Conceptual Art

Conceptual Art
It is an art movement in which the concept has a priority over traditional aesthetics. The concept or idea is the most important part of the work. Planning and decision making are made in the artist’s mind beforehand, and execution is a secondary affair.. It has been asserted that conceptual art questions the nature of art itself. One of the most important things to be questioned was the assumption that the role of the artist was to create special kinds of things. Conceptual art does not practice the traditional skills of painting and sculpture. It has come to be associated with forms of contemporary art. The problem in the seventies however, was the confusion between “concept” and the “intention” of the artist.
Conceptualism was initiated by the work of Marcel Duchamp, who produced examples such as “a fountain”, a standard urine basin,(rejected in the society of independent artists in New York). In traditional terms an object like this cannot be called art, since it was not created by hand with the intention of becoming an art item. His work had a theoretical impact for future conceptualists.
The term “concept art” was first mentioned in an article by the artist Henry Flynt. By mid-1970s there were several conceptual publications, performances, texts and paintings. In 1970, the first dedicated conceptual art exhibition, was presented at the New York Cultural Center.
The Conceptual art movement emerged during the 1970s. In part, it was a reaction against formalism as it was asserted by the famous art critic Greenberg. According to his beliefs, modern art should follow a progressive reduction and refinement . The task of painting, for example, was to define what kind of object a painting truly is: Painting depicts flat objects on canvas surfaces where coloured pigment is applied. However, perspective illusion is irrelevant to the essence of painting, and ought to be removed.
Conceptual art went to extremes by removing the need of objects altogether, sharing a distaste for illusion, whereas by the end of 1960s the need to exclude external objects no longer found supporters. The movement attempted to avoid galleries or museums as the determiner of art, or the art market as the owner or distributor of art. For a conceptual artist anyone who has seen one of his works, owns it because there is no way of taking it out of his mind. This sort of art is sometimes reduced to a set of instructions and descriptions, but stopping short of making it –emphasizing that the idea is more important than the artifact.
An important difference between conceptual art and more “traditional” forms of art goes to the question of artistic skill. The skill in the handling of traditional media plays little role in conceptual art. It is true that no skill is required to make conceptual art. It is not so much an absence of skill or hostility toward tradition, as a disregard for individual artistic expression.
The first wave of “conceptual art” movement extended from 1967 to 1978. Early “concept” artists like Henry Flynt, Robert Morris, and Ray Johnson influenced the later widely accepted movement of conceptual art. Conceptual artists like Dan Graham and Hans Haacke have proved very influential on subsequent artists. There is also a second or third- generation conceptualists. Many of the concerns of conceptualists have been taken by contemporary artists of installation art, performance art and digital art.

Εννοιολογική Ζωγραφική

Εννοιολογική Ζωγραφική
Είναι το κίνημα της τέχνης στο οποίο η έννοια έχει προτεραιότητα πάνω από την παραδοσιακή αισθητική. Η έννοια ,ή ιδέα είναι το πιο σημαντικό μέρος του έργου. Ο σχεδιασμός και η λήψη της απόφασης γίνονται στο μυαλό του καλλιτέχνη από πριν, και η εκτέλεση είναι ένα δευτερεύον θέμα. Έχει αναφερθεί ότι η εννοιολογική τέχνη αμφισβητεί τη φύση της ίδιας της τέχνης. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αμφισβητούνται ήταν η υπόθεση ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη ήταν να δημιουργήσουν ειδικά είδη αντικειμένων. Η εννοιολογική τέχνη δεν εξασκεί τις παραδοσιακές τεχνικές της ζωγραφικής και γλυπτικής. Συσχετίζεται με τύπους σύγχρονης τέχνης. Το πρόβλημα στη δεκαετία το 1970 ήταν η σύγχυση ανάμεσα στην «έννοια» και την «πρόθεση» του καλλιτέχνη.
Η εννοιολογική τέχνη πρωτοεμφανίστηκε στο έργο του Μισέλ Ντουσάν, ο ποίος παρουσίασε παραδείγματα όπως η « λεκάνη» , μία συνηθισμένη τουαλέτα ούρησης που απορρίφτηκε όμως από την έκθεση ανεξάρτητων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη. Με παραδοσιακούς όρους ένα τέτοιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη, Δεν δημιουργήθηκε με χειρονακτικό τρόπο με σκοπό να γίνει ένα έργο τέχνης.
Ο όρος «εννοιολογική τέχνη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο από το καλλιτέχνη Χένρυ Φλιντ. Κατά το μέσο της δεκαετίας του 1970 υπήρξαν εννοιολογικές δημοσιεύσεις, κείμενα και πίνακες ζωγραφικής. Η πρώτη έκθεση με αποκλειστικά εννοιολογικά θέματα διοργανώθηκε στο πολιτιστικό κέντρο της Νέας Υόρκης.
Το κίνημα της εννοιολογικής τέχνης εμφανίστηκε περίπου το 1969.Εν μέρει ήταν μία αντίδραση εναντίον του φορμαλισμού που υποστήριζε ο Διάσημος τεχνοκριτικός Γκρίνμπεργκ. Σύμφωνα με τις απόψεις του, η μοντέρνα τέχνη πρέπει να ακολουθείται από περιορισμό της αφαίρεσης και να εκλεπτύνεται. Καθήκον της ζωγραφικής, παραδείγματος χάριν, ήταν να προσδιορίσουν τι είδους αντικείμενο ήταν στ’ αλήθεια : Η ζωγραφική απεικονίζει επίπεδα αντικείμενα σε επιφάνειες μουσαμά όπου προστίθεται η χρωστική ουσία. Ωστόσο η ψευδαίσθηση της προοπτικής είναι άσχετη με την ουσία της ζωγραφικής, και θα έπρεπε να εξαφανιστεί.
Η εννοιολογική τέχνη έφτασε στα άκρα απομακρύνοντας την ανάγκη των αντικειμένων τελείως δείχνοντας αποστροφή προς την ψευδαίσθηση, ενώ κοντά στο τέλος της δεκαετίας του 1960 αυτή η ανάγκη δεν έβρισκε οπαδούς. Το κίνημα προσπάθησε να αποφύγει τις γκαλερί, ή τα μουσεία σαν καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης της τέχνης, ή η αγορά της τέχνης σαν ιδιοκτήτης και διακινητής των έργων τέχνης. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θεωρούν ότι όποιος δει ένα εννοιολογικό έργο, γίνεται αυτόματα και ιδιοκτήτης του επειδή κανένας δεν μπορεί πλέον να το βγάλει από το μυαλό του. Αυτή το είδος τέχνης περιορίζεται μερικές φορές σε ένα σετ οδηγιών και περιγραφών, αλλά σταματά την ολοκλήρωση, τονίζοντας ότι η ιδέα είναι πιο σημαντική από το ίδιο το έργο.
Μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην εννοιολογική τέχνη και σε πιο παραδοσιακές μορφές τέχνης οδηγεί στο ερώτημα της καλλιτεχνικής ικανότητας. Η ικανότητα στο χειρισμό των παραδοσιακών μέσων παίζει ελάχιστο ρόλο στην εννοιολογική ζωγραφική. Είναι αλήθεια ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ικανότητα για δημιουργηθεί εννοιολογική τέχνη. Δεν είναι ότι λείπει από αυτούς τους καλλιτέχνες η εικαστική ικανότητα, ή ότι έχουν εχθρότητα προς την παράδοση, αλλά έχουν μία περιφρόνηση για την ατομική εικαστική έκφραση.
Το πρώτο κύμα του «εννοιολογικού ρεύματος» διάρκεσε από το 1967 έως το 1978. Πρώιμοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν ήταν οι Χένρυ Φλιντ, Ρόμπερτ Μόρρις και Ρέυ Τζόνσον που επηρέασαν το ρεύμα που έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες Νταν Γκράχαμ και Χανς Χάακε είχαν μεγάλη επίδραση στο κίνημα αυτό και τους επόμενους καλλιτέχνες. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθεί και μία Τρίτη γενεά εννοιολογιστών, Πολλά στοιχεία της τέχνης έχουν υιοθετηθεί από σύγχρονους ζωγράφους της τέχνης εγκατάστασης, της περφόρμανς και της ψηφιακής τέχνης

Art

Art

According to an art critic “there is not any clear definition of art nowadays”. Another one declared that it is unthinkable now to give an art definition. There are so many viewpoints, that art critics and historians cannot agree on a definition of art, since anything can be called art. Certainly this was the case ever since Andy Warhol created his cans of tomato juice. If they were art, then anything created by man could be art, and the line between art and no art became invisible.

One thing is sure however, that artists kept up a steady production of art, but unfortunately the art lovers lost their bearings, trying to explain if what they saw was art or not and suited with what they had in mind about it.

The problem is that people haven’t given up art entirely, since they were told from an early age that it is a great thing. What do they come across with this attachment however? Nothing, because they find out there is no “essence” in it. They even overlook the fact that everything can be art, or that no art is better than any other kind of art.

It is true that the modernists, starting with the Dadaists, targeted art trying to wipe it out, in order to save it, as they thought, from the declining academic art of the previous centuries. In the mid fifties, this procedure was in full action eradicating the system established in museums and galleries all the time before.

Modernism has aimed at destroying the values of art, but didn’t make it clear where it was heading. The evolution of modern art in the sixties and seventies is known by the name of Conceptualism, which broke down the barriers to the established values of art as we know them. This art current attempted to free art from its limitations and keep it apart from the embracement of art history and criticism. It encouraged artists to use any kind of materials that could be found anywhere. What they created was not as important as the process itself. In this way it embraced all sorts of unclassified art according to the old system.

The twentieth century took art out of control. Even modern art critics and historians lost their ability to play a decisive role in managing contemporary art. The little monster they have created in their labs has broken its chains and refuses to obey rules of any system. All art history and tradition have gone down with modern art.

Art

Η Τέχνη

Σύμφωνα με ένα κριτικό τέχνης « δεν υπάρχει ξεκάθαρος ορισμός για την τέχνη σήμερα». Ένας άλλος δήλωνε είναι αδιανόητο σήμερα να δώσει κανείς ένα ορισμό για την τέχνη. Υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις, που οι κριτικοί και ιστορικοί τέχνης δεν μπορούν να συμφωνήσουν για ένα ορισμό της τέχνης αφού το κάθε τι θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη. Σίγουρα τα πράγματα διαμορφώθηκαν έτσι από τη στιγμή που ο Άντυ Γουώρχωλ δημιούργησε τις κονσέρβες με τομάτα ζωμό. Εάν ήταν τέχνη, τότε οτιδήποτε δημιουργεί ο άνθρωπος πρέπει να είναι τέχνη, και η γραμμή μεταξύ τέχνης και μη τέχνης έγινε αδιόρατη.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο ωστόσο, ότι οι ζωγράφοι κράτησαν μία σταθερή παραγωγή έργων, αλλά δυστυχώς οι λάτρεις της τέχνης μπερδεύτηκαν, προσπαθώντας να εξηγήσουν εάν αυτό που έβλεπαν ήταν τέχνη ή μη τέχνη και ταίριαζε με την ιδέα που είχαν στο μυαλό τους γι’ αυτήν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι φιλότεχνοι δεν εγκατέλειψαν την τέχνη τελείως μόνο και μόνο επειδή είχαν διδαχτεί ότι είναι κάτι σπουδαίο από την παιδική τους ηλικία. Τι πέτυχαν όμως με την προσήλωση τους αυτή; Τίποτε, γιατί δεν βρίσκουν κάποιο νόημα σι’ αυτήν. Ακόμη παραβλέπουν το γεγονός που λέει ότι το κάθε τι είναι τέχνη, ή ότι καμία τέχνη δεν είναι καλύτερη από κάποια άλλη τέχνη.

Είναι αλήθεια ότι οι μοντερνιστές, ξεκινώντας από τους Ντανταιστές, έβαλαν σαν στόχο να εξαφανίσουν την τέχνη για να την σώσουν από την φθίνουσα ακαδημαϊκή τέχνη των περασμένων αιώνων. Στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα και εξήντα αυτή η διαδικασία ήταν σε πλήρη ανάπτυξη και εξαφάνισε το σύστημα των μουσείων και γκαλερί που προΰπαρχαν.

Ο μοντερνισμός είχε σαν στόχο να καταστρέψει τις αξίες της τέχνης, αλλά δεν ξεκαθάριζε προς τα πού κατευθυνόταν. Η εξέλιξη της μοντέρνας τέχνης στις δεκαετίες του εξήντα και εβδομήντα είναι γνωστή ως Εννοιολογική, ένα ρεύμα που έσπαζε τα όρια με τις καθιερωμένες αξίες της τέχνης όπως τις γνωρίζουμε. Αυτό το ρεύμα προσπάθησε να ελευθερώσει την τέχνη από τους περιορισμούς της και να την απαλλάξει από τον εναγκαλισμό της ιστορίας της τέχνης και της κριτικής. Σημασία γι’ αυτήν ήταν η διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα αυτό κάθε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο αγκάλιασε όλα τα είδη τέχνης που δεν ανήκαν σε κάποια κατηγορία σύμφωνα με το παλιό σύστημα.

Ο εικοστός αιώνας έβγαλε την τέχνη έξω από κάθε έλεγχο. Ακόμη και οι κριτικοί και ιστορικοί τέχνης έχασαν την ικανότητα τους να διαχειρίζονται την μοντέρνα τέχνη. Το μικρό τέρας που δημιούργησαν στα εργαστήρια τους έσπασε τις αλυσίδες του και αρνείται να υπακούσει τους κανόνες κανενός συστήματος. Όλη η ιστορία και παράδοση της τέχνης κατέπεσαν μαζί με τη μοντέρνα τέχνη.