An interview by Picasso

An Interview of Pablo Picasso to author Papini
“ People do not look for relief and elevation in art. The rich, and the lazy that have nothing to do, in order to look different from the common people are looking for the weird, the unusual and the scandalous. Personally I satisfied the wise and the critics with all the changeable stupidities that came to my mind,
and the less they understood me the more they admired me. By entertaining myself with all these games and
stupidities, I became rich and what is more very quickly. And popularity for a painter means sales, profits, fortune and wealth. Today as you know I am famous and rich. But when I am alone with myself, I do not have the courage to consider myself an artist with the great and old sense of the word. Rembrand, Tzioto, Tiziano were really great painters. I am nothing else but an impostor, who understood the spirit of his times and exploited stupidity as well as he could, and the vanity and the arrogance of his contemporaries. My confession is bitter, more pitiful than it looks, but it happens to be sincere.
Dear readers, If you do not like a certain work of art which repulses you causing you nausea, do not hesitate to express your feelings. You may be more right than those who pretend to be ecstatic because they do not dare express themselves sincerely, fearing to be considered uncultivated and out of place. Deceit and adventurism thrive among the artists as everywhere else.
Μία συνέντευξη του Πικάσο
Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»
Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος , ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού.
(Από συνέντευξη του Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι )

Dexileo by Laskaris Charalampos

Original oil on canvas painted with painting knives 70-80 cm

Abstract Expressionism

Abstract Expressionism Abstract Expressionism was an art movement in American painting that flourished in the 1940s and 1950s. Sometimes referred to as the New York School, it was first related to the work of Vasily Kandinsky in 1929. Initially influenced by surrealism and cubism, abstract expressionists rejected the social realism, and geometric abstraction so popular with American painters of the 1930s. In the late 1930s and early '40s many European avant-garde artists travelled to New York and gave modern art a great boost.. The Abstract Expressionist style itself is generally regarded as having begun with the paintings done by Jackson Pollock and Willem de Kooning in the late 1940s and early '50s. The artists taking part in the movement asserted that it was a broad style with varying degrees of abstraction used to convey strong emotional or expressive content. Although the term primarily refers to a small group of painters, Abstract Expressionist qualities can also be seen in sculpture and photography. This style has nonetheless been interpreted as an especially 'American' style because of its attention to the physical immediacy of paint. It certainly became the first American visual art to achieve international status and influence. The works were usually abstract (i.e., they depicted forms which were not found in the natural world); they emphasized freedom of emotional expression, technique, and execution. The canvases were large, to enhance the visual effect and project monumentality and power. The movement had a great impact on U.S. and European art in the 1950s. Art historian Irving Sandler divides abstract expressionists into two categories: gesture painters and colour-field painters. Jackson Pollock remains the pre-eminent gesture painter; as in Cathedral (1947), Pollock avoided recognizable symbols entirely, composing delicate webs of interpenetrating shapes. Colour-field painters, on the other hand, suppressed all references to the past by painting unified fields of varying colour. Some of the most popular expressionist artists were Jackson Pollock, Mark Rothko, Barnett Newman and de Kooning.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός ήταν ένα κίνημα στην Αμερική που άνθισε τις δεκαετίες του 1940 και 50. Μερικές φορές φέροντας την ονομασία σχολή της Νέας Υόρκης, συσχετίστηκε για πρώτη φορά με το έργο του Βασίλη Καντίνσκυ το1929. Αρχικά επηρεασμένοι από το Σουρεαλισμό και τον Κυβισμό, οι αφηρημένοι εξπρεσιονιστές απέρριπταν το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό, και τη Γεωμετρική αφαίρεση που ήταν τόσο δημοφιλής ανάμεσα στους Αμερικανούς ζωγράφους του 1930. Στα τέλη του 30 και αρχές της δεκαετίας του 40 πολλοί Ευρωπαίοι ζωγράφοι της Αβάν Γκαρντ ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και έδωσαν μεγάλη ώθηση στη Μοντέρνα Τέχνη. Το στυλ του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού θεωρήθηκε ότι είχε αρχίσει με τα έργα του Τζάκσον Πόλλοκ και του Βίλλεμ ντε Κούνιγκ στα τέλη του 40 και αρχές του 50. Οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος σ’ αυτόν ισχυρίζονταν ότι ήταν ένα ευρύτερο στυλ με διαφορετικό βαθμό αφαίρεσης που χρησίμευε να μεταφέρει δυνατό συναισθηματικό και εκφραστικό περιεχόμενο. Αν και ο όρος αρχικά αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό ζωγράφων οι ιδιότητες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού μπορούν να βρεθούν ακόμη στη γλυπτική και στη φωτογραφία. Αυτό το στυλ ωστόσο έχει ερμηνευτεί σαν καθαρά Αμερικάνικο εξ αιτίας της έμφασης που δίνει στη φυσική αμεσότητα του χρώματος. Σίγουρα ωστόσο ήταν η πρώτη Αμερικάνικη τέχνη που πέτυχε διεθνές στάτους και επιρροή. Τα έργα ήταν συνήθως αφηρημένα ( π.χ εικόνιζαν φόρμες που δεν βρίσκονταν στο φυσικό κόσμο), έδιναν έμφαση στην ελευθερία της συναισθηματικής έκφρασης, της τεχνικής και της εκτέλεσης. Οι καμβάδες ήταν μεγάλοι, για να μεγαλώνουν το οπτικό εφέ και να παρουσιάζουν μνημειακότητα και δύναμη. Το κίνημα είχε μεγάλη επιτυχία στη Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή τέχνη του 1950. Ο κριτικός τέχνης Ίρβιγκ Σάντλερ χωρίζει τον αφηρημένο εξπεριονισμό σε δύο κατηγορίες: Τους ζωγράφους με κίνηση και τους ζωγράφους με το πεδίο χρώματος. Ο Τζάκσον Πόλλοκ παραμένει πιστός στο πρώτο ρεύμα όπως στο έργο του Ο καθεδρικός (1947), και απόφευγε τελείως τα αναγνωριζόμενα σύμβολα, συνθέτοντας λεπτά δίκτυα σχημάτων που διείσδυαν το ένα στο άλλο. Οι ζωγράφοι χρωματικού πεδίου από την άλλη μεριά , καταπίεζαν κάθε αναφορά στο παρελθόν ζωγραφίζοντας ενοποιημένα πεδία διαφορετικών χρωμάτων. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής εξπρεσιονιστές ζωγράφους ήταν ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Μπάρνετ Νιούμαν και ο ντε Κούνιγκ.

Street in Pera Costantinople

Original oil on canvas by Laskaris Charalampos
Size (50-70)cm .Created in 2009

Surrealism

Surrealism
The term Surrealism or hyper-realism was used in 1917 by the French poet Apollinaire. The term meant the way reality can be explained. In order to transmit some of his ideas, the poet doesn’t copy the world statically or naturalistically, but dynamically with creative imagination. Apollinaire introduced the term in a more abstract way, without suggesting a new artistic school, or theory and maybe surrealism would remain a very specific and academic term if Andre Breton hadn’t incorporated all the characteristics that made the hyper-realistic movement famous, like the theories of Freud about the dreams or the sub conscience, especially automation.
Breton quotes in the Surrealist manifesto that was published in 1924, that Surrealism is the psychological automation that dictates thought, with the absence of any control and logic, out of esthetic prejudice or morality. Quite often the term is used to imply something imaginary, weird ludicrous or crazy.
Hyper-realism was borne in Paris and developed by young poets of the time, especially by a team that ran the literary magazine ‘literature’ between 1919-1924, formulating a tendency that later led to the publication of the manifesto of Surrealism. The movement was influenced by the German Romanticism and the British Gothic roman. The theories of Freud influenced the surrealists who were not interested however in the therapeutical impact of the psychoanalytical method. What they were interested in were the dreams as a means of liberating human imagination. Their main reason for breaking apart from the Dadaists with whom they had common roots in hyper-realism, was their disagreement if there is anything that can be become acceptable or not in art, because their dedication to automation and the Freudian theories was undeniable. They didn’t accept the absolute deniable of the Dadaists for art, but they were looking for a social vision and an expression free of any kind of logic.
The rise of Nazism and the events of 1939-1945 obscured every other activity. In 1941 Breton visits the United States to promote Hyper-realism. Although it is difficult for somebody to talk about the end of the Surrealist movement, as its influence on other art currents is continuous, many art historians consider the period of the Second World War as the beginning of the end of hyper-realism. As an organized art current it is finally abandoned with the death of Andre Breton in 1966. Some of the most famous painters, who were only one part of the surrealist movement, were the Spanish Salvador Dali, the Belgian Margrit, Mark Sagal, Miro and Max Ernst.

Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός
Ο όρος σουρεαλισμός ή υπερρεαλισμός χρησιμοποιήθηκε το 1917 από το Γάλλο ποιητή Απολλινέρ. Ο όρος αυτός δήλωνε τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αποδοθεί η πραγματικότητα. Ο ποιητής, για να μεταδώσει κάποιες ιδέες, δεν αντιγράφει τον κόσμο στατικά και νατουραλιστικά, αλλά δυναμικά, με δημιουργική φαντασία. Ο Απολλιναίρ έθεσε τον όρο πιο αφηρημένα, χωρίς να προτείνει μία νέα καλλιτεχνική σχολή ή θεωρία και ίσως ο σουρεαλισμός να είχε παραμείνει ένας πολύ ειδικός και ακαδημαϊκός όρος, αν ο Αντρέ Μπρετόν δεν είχε ενσωματώσει αργότερα στον υπερρεαλισμό όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θεμελίωσαν το υπερρεαλιστικό κίνημα, όπως τις θεωρίες του Φρόυντ για τα όνειρα ή το ασυνείδητο και κυρίως τον αυτοματισμό..
. Στο ίδιο το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο που δημοσιεύτηκε το 1924 , ο Μπρετόν αναφέρει ότι ο Σουρεαλισμός είναι ψυχικός αυτοματισμός που υπαγορεύει τη σκέψη , με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική ,έξω από προκατάληψη αισθητική ,ή ηθική. Συχνά ο όρος χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει κάτι φανταστικό, αλλόκοτο παράλογο ή τρελό.
Ο υπερρεαλισμός γεννήθηκε στο Παρίσι και αναπτύχθηκε ως επί το πλείστον από νεαρούς ποιητές της εποχής, κυρίως από την ομάδα που διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό Litterature στο διάστημα 1919-1924, διαμορφώνοντας την τάση που αργότερα οδήγησε στη δημοσίευση του Μανιφέστου του Σουρεαλισμού. Επιρροές του κινήματος προήλθαν από το Γερμανικό Ρομαντισμό και το Αγγλικό Γοτθικό μυθιστόρημα. Πυρήνα των υπερρεαλιστικών ιδεών αποτέλεσαν παράλληλα οι θεωρίες του Φρόυντ, αν και οι υπερρεαλιστές δεν ενδιαφέρονταν για τις θεραπευτικές δυνατότητες της ψυχαναλυτικής μεθόδου, αλλά για τα όνειρα ως καταστάσεις απελευθέρωσης της ανθρώπινης φαντασίας. Κύρια αιτία της ρήξης με το Νταντά ήταν η διαφωνία σχετικά με το αν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει αποδεκτό ή όχι[, με δεδομένη την προσήλωση των υπερρεαλιστών στον αυτοματισμό και στις φροϋδικές θεωρίες. Παρά το γεγονός πως ο υπερρεαλισμός διαμορφώθηκε όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με το ρεύμα τού ντανταϊσμού, τα μέλη του δεν χαρακτηρίζονταν από τον αρνητισμό των ντανταϊστών, αλλά αναζητούσαν ένα κοινωνικό όραμα και μια κατεύθυνση έκφρασης απαλλαγμένη από κάθε είδους λογικά
Η άνοδος του ναζισμού και τα γεγονότα της περιόδου 1939-1945 επισκίασαν κάθε άλλη δραστηριότητα. Το 1941 ο Μπρετόν επισκέπτεται την Αμερική όπου προωθεί τον υπερρεαλισμό. Αν και είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για τερματισμό του υπερρεαλιστικού κινήματος, καθώς η επίδραση του σε μεταγενέστερες σχολές και κινήματα είναι συνεχής, πολλοί ιστορικοί θεωρούν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου ως την αρχή του τέλους για τον υπερρεαλισμό. Ως οργανωμένο κίνημα εγκαταλείπεται οριστικά με το θάνατο του Αντρέ Μπρετόν το 1966.Σημαντικοί σουρεαλιστές ζωγράφοι ήταν ο Ισπανός Νταλί και ο Ελβετός Μαργκρίτ, O Μαρκ Σαγκάλ,ο Μιρό και ο Μαξ Ερνστ.

Art currents Ρεύματα Ζωγραφικής

Art currents Ρεύματα τέχνης
Renaissance: Italy 1400 - 1600 AD Αναγέννηση Ιταλία
Baroque 1600 - 1700 AD Μπαρόκ
Rococo 1700 - 1750 AD Ροκοκό

PRE-MODERN 1800 - 1880 AD ΠΡΟ- ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Neo-Classicism 1750 - 1880 AD Νεοκλασικισμός
Romanticism 1800 - 1880 AD Ρομαντισμός
Realism 1830's - 1850's AD Ρεαλισμός
Impressionism 1870's - 1890's AD Ιμπρεσιονισμός

MODERNISM 1880 - 1945 AD ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Post Impressionism 1880 - 1900 AD Μετα-ιμπρεσιονισμός
Expressionism 1900 - 1920 AD Εξπρεσιονισμός
Fauvism 1900 - 1920 AD Φωβισμός
Cubism 1907 - 1914 AD Κυβισμός
Dada 1916 - 1922 AD Ντανταισμός
Surrealism 1924 1920s - 1940's AD Σουρεαλισμός
International Style 1920s - 1940's AD Διεθνές στυλ

MODERN & POST-MODERN 1945 AD - Present ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΥΛ (ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΟΝ)

Abstract Expressionism 1945 - 1960 AD Αφηρημένος εξπρεσιονισμός
Op Art 1960s AD Τέχνη οπ
Pop Art 1960s AD Τέχνη ποπ
Minimal Art 1960s AD Μινιμαλισμός
New Realism 1970s - 1980s AD Νέο-ρεαλισμός
Conceptual Art 1970s - 1980s AD Εννοιολογική τέχνη
Performance Art 1970s - 1980s AD Περφόρμανς τέχνη (Παράσταση)
Neo-Expressionism 1980s - 1990s AD Νέο-εξπρεσιονισμός
Computer Art 1980s - 1990s AD Τέχνη κομπιούτερ
Post-Modern Classicism 1980s - 1990s AD Μετα-μοντέρνος κλασικισμός
Victorian Revival 1980s - 1990s AD Βικτοριανή αναγέννηση

Dexileo

Dexileo is a burial monument in the Ceramicos museum in Athens and is dedicated to a young Athenian horseman who fell during a battle against the Corinthians in the early stages of the Peloponesian war (431-404 b.C).The painting by Laskaris Charalampos was created with painting knives (70-80 cm) in 1998.

Art from Ancient Greece to the Medieval era

Art from Ancient Greece to Renaissance

The Greeks called art (techne), whereas the Latins called it (ars). The words however didn’t have the meaning we have given them in the modern times.

The first one to define the word art was the Greek philosopher Aristotle who said that art was an activity obeying rules from somebody who had knowledge of his craft. A person learned the rules of a craft since his childhood and after a long apprenticing, he became himself a sculptor, a painter or a carpenter.

Philosophy in Greece tried to bring order, balance and clarity to the chaos of nature and the world. In order to preserve this order, it had to apply rules and support them. This is what we call “classical”, that is traditional and conservative.

The painters and sculptors were different from other craftsmen only with respect to their mastering of technique and skill. Sculpture and painting were separated from music and poetry which were considered divine and enjoyed respect from everybody.

The word (techni) meant mechanic, implying making things manually. Painters and sculptors belonged to a lower class in society, because people didn’t think much for those who used their hands to make things. So, craft and fine arts in ancient Greece were considered one and the same thing.

In the late ancient period there was a list of seven arts: Astronomy, Arithmetic, Dialectic, Rhetoric, Geometry, grammar and Music. Painting and sculpture were neglected. Despite Pliny’s and Varro’s efforts to include architecture and painting among the other arts, visual arts were ignored, and even Seneca refused them a place among them. Both the Greeks and the Romans considered painting and sculpture as manual arts like other crafts.

The word artista was used in the middle ages and meant a craftsman like in the ancient period, that is a person who had an activity he had trained in. The artists of this period didn’t have a social status any better than their ancient colleges and were generally anonymous. People judged them for their skill and technique.

By the 12^th -13^th centuries painting and sculpture were listed among other mechanical crafts. Because they ground their colours they belonged to the guild of apothecaries and physicians. Sculptures belonged to the guild of goldsmith.

Works of the 5^th century didn’t survive, we have however descriptions of some of them and information about the career of the greatest painters. Polygnotos dealt with the depiction of depth and the psychological condition of his figures. Apollodoros dealt with the perspective and tonal values. Agatharhos also tried to depict objects with a perspective. Zeuxis had a great career and it reported he was the first one to organize a beauty contest in order to find a model for the beautiful Helen of Troy. In the 4^th century realism and exact depth were the objective of most painters. Apellis was the great Alexander’s official painter. Some copies of the greatest works were discovered in Pompeii.