δώσουν τη μεγαλύτερη ώθηση στην Ποπ Αρτ. Αν και η Βρετανία αποτελεί τον τόπο γέννησης της Ποπ Αρτ, στην Αμερική γνωρίζει πραγματική έξαρση, γεγονός που ευνοείται και από την οικονομική ευρωστία της Αμερικής.
Κύρια χαρακτηριστικά της Ποπ Αρτ αποτέλεσαν ο αυθορμητισμός, η δημιουργική υπερβολή, η ανάλαφρη διάθεση, η σάτιρα, οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις και εν γένει η απόρριψη του παραδοσιακού. Η Ποπ Αρτ υπηρέτησε την αποκαλούμενη μαζική κουλτούρα και συνδέθηκε με ένα είδος εμπορικής τέχνης που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Σε αντίθεση με πολλά προγενέστερα κινήματα της μοντέρνας τέχνης, η Ποπ Αρτ επέδειξε αδιαφορία σε δύσκολα, δυσνόητα ή περισσότερο εγκεφαλικά θέματα, τα οποία για τους καλλιτέχνες του κινήματος θεωρούνταν προϊόντα μιας διάθεσης ελιτισμού. Πίνακες με αναπαραστάσεις τενεκεδένιων κουτιών γνωστού αναψυκτικού, του Έλβις Πρίσλεϊ και της Μέριλιν Μονρόε ή ακόμα θέματα δανεισμένα από τα αμερικανικά κόμιξ και τη διαφήμιση αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της Ποπ Αρτ αισθητικής.
Οι κυριότεροι Ποπ Αρτ καλλιτέχνες ήταν ο Άντυ Γουόρχωλ, ο Ρόι Λίχνεσταιν,Πήτερ Μπλέικ, Ρίτσαρντ Χάμιλτον και άλλοι.

Pablo Picasso

Pablo Picasso
Pablo Picasso was a Spanish painter who is widely acknowledged to be the most important artist of the 20th century. He experimented with a wide range of styles and themes in his long career, most notably inspiring 'Cubism'. He was the artist who opened widely the door of modern art in the 20th century, and had a great impact on thousands of new artists who tried to imitate him into creating scores of new styles many of which were a short lived failure/
Pablo Ruiz was born in Malaga on 25 October 1881, the son of an art teacher. He later adopted his mother's maiden name of Picasso. He grew up in Barcelona, showing artistic talent at an early age. In the early 1900s, he moved between France and Spain before finally settling in Paris in 1904. His artistic route was not covered with rose petals at least in the first fifty or more years. There he experimented with a number of styles and produced his own original ones, reflected in his 'Blue' and 'Rose' periods.
In 1907 Picasso painted 'Les Demoiselles d'Avignon', a revolutionary work that introduced a major new style - 'Cubism'. Picasso worked closely with the French artist Georges Braque in the development of this style. Picasso's next major innovation, in 1912, was 'Collage', attaching pieces of cloth, newspaper or advertising to his paintings. Picasso now moved from style to style, experimenting with painting and sculpture and becoming involved with the Surrealist movement. In 1937, he produced 'Guernica', a painting inspired by the destruction of the town in northern Spain by German bombers during the Spanish Civil War. Picasso supported the Republican government fighting General Francisco Franco, and never returned to Spain after Franco's victory.
Unlike many artists, Picasso remained in Paris during the German occupation. From 1946 to his death he lived mainly in the south of France. He continued to produce a huge variety of work including paintings, sculptures, etchings and ceramics.
Picasso was involved with a number of women during his life who were often artistic muses as well as lovers. He had four children. On 8 April 1973, he died of a heart attack at his home near Cannes.

Πάμπλο Πικάσο

Πάμπλο Πικάσο
Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένας Ισπανός ζωγράφος που αναγνωρίστηκε ως ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα. Πειραματίστηκε με μία μεγάλη ποικιλία στυλ και θεμάτων στη μεγάλη του καριέρα, και υπήρξε ο ιδρυτής του Κυβισμού. Ήταν ο καλλιτέχνης που άνοιξε διάπλατα την πύλη του μοντερνισμού και ενέπνευσε χιλιάδες καλλιτεχνών που θέλησαν να μιμηθούν την επιτυχία του δημιουργώντας πάμπολλα νέα ρεύματα τέχνης που όμως ήταν συχνά ατυχή.
Ο Πάμπλο Ρουίζ γεννήθηκε στη Μαγιόρκα στις 25 Οκτωβρίου 1881, γιός ενός δασκάλου τέχνης. Αργότερα υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας του με το οποίο και έγινε γνωστός. Μεγάλωσε στη Βαρκελώνη δείχνοντας από μικρός το καλλιτεχνικό του ταλέντο και ακολουθώντας αρχικά ακαδημαϊκή καριέρα κάτι που είναι εμφανές στα πρώιμα έργα του. Στις αρχές του 1900 μετακινιόταν ανάμεσα στη Βαρκελώνη και το Παρίσι μέχρι να επιλέξει τελικά το τελευταίο ως μόνιμη διαμονή του το 1904 επειδή ήταν το κέντρο της τέχνης στην Ευρώπη από τον προηγούμενο ήδη αιώνα. Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα τουλάχιστον για τα πρώτα πενήντα χρόνια της ζωής του.
Πειραματίστηκε με ένα αριθμό από στυλ στα πρώτα του χρόνια, και αντέγραψε πολλά έργα για να μελετήσει διάφορες τεχνικές. Σύντομα ωστόσο παρήγε τα δικά του πρωτότυπα όπως αντανακλώνται στις «μπλε» και «ροζ» περιόδους. Το 1907 ο Πικάσο ζωγράφισε τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν», ένα επαναστατικό έργο που σηματοδότησε ένα μεγάλο κίνημα στο οποίο έδωσε το όνομα του Κυβισμού. Ο Πικάσο εργάστηκε στενά με το φίλο του Ζωρζ Μπρακ για την ανάπτυξη αυτού του στυλ. Άλλη μεγάλη καινοτομία του Πικάσο ήρθε στο φως το 1912, και ονομάστηκε κολλάζ επειδή το έργο τέχνης δημιουργούταν από την επικόλληση διαφόρων υλικών υφάσματος, εφημερίδων, ή και διαφημιστικών αποκομμάτων.
Ο Πικάσο άρχισε πλέον να κινείτε από στυλ σε στυλ, πειραματιζόμενος με ζωγραφική και γλυπτική και μπαίνοντας στους κύκλους του Σουρεαλισμού. Το 1937, δημιούργησε τη «Γκουέρνικα» έργο τεραστίων διαστάσεων σε γκρι τόνους μετά από δεκάδες σχέδια και προεργασία, θέλοντας να καυτηριάσει το βάρβαρο βομβαρδισμό της Βασκικής πόλεως από τα Ναζιστικά βομβαρδιστικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Πικάσο υπήρξε οπαδός της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας και γι αυτό το λόγω δε θέλησε να επιστρέψει σ αυτή μετά την επικράτηση του Φράνκο.
Αν και πολλοί καλλιτέχνες είχαν εγκαταλείψει την Ευρώπη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο από αντίδραση προς το Ναζιστικό καθεστώς, ή και για λόγους ασφαλείας, ο Πικάσο παρέμεινε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από το 1946 μέχρι το θάνατο του ζούσε κυρίως στη Νότια Γαλλία όπου είχε αγοράσει ένα πύργο. Συνέχισε να παράγει ένα τεράστιο αριθμό από έργα (γύρω στις 10,000), που περιλάμβαναν ελαιογραφίες, χαρακτικά, γλυπτά και κεραμικά.
Ο Πικάσο δημιούργησε πολλούς δεσμούς με γυναίκες μοντέλα του που υπήρξαν μούσες του και ορισμένες από αυτές σύζυγοι και μητέρες των τεσσάρων παιδιών του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή σε βαθιά ηλικία ένας έφηβος μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

An interview by Picasso

An Interview of Pablo Picasso to author Papini
“ People do not look for relief and elevation in art. The rich, and the lazy that have nothing to do, in order to look different from the common people are looking for the weird, the unusual and the scandalous. Personally I satisfied the wise and the critics with all the changeable stupidities that came to my mind,
and the less they understood me the more they admired me. By entertaining myself with all these games and
stupidities, I became rich and what is more very quickly. And popularity for a painter means sales, profits, fortune and wealth. Today as you know I am famous and rich. But when I am alone with myself, I do not have the courage to consider myself an artist with the great and old sense of the word. Rembrand, Tzioto, Tiziano were really great painters. I am nothing else but an impostor, who understood the spirit of his times and exploited stupidity as well as he could, and the vanity and the arrogance of his contemporaries. My confession is bitter, more pitiful than it looks, but it happens to be sincere.
Dear readers, If you do not like a certain work of art which repulses you causing you nausea, do not hesitate to express your feelings. You may be more right than those who pretend to be ecstatic because they do not dare express themselves sincerely, fearing to be considered uncultivated and out of place. Deceit and adventurism thrive among the artists as everywhere else.
Μία συνέντευξη του Πικάσο
Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»
Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος , ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού.
(Από συνέντευξη του Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι )

Abstract Expressionism

Abstract Expressionism Abstract Expressionism was an art movement in American painting that flourished in the 1940s and 1950s. Sometimes referred to as the New York School, it was first related to the work of Vasily Kandinsky in 1929. Initially influenced by surrealism and cubism, abstract expressionists rejected the social realism, and geometric abstraction so popular with American painters of the 1930s. In the late 1930s and early '40s many European avant-garde artists travelled to New York and gave modern art a great boost.. The Abstract Expressionist style itself is generally regarded as having begun with the paintings done by Jackson Pollock and Willem de Kooning in the late 1940s and early '50s. The artists taking part in the movement asserted that it was a broad style with varying degrees of abstraction used to convey strong emotional or expressive content. Although the term primarily refers to a small group of painters, Abstract Expressionist qualities can also be seen in sculpture and photography. This style has nonetheless been interpreted as an especially 'American' style because of its attention to the physical immediacy of paint. It certainly became the first American visual art to achieve international status and influence. The works were usually abstract (i.e., they depicted forms which were not found in the natural world); they emphasized freedom of emotional expression, technique, and execution. The canvases were large, to enhance the visual effect and project monumentality and power. The movement had a great impact on U.S. and European art in the 1950s. Art historian Irving Sandler divides abstract expressionists into two categories: gesture painters and colour-field painters. Jackson Pollock remains the pre-eminent gesture painter; as in Cathedral (1947), Pollock avoided recognizable symbols entirely, composing delicate webs of interpenetrating shapes. Colour-field painters, on the other hand, suppressed all references to the past by painting unified fields of varying colour. Some of the most popular expressionist artists were Jackson Pollock, Mark Rothko, Barnett Newman and de Kooning.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός ήταν ένα κίνημα στην Αμερική που άνθισε τις δεκαετίες του 1940 και 50. Μερικές φορές φέροντας την ονομασία σχολή της Νέας Υόρκης, συσχετίστηκε για πρώτη φορά με το έργο του Βασίλη Καντίνσκυ το1929. Αρχικά επηρεασμένοι από το Σουρεαλισμό και τον Κυβισμό, οι αφηρημένοι εξπρεσιονιστές απέρριπταν το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό, και τη Γεωμετρική αφαίρεση που ήταν τόσο δημοφιλής ανάμεσα στους Αμερικανούς ζωγράφους του 1930. Στα τέλη του 30 και αρχές της δεκαετίας του 40 πολλοί Ευρωπαίοι ζωγράφοι της Αβάν Γκαρντ ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και έδωσαν μεγάλη ώθηση στη Μοντέρνα Τέχνη. Το στυλ του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού θεωρήθηκε ότι είχε αρχίσει με τα έργα του Τζάκσον Πόλλοκ και του Βίλλεμ ντε Κούνιγκ στα τέλη του 40 και αρχές του 50. Οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος σ’ αυτόν ισχυρίζονταν ότι ήταν ένα ευρύτερο στυλ με διαφορετικό βαθμό αφαίρεσης που χρησίμευε να μεταφέρει δυνατό συναισθηματικό και εκφραστικό περιεχόμενο. Αν και ο όρος αρχικά αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό ζωγράφων οι ιδιότητες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού μπορούν να βρεθούν ακόμη στη γλυπτική και στη φωτογραφία. Αυτό το στυλ ωστόσο έχει ερμηνευτεί σαν καθαρά Αμερικάνικο εξ αιτίας της έμφασης που δίνει στη φυσική αμεσότητα του χρώματος. Σίγουρα ωστόσο ήταν η πρώτη Αμερικάνικη τέχνη που πέτυχε διεθνές στάτους και επιρροή. Τα έργα ήταν συνήθως αφηρημένα ( π.χ εικόνιζαν φόρμες που δεν βρίσκονταν στο φυσικό κόσμο), έδιναν έμφαση στην ελευθερία της συναισθηματικής έκφρασης, της τεχνικής και της εκτέλεσης. Οι καμβάδες ήταν μεγάλοι, για να μεγαλώνουν το οπτικό εφέ και να παρουσιάζουν μνημειακότητα και δύναμη. Το κίνημα είχε μεγάλη επιτυχία στη Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή τέχνη του 1950. Ο κριτικός τέχνης Ίρβιγκ Σάντλερ χωρίζει τον αφηρημένο εξπεριονισμό σε δύο κατηγορίες: Τους ζωγράφους με κίνηση και τους ζωγράφους με το πεδίο χρώματος. Ο Τζάκσον Πόλλοκ παραμένει πιστός στο πρώτο ρεύμα όπως στο έργο του Ο καθεδρικός (1947), και απόφευγε τελείως τα αναγνωριζόμενα σύμβολα, συνθέτοντας λεπτά δίκτυα σχημάτων που διείσδυαν το ένα στο άλλο. Οι ζωγράφοι χρωματικού πεδίου από την άλλη μεριά , καταπίεζαν κάθε αναφορά στο παρελθόν ζωγραφίζοντας ενοποιημένα πεδία διαφορετικών χρωμάτων. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής εξπρεσιονιστές ζωγράφους ήταν ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Μπάρνετ Νιούμαν και ο ντε Κούνιγκ.

Surrealism

Surrealism
The term Surrealism or hyper-realism was used in 1917 by the French poet Apollinaire. The term meant the way reality can be explained. In order to transmit some of his ideas, the poet doesn’t copy the world statically or naturalistically, but dynamically with creative imagination. Apollinaire introduced the term in a more abstract way, without suggesting a new artistic school, or theory and maybe surrealism would remain a very specific and academic term if Andre Breton hadn’t incorporated all the characteristics that made the hyper-realistic movement famous, like the theories of Freud about the dreams or the sub conscience, especially automation.
Breton quotes in the Surrealist manifesto that was published in 1924, that Surrealism is the psychological automation that dictates thought, with the absence of any control and logic, out of esthetic prejudice or morality. Quite often the term is used to imply something imaginary, weird ludicrous or crazy.
Hyper-realism was borne in Paris and developed by young poets of the time, especially by a team that ran the literary magazine ‘literature’ between 1919-1924, formulating a tendency that later led to the publication of the manifesto of Surrealism. The movement was influenced by the German Romanticism and the British Gothic roman. The theories of Freud influenced the surrealists who were not interested however in the therapeutical impact of the psychoanalytical method. What they were interested in were the dreams as a means of liberating human imagination. Their main reason for breaking apart from the Dadaists with whom they had common roots in hyper-realism, was their disagreement if there is anything that can be become acceptable or not in art, because their dedication to automation and the Freudian theories was undeniable. They didn’t accept the absolute deniable of the Dadaists for art, but they were looking for a social vision and an expression free of any kind of logic.
The rise of Nazism and the events of 1939-1945 obscured every other activity. In 1941 Breton visits the United States to promote Hyper-realism. Although it is difficult for somebody to talk about the end of the Surrealist movement, as its influence on other art currents is continuous, many art historians consider the period of the Second World War as the beginning of the end of hyper-realism. As an organized art current it is finally abandoned with the death of Andre Breton in 1966. Some of the most famous painters, who were only one part of the surrealist movement, were the Spanish Salvador Dali, the Belgian Margrit, Mark Sagal, Miro and Max Ernst.

Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός
Ο όρος σουρεαλισμός ή υπερρεαλισμός χρησιμοποιήθηκε το 1917 από το Γάλλο ποιητή Απολλινέρ. Ο όρος αυτός δήλωνε τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αποδοθεί η πραγματικότητα. Ο ποιητής, για να μεταδώσει κάποιες ιδέες, δεν αντιγράφει τον κόσμο στατικά και νατουραλιστικά, αλλά δυναμικά, με δημιουργική φαντασία. Ο Απολλιναίρ έθεσε τον όρο πιο αφηρημένα, χωρίς να προτείνει μία νέα καλλιτεχνική σχολή ή θεωρία και ίσως ο σουρεαλισμός να είχε παραμείνει ένας πολύ ειδικός και ακαδημαϊκός όρος, αν ο Αντρέ Μπρετόν δεν είχε ενσωματώσει αργότερα στον υπερρεαλισμό όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θεμελίωσαν το υπερρεαλιστικό κίνημα, όπως τις θεωρίες του Φρόυντ για τα όνειρα ή το ασυνείδητο και κυρίως τον αυτοματισμό..
. Στο ίδιο το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο που δημοσιεύτηκε το 1924 , ο Μπρετόν αναφέρει ότι ο Σουρεαλισμός είναι ψυχικός αυτοματισμός που υπαγορεύει τη σκέψη , με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική ,έξω από προκατάληψη αισθητική ,ή ηθική. Συχνά ο όρος χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει κάτι φανταστικό, αλλόκοτο παράλογο ή τρελό.
Ο υπερρεαλισμός γεννήθηκε στο Παρίσι και αναπτύχθηκε ως επί το πλείστον από νεαρούς ποιητές της εποχής, κυρίως από την ομάδα που διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό Litterature στο διάστημα 1919-1924, διαμορφώνοντας την τάση που αργότερα οδήγησε στη δημοσίευση του Μανιφέστου του Σουρεαλισμού. Επιρροές του κινήματος προήλθαν από το Γερμανικό Ρομαντισμό και το Αγγλικό Γοτθικό μυθιστόρημα. Πυρήνα των υπερρεαλιστικών ιδεών αποτέλεσαν παράλληλα οι θεωρίες του Φρόυντ, αν και οι υπερρεαλιστές δεν ενδιαφέρονταν για τις θεραπευτικές δυνατότητες της ψυχαναλυτικής μεθόδου, αλλά για τα όνειρα ως καταστάσεις απελευθέρωσης της ανθρώπινης φαντασίας. Κύρια αιτία της ρήξης με το Νταντά ήταν η διαφωνία σχετικά με το αν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει αποδεκτό ή όχι[, με δεδομένη την προσήλωση των υπερρεαλιστών στον αυτοματισμό και στις φροϋδικές θεωρίες. Παρά το γεγονός πως ο υπερρεαλισμός διαμορφώθηκε όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με το ρεύμα τού ντανταϊσμού, τα μέλη του δεν χαρακτηρίζονταν από τον αρνητισμό των ντανταϊστών, αλλά αναζητούσαν ένα κοινωνικό όραμα και μια κατεύθυνση έκφρασης απαλλαγμένη από κάθε είδους λογικά
Η άνοδος του ναζισμού και τα γεγονότα της περιόδου 1939-1945 επισκίασαν κάθε άλλη δραστηριότητα. Το 1941 ο Μπρετόν επισκέπτεται την Αμερική όπου προωθεί τον υπερρεαλισμό. Αν και είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για τερματισμό του υπερρεαλιστικού κινήματος, καθώς η επίδραση του σε μεταγενέστερες σχολές και κινήματα είναι συνεχής, πολλοί ιστορικοί θεωρούν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου ως την αρχή του τέλους για τον υπερρεαλισμό. Ως οργανωμένο κίνημα εγκαταλείπεται οριστικά με το θάνατο του Αντρέ Μπρετόν το 1966.Σημαντικοί σουρεαλιστές ζωγράφοι ήταν ο Ισπανός Νταλί και ο Ελβετός Μαργκρίτ, O Μαρκ Σαγκάλ,ο Μιρό και ο Μαξ Ερνστ.

Art

Art

According to an art critic “there is not any clear definition of art nowadays”. Another one declared that it is unthinkable now to give an art definition. There are so many viewpoints, that art critics and historians cannot agree on a definition of art, since anything can be called art. Certainly this was the case ever since Andy Warhol created his cans of tomato juice. If they were art, then anything created by man could be art, and the line between art and no art became invisible.

One thing is sure however, that artists kept up a steady production of art, but unfortunately the art lovers lost their bearings, trying to explain if what they saw was art or not and suited with what they had in mind about it.

The problem is that people haven’t given up art entirely, since they were told from an early age that it is a great thing. What do they come across with this attachment however? Nothing, because they find out there is no “essence” in it. They even overlook the fact that everything can be art, or that no art is better than any other kind of art.

It is true that the modernists, starting with the Dadaists, targeted art trying to wipe it out, in order to save it, as they thought, from the declining academic art of the previous centuries. In the mid fifties, this procedure was in full action eradicating the system established in museums and galleries all the time before.

Modernism has aimed at destroying the values of art, but didn’t make it clear where it was heading. The evolution of modern art in the sixties and seventies is known by the name of Conceptualism, which broke down the barriers to the established values of art as we know them. This art current attempted to free art from its limitations and keep it apart from the embracement of art history and criticism. It encouraged artists to use any kind of materials that could be found anywhere. What they created was not as important as the process itself. In this way it embraced all sorts of unclassified art according to the old system.

The twentieth century took art out of control. Even modern art critics and historians lost their ability to play a decisive role in managing contemporary art. The little monster they have created in their labs has broken its chains and refuses to obey rules of any system. All art history and tradition have gone down with modern art.

Art

Η Τέχνη

Σύμφωνα με ένα κριτικό τέχνης « δεν υπάρχει ξεκάθαρος ορισμός για την τέχνη σήμερα». Ένας άλλος δήλωνε είναι αδιανόητο σήμερα να δώσει κανείς ένα ορισμό για την τέχνη. Υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις, που οι κριτικοί και ιστορικοί τέχνης δεν μπορούν να συμφωνήσουν για ένα ορισμό της τέχνης αφού το κάθε τι θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη. Σίγουρα τα πράγματα διαμορφώθηκαν έτσι από τη στιγμή που ο Άντυ Γουώρχωλ δημιούργησε τις κονσέρβες με τομάτα ζωμό. Εάν ήταν τέχνη, τότε οτιδήποτε δημιουργεί ο άνθρωπος πρέπει να είναι τέχνη, και η γραμμή μεταξύ τέχνης και μη τέχνης έγινε αδιόρατη.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο ωστόσο, ότι οι ζωγράφοι κράτησαν μία σταθερή παραγωγή έργων, αλλά δυστυχώς οι λάτρεις της τέχνης μπερδεύτηκαν, προσπαθώντας να εξηγήσουν εάν αυτό που έβλεπαν ήταν τέχνη ή μη τέχνη και ταίριαζε με την ιδέα που είχαν στο μυαλό τους γι’ αυτήν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι φιλότεχνοι δεν εγκατέλειψαν την τέχνη τελείως μόνο και μόνο επειδή είχαν διδαχτεί ότι είναι κάτι σπουδαίο από την παιδική τους ηλικία. Τι πέτυχαν όμως με την προσήλωση τους αυτή; Τίποτε, γιατί δεν βρίσκουν κάποιο νόημα σι’ αυτήν. Ακόμη παραβλέπουν το γεγονός που λέει ότι το κάθε τι είναι τέχνη, ή ότι καμία τέχνη δεν είναι καλύτερη από κάποια άλλη τέχνη.

Είναι αλήθεια ότι οι μοντερνιστές, ξεκινώντας από τους Ντανταιστές, έβαλαν σαν στόχο να εξαφανίσουν την τέχνη για να την σώσουν από την φθίνουσα ακαδημαϊκή τέχνη των περασμένων αιώνων. Στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα και εξήντα αυτή η διαδικασία ήταν σε πλήρη ανάπτυξη και εξαφάνισε το σύστημα των μουσείων και γκαλερί που προΰπαρχαν.

Ο μοντερνισμός είχε σαν στόχο να καταστρέψει τις αξίες της τέχνης, αλλά δεν ξεκαθάριζε προς τα πού κατευθυνόταν. Η εξέλιξη της μοντέρνας τέχνης στις δεκαετίες του εξήντα και εβδομήντα είναι γνωστή ως Εννοιολογική, ένα ρεύμα που έσπαζε τα όρια με τις καθιερωμένες αξίες της τέχνης όπως τις γνωρίζουμε. Αυτό το ρεύμα προσπάθησε να ελευθερώσει την τέχνη από τους περιορισμούς της και να την απαλλάξει από τον εναγκαλισμό της ιστορίας της τέχνης και της κριτικής. Σημασία γι’ αυτήν ήταν η διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα αυτό κάθε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο αγκάλιασε όλα τα είδη τέχνης που δεν ανήκαν σε κάποια κατηγορία σύμφωνα με το παλιό σύστημα.

Ο εικοστός αιώνας έβγαλε την τέχνη έξω από κάθε έλεγχο. Ακόμη και οι κριτικοί και ιστορικοί τέχνης έχασαν την ικανότητα τους να διαχειρίζονται την μοντέρνα τέχνη. Το μικρό τέρας που δημιούργησαν στα εργαστήρια τους έσπασε τις αλυσίδες του και αρνείται να υπακούσει τους κανόνες κανενός συστήματος. Όλη η ιστορία και παράδοση της τέχνης κατέπεσαν μαζί με τη μοντέρνα τέχνη.

Cubism

Cubism The key role in the creation of cubism is Picasso’s interest in non-Western sculpture specifically Afro sculpture. Picasso’s proto-cubist works, such as Les Demoiselles D’Avinion (1907) displayed his interest in both African art and ancient Iberian art and architecture. Picasso and Braque developed cubism between 1907 and 1914, creating the most influential style of the modern period. In cubism, the flat, two-dimensional surface of the picture plane is emphasized, and traditional perspective, modeling and chiaroscuro (contrast of light and dark) are rejected. In its first phase, called Analytical Cubism, artists were concerned with breaking down and analyzing form. The aim of Cubism is to distil the depiction of form by showing several sides of the object simultaneously. This resulted in the radical fragmentation of objects into cube-like elements. To emphasize further the abstract nature of the composition, the use of monochrome was favoured.

Its second phase, generally called Synthetic Cubism, grew out of experiments with collage. Materials such as wood, newspaper, photographs or feathers were pasted on to the picture in combination with painted surfaces. Although shapes remained fragmented and flat, colour played a strong role in synthetic cubism, and the works are more decorative. Other leading artists of Cubism, who created personal modifications of it, were Leger, and Duchamp. Several Italian artists notably Severini, and Balla worked in the cubist style but called their movement Futurism; among other things, they were concerned with expressing motion in art through the repetition of lines and images.

Cubism was also crucial to the development of non- figurative representation, or abstract art. In Germany, Kandinsky painted semi-abstract and abstract pictures containing references to nature and music. Russian artists were aware of Cubism through a few outstanding private collections in Moscow and evolved a different, geometrically constructed abstract art. Malevich , a devout Christian mystic painted a black square on a white ground, naming his personal abstractions Suprematism. Other Cubist-inspired Russian painters, known as Constructivists, were Popova ,Tatlin and others.

Κυβισμός

Κυβισμός

Ο κύριος λόγος για τη δημιουργία του κυβισμού ήταν το ενδιαφέρον του Πικάσο για τη μη Ευρωπαϊκή γλυπτική και συγκεκριμένα την Αφρικανική. Τα πρώτα κυβιστικά έργα που Πικάσο, όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907), έδειξαν το ενδιαφέρον του για την Αφρικανική όπως και την αρχαία ιβηρική γλυπτική. Ο Πικάσο και ο Μπρακ ανέπτυξαν τον Κυβισμό μεταξύ του 1907 και του 1914 δημιουργώντας το πιο κυρίαρχο στυλ της μοντέρνας περιόδου. Στον Κυβισμό, το επίπεδο, και η δυσδιάστατη επιφάνεια του πίνακα παίζουν βασικό ρόλο ,ενώ η παραδοσιακή προοπτική, το ποζάρισμα και το Κιαροσκούρο( η αντίθεση φωτός και σκιάς) απορρίπτονται. Στην πρώτη του περίοδο, που ονομάζεται Αναλυτικός Κυβισμός, οι καλλιτέχνες έσπαζαν την εικόνα και ανέλυαν τη φόρμα. Ο σκοπός του κυβισμού ήταν να διυλίζει την απεικόνιση της φόρμας και να δείχνει αρκετές πλευρές του αντικειμένου ταυτόχρονα. Αυτό είχε σαν συνέπεια μία δραστική διάσπαση των αντικειμένων σε στοιχεία που μοιάζουν με κύβους. Για να δώσουν έμφαση στην αφηρημένη φύση της σύνθεσης , έδειχναν προτίμηση στις μονοχρωμίες.

Η δεύτερη φάση του, γενικά ονομάζεται Συνθετικός Κυβισμός, και προέκυψε από πειράματα κολλάζ. Υλικά όπως ξύλο, εφημερίδες, φωτογραφίες και πούπουλα κολλιόταν επάνω στην εικόνα σε συνδυασμό με ζωγραφισμένες επιφάνειες. Αν και τα σχήματα παρέμεναν διασπασμένα και επίπεδα, το χρώμα έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στο Συνθετικό Κυβισμό, και τα έργα είναι περισσότερο διακοσμητικά. Άλλοι σημαντικοί ζωγράφοι του κυβισμού, που δημιούργησαν προσωπικές προσαρμογές σ’αυτόν, ήταν ο Λεζέ και ο Ντουσάμπ. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες και συγκεκριμένα ο Σεβερίνι και ο Μπάλα ζωγράφιζαν με το στυλ του κυβισμού, αλλά ονόμαζαν το κίνημα τους Φουτουρισμό. Ανάμεσα σε άλλα πράγματα, ενδιαφερόντουσαν να εκφράσουν την κίνηση στην τέχνη μέσα από την επανάληψη των γραμμών και των εικόνων.

Ο Κυβισμό ήταν επίσης κρίσιμος για την ανάπτυξη της μη παραστατικής, ή αφηρημένης ζωγραφικής. Στη Γερμανία, ο Καντίνσκυ ζωγράφιζε αφηρημένους πίνακες με αναφορές στη φύση και τη μουσική. Οι Ρώσοι καλλιτέχνες ήταν ενήμεροι για το κίνημα του Κυβισμού μέσα από κάποιες συλλογές που εκτέθηκαν στη Μόσχα, και ανέπτυξαν μία διαφορετική αφηρημένη τέχνη σε γεωμετρικό στυλ. Ο Μάλεβιτς, καλλιτέχνης ευσεβής και μυστικιστής, ζωγράφισε ένα μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο, ονομάζοντας τις προσωπικές του αφαιρέσεις Σουπρεματισμό. Άλλοι Ρώσοι καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από τον Κυβισμό, γνωστοί ως Κονστρουκτιβιστές ,ήταν ο Πόποβα, ο Τατλίν και άλλοι.

Bouguereau's Art in the 20ieth century

Bouguerau’s Art in the 20^th century

The graduates of the schools of Fine Art all over the world never heard in these last few decades the name of Bouguereau, the most important painter of the late 19^th century according to the viewpoint of Monet and Degas. This great artist, as president of the Paris school of Fine Art and the Paris Salon, opened the faculty for the women artists and swept all the awards wherever there was an art contest. However, in the 20ieth century, the propaganda against Academic painting became so violent that the young artists had either to condemn it, or attend the school from the window. They learned to reject beauty, the influence of composition, drawing, value and atmospheric mood. Academic painting is bad by definition, because it uses human figures, theme, a story to tell and objects from the real world. If an artwork is created by a famous modern artist, it is automatically considered a masterpiece. If an art lover doesn’t seem to estimate its grandeur, he is certainly lacking intelligence.

Under such pressure the students of the schools of Fine Art find greatness in every modern piece of art. They are taught that the paintings of Bouguereau, Leighton and Gerome are bad by definition. It is ironic that the people, who speak of freedom of expression, are trying to prohibit the figurative artists from painting realistically. This affluent visual language doesn’t have eyes to watch it. It doesn’t mean of course that all realistic art is inspiring. Nevertheless figurative art has more sense than modern art, which asserts that the canvas is flat and one doesn’t need skill or technique to be a modern artist. It is therefore defined that non art is art, and consequently figurative art is not real art. Nothing of what is created must have shape or design. According to critics Bouguereau copied earlier painters. Painting, like everything else, was not created by parthenogenesis. Only if you conquer the knowledge of past and add your own knowledge, can you make steps forward. The great Academic masters knew perfectly the techniques of the masters of past. With the accumulated knowledge, they created an avalanche of new themes and masterpieces.

Soon after his death early 20ieth century, the works of Bouguereau fell very low in the stock market of art. When however, the American museums bought most of his masterpieces at very low prices, their value rose again sharply, and now they are estimated at millions of dollars.

Η Τέχνη του Μπουγκερώ τον 20ο αι

Η τέχνη του Μπουγκερώ στον 20^ο αιώνα

Οι απόφοιτοι της σχολών τέχνης σε όλο τον κόσμο δεν άκουσαν ποτέ τα τελευταία χρόνια το όνομα του Μπουγκερώ, που ήταν ο σπουδαιότερος ζωγράφος του 19^ου αιώνα κατά την άποψη των Μονέ και Ντεγκά. Ο μεγάλος αυτός ζωγράφος σαν πρόεδρος της Ακαδημίας του Παρισιού και του Σαλόν ,άνοιξε για πρώτη φορά τη σχολή Καλών Τεχνών στις γυναίκες, και σάρωνε όλα τα βραβεία σε κάθε διαγωνισμό ζωγραφικής. Ωστόσο τον 20^ο αιώνα η προπαγάνδα εναντίον της Ακαδημαϊκής ζωγραφικής έγινε τόσο βίαιη που οι νέοι καλλιτέχνες έπρεπε ,ή να την καταδικάζουν, ή να βλέπουν τη σχολή από το παράθυρο. Έμαθαν να απορρίπτουν την ομορφιά, την αλληλεπίδραση της σύνθεσης, του σχεδίου, της τονικότητας και της ατμοσφαιρικής διάθεσης. Η Ακαδημαϊκή ζωγραφική είναι εξ ορισμού κακή, επειδή χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες φιγούρες, θέμα, ή ιστορίες και αντικείμενα από τον πραγματικό κόσμο. Εάν ένα έργο δημιουργηθεί από ένα μεγάλο μοντέρνο ζωγράφο, θεωρείται αυτόματα σπουδαίο. Εάν ο θεατής δεν διαπιστώσει αυτό το μεγαλείο, στερείται σίγουρα ευφυΐας.

Κάτω από μια τέτοια πίεση οι σπουδαστές τέχνης βρίσκουν μεγαλείο σε ότι μοντέρνο βλέπουν. Διδάσκονται λοιπόν ότι τα έργα των Μπουγκερώ, Λέιτον και ο Ζερόμ είναι εξ ορισμού άσχημα.

Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό ότι άνθρωποι που μιλούν για ελευθερία, προσπαθούν να στερήσουν από τους παραστατικούς ζωγράφους το δικαίωμα να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Η πλούσια αυτή οπτική γλώσσα δεν έχει θεατές που να την βλέπουν. Δεν σημαίνει όμως ότι όλα τα ρεαλιστικά έργα είναι εμπνευσμένα. Παρόλα αυτά η παραστατική ζωγραφική έχει περισσότερο νόημα από τη μοντέρνα τέχνη που ισχυρίζεται ότι ο μουσαμάς είναι επίπεδος και δεν χρειάζεται ικανότητα, ή τεχνική για να είσαι καλλιτέχνης. Ορίζεται λοιπόν ότι η μη τέχνη είναι τέχνη και κατά συνέπεια η παραστατική τέχνη δεν είναι τέχνη. Οι μοντέρνοι καλλιτέχνες λέγεται ότι πρέπει να δημιουργούν κάτι εξ ολοκλήρου πρωτότυπο. Τίποτε από αυτά που δημιουργούν δεν πρέπει να έχει φόρμα, ή σχήμα. Κατά τους κριτικούς ο Μπουγκερώ αντέγραψε παλαιότερους ζωγράφους. Η ζωγραφική όμως όπως κάθε τι άλλο, δεν προέκυψαν από παρθενογέννηση. Μόνο εάν κατακτήσεις τις γνώσεις του παρελθόντος, μπορείς να προσθέσεις κάτι δικό σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι μεγάλοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι γνώριζαν τέλεια τις τεχνικές των μεγάλων ζωγράφων και με βάση αυτές δημιούργησαν μια χιονοστιβάδα θεμάτων. Τα επιτεύγματα του 17^ου αι. κτίστηκαν πάνω στα επιτεύγματα της όψιμης Αναγέννησης και η τελευταία στηρίχτηκε στην πρώιμη Αναγέννηση.

Τα έργα του Μπουγκερώ στο χρηματιστήριο της τέχνης έπεσαν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, όταν όμως τα Αμερικανικά μουσεία τα αγόρασαν σε πολύ χαμηλές τιμές η αξία τους έπιασε αυτό που πάντοτε άξιζαν, και τώρα πλέον τιμώνται σε εκατομμύρια δολάρια.

MODERN ART

Modern Art

Art exists ever since people populated earth. It is created by a man, it influences us, and moves us as we feel and see the beauty depicted by the artist who expresses his feelings using his imagination. Through the huge development in technologies and social changes that took part in the 19^th century, modern art flourished during this period, and sparkled the creation of modern art movements such as cubism, abstract expressionism and Surrealism, to mention but a few of the most important art movements. The artist of modern art learns from himself and doesn’t need a special training, but creates through his experience and imagination. Modern art plays an important role in man’s life, in history, since it doesn’t only give us inspiration, but the freedom to express ourselves through the use of different means.

Parallel to the scientific, technological and social innovations, art has developed numerous new techniques. It is worth mentioning some of the –isms, expressionism, cubism, constructivism and surrealism. Modern art hasn’t a specific root, but it is generally accepted that it initiated between the 18^th and 19^th century inspired by the French Revolution. In its broader sense it also contains ability and creative imagination in a musical, literary and visual environment. It offers the people who create it and the community of people who watch it, experience that could be aesthetic, sentimental and mental, or a combination of any of these properties. Modern Art doesn’t follow any traditional rule. In fact Modern Art breaks this barrier. Van Gogh for example painted a field blue and the trees yellow. However modernist artists work with harmony ( an impression of unity, and arrangement of related objects and ideas).People find it difficult to correlate a Picasso or Kandisnky with Michael Angelo. With Modern Art you may ask yourself “what is it?”. By reading the title of the artwork you may get your answer. The medium the artist uses has an impact on his style. Eastern artists did not pay much attention to perspective, whereas western artists did. The aim of modern artists is to depict their themes in a more abstract way, using feelings and imagination to create their masterpieces. Sometimes we might interpret a modern artwork in a different way, something that is the beauty of this art and depends on how an art lover sees it

The roots of Modern Art (Μοντέρνα Τέχνη)

'

The origins of modern Art

The roots of modern art can be seen in French 19th- century avant- garde painting .During the 1860s artists became increasingly preoccupied with style- how a subject should be painted. Edward Manet flattened figures, reducing them to broadly painted, silhouetted forms. Τhe impressionists- notably Camille Pissaro, Claude monet, Pierre Auguste Renoir, and Alfred Sisley- were interested in rendering the effects of light on objects rather than the actual textures of things. Later in the century the post-impressionists initiated new styles that would determine the course of painting in the first decades of the twentieth century. George Seurat modified the loose, impressionist brush stroke into precise dots, juxtaposing complementary colours, creating a style known as pointillism. Paul Gaugin exaggerated forms and used colour arbitrarily to create decorative shapes and the Expressionist distortions of line and colour in the work of Vincent Van Gogh would have great implications for the Norwegian Edward Munch and the German Expressionists. Discoveries by Paul Cezanne however were undoubtedly most decisive. Cezanne developed a system of scaling colours and building colour planes. This system simultaneously gave form to objects yet remained abstract in itself. While basing his art on nature, he was more concerned with the structural principles of representation, as Pablo Picasso and Georges Braque would be in their Proto-Cubist and Cubist landscapes and still- life analyses in the early 20th century.

Οι ρίζες της μοντέρνας τέχνης

Μπορούμε να δούμε τις ρίζες της μοντέρνας τέχνης στη Γαλλική Αβάν Γκαρντ
του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 1860 -70 οι καλλιτέχνες όλο και περισσότερο έστρεψαν τη προσοχή τους στο στυλ – πως δηλαδή θα έπρεπε να ζωγραφίζεται ένα θέμα. Ο Έντουαρντ Μανέ ισοπέδωνε τις φιγούρες ,ζωγραφίζοντας τες ελεύθερα. Οι Ιμπρεσιονιστές –συγκεκριμένα ο Καμίλ Πισαρό , ο Κλωντ Μονέ, ο Ωγκύστ Ρενουάρ και ο Άλφρεντ Σίσλευ- ενδιαφερόταν να αποδίδουν την επίδραση του φωτός στα αντικείμενα παρά στην υφή των πραγμάτων. Αργότερα στον αιώνα οι Μετα-ιμπρεσιονιστές ανακάλυψαν νέα στυλ που θα καθόριζαν την πορεία της ζωγραφικής τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ο Τζωρτζ Σερά τροποποίησε τη χαλαρή πινελιά των Ιμπρεσιονιστών σε ακριβείς τελείες , αντιπαραθέτοντας τα συμπληρωματικά χρώματα και δημιουργώντας ένα στυλ γνωστό ως Πουαντιλισμός. Ο Πωλ Γκωγκέν υπέρβαλε τις φόρμες και χρησιμοποίησε τα χρώματα αυθαίρετα για να δημιουργήσει διακοσμητικά σχήματα. Οι παραμορφώσεις των γραμμών και των χρωμάτων των Εξπρεσιονιστών στα έργα του Βίνσεντ Βαν Γκωγκ είχαν μεγάλη επίδραση στον Νορβηγό Έντουαρντ Μουνχ και τους Γερμανούς Εξπρεσιοντές. Ωστόσο οι ανακαλύψεις του Πωλ Σεζάν ήταν οι περισσότερο αποφασιστικές. Ο Σεζάν ανέπτυξε ένα σύστημα κλιμάκωσης των χρωμάτων αναπτύσσοντας χρωματικά πεδία. Αυτό το σύστημα έδινε ταυτόχρονα φόρμα στα αντικείμενα αλλά κρατούσε την αφαίρεση καθ’ αυτή. Ενώ βάσιζε την τέχνη του στη φύση , τον ενδιαφέρανε οι δομικές αρχές της παράστασης όπως οι Πάμπλο Πικάσο και ο Τζωρτζ Μπρακ στα προ -Κυβιστικά και Κυβιστικά τοπία τους ,και στις νεκρές φύσεις του 20ου αιώνα.

FIGURATIVE VERSUS MODERN ART

FIGURATIVE VERSUS MODERN ART
Over 90 years, there has been a concerted and relentless effort to disparage, denigrate and obliterate the reputations, names, and brilliance of the academic artistic masters of the late 19th Century. Fuelled by a cooperative press, the ruling powers have held the global art establishment in an iron grip. Equally, there was a successful effort to remove from our institutions of higher learning all the methods, techniques and knowledge of how to train skilled artists. Five centuries of critical data was nearly thrown into the trash. It is incredible how close Modernist theory, backed by an enormous network of powerful and influential art dealers, came to acquiring complete control over thousands of museums, university art departments and journalistic art criticism. We at the Art Renewal Center have fully and fairly analyzed their theories and have found them wanting in every respect, devoid of substance and built on a labyrinth of easily disproved fallacies, suppositions and hypotheses. If, dear reader, you are not already one of their propaganda successes, I encourage you to read on.

Against all odds, and in the face of the worst kind of ridicule and personal and editorial assault, only a small handful of well-trained artists managed to stay true to their beliefs. Then, like the heroes who protected a few rare manuscripts during inquisitional book-burnings of the past, these 20th Century art world heroes managed to protect and preserve the core technical knowledge of western art. Somehow, they succeeded to train a few dozen determined disciples. Today, many of those former students, have established their own schools or ateliers, and are currently training many hundreds more. This movement is now expanding exponentially. They are regaining the traditions of the past, so that art may once again move forward on a solid footing. Painters like Bouguereau whom Mone and Mane considered as the greatest painter of the 19th century, a president of the French School of Fine Arts in Paris ,a great success in his life time ,saw his name tumbling down to oblivion and disrespect. Students at schools of fine art never heard anything about him. His works ,so dearly bought , lost their value and the American Museums found the excellent opportunity to buy most of them. They did great because they found their true value which skyrocketed again and his name found its right place in the world of art.

ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΤΕΧΝΗ
Εδώ και 90 χρόνια, έγινε μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια να υποβαθμιστούν, να γελοιοποιηθούν και να εκμηδενιστούν ονόματα φήμη και λαμπρές καριέρες μεγάλων δασκάλων της ζωγραφικής του τέλους του 19ου αιώνα. Πυροδοτούμενοι από ένα συνεργαζόμενο τύπο, το κατεστημένο της τέχνης επέβαλλε τη σιδερένια πυγμή του στην τέχνη. Έγινε ακόμη μία πετυχημένη προσπάθεια να απομακρυνθούν από τις σχολές καλών τεχνών όλες οι μέθοδοι, οι τεχνικές και η γνώση για να εκπαιδεύσουν ικανούς ζωγράφους. Πέντε αιώνες κρίσιμων γνώσεων σχεδόν πετάχτηκαν στο κάλαθο των αχρήστων. Είναι απίστευτο πόσο κοντά έφτασε ο μοντερνισμός , καλυμμένος από ένα πελώριο δίκτυο πανίσχυρων και με μεγάλη επιρροή εμπόρων τέχνης, να αποκτήσουν τον απόλυτο έλεγχο χιλιάδων μουσείων ,πανεπιστημιακών τμημάτων τέχνης και την κριτική του έντυπου τύπου. Αποδείχτηκε όμως ότι η μοντέρνα τέχνη στερείται ουσίας και στηρίχτηκε σε ένα λαβύρινθο πλάνης και υποθέσεων.
Παρά τα συντριπτικά πλήγματα και μπροστά στη προσωπική γελοιοποίηση , και τιςεπιθέσεις του έντυπου τύπου, μία μικρή ομάδα καλά εκπαιδευμένων ζωγράφων κατόρθωσαν να μείνουν πιστοί στα πιστεύω τους. Έπειτα σαν τους ήρωες που στη εποχή της ιεράς εξέτασης διέσωσαν κάποια χειρόγραφα από την πυρά ,αυτοί οι ήρωες της τέχνης του 20ου αιώνα διατήρησαν την καρδιά της τεχνικής της ζωγραφικής του 20ου αιώνα. Με κάποιο τρόπο κατάφεραν να εκπαιδεύσουν μερικές δεκάδες αποφασισμένους μαθητές και αυτοί με τη σειρά τους ίδρυσαν ατελιέ, και σχολές ζωγραφικής και εκπαίδευσαν εκατοντάδες νέους ικανούς ζωγράφους. Αυτό το κίνημα αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς αριθμούς και άρχισε να κλονίζει το κατεστημένου του μοντερνισμού ακόμη και σε ανώτατο επίπεδο. Χαρακτηριστικό είναι η επιστροφή αριστουργημάτων του περασμένου αιώνα σε μουσεία και εκθέσεις. Ξανακερδίζονται οι παραδόσεις του παρελθόντος έτσι ώστε η τέχνη να πατάει ξανά σε στέρεο έδαφος. Ζωγράφοι όπως ο Μπουγκερώ (Bouguereau) τον οποίο οι Ιμπρεσιονιστές Μονέ και Μανέ χαρακτήρισαν σαν τον κορυφαίο ζωγράφο του 19ου αιώνα που είχε σαρώσει κάθε βραβείο και ήταν πρόεδρος της σχολής καλών τεχνών του Παρισιού ,κάτω από το διασυρμό του μοντερνισμού εξαφανίστηκε από το εικαστικό κόσμο, για να επανέλθει στο προσκήνιο δικαιωμένος μόνο όταν Αμερικάνικα μουσεία αγόρασαν σχεδόν όλα τα 800 έργα του σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές.