Jesus at Chora by Laskaris Charalampos

Original oil on canvas (60-80 cm) Created in April 2010. It shows the monastery of Chora (Kariye Museum ) which contains some of the world best mosaics.

Interpretation of Art

Interpretation of Art
Art is the process, or the intentional product with elements that affect our senses, or feelings. It involves a large number of human activities such as music, literature, films, sculpture and painting. The interpretation of art is also examined by a branch of philosophy known as aesthetics.
However a definition of Art has become problematic at the outset of the twentieth century. An object may be characterized by intentions, or their lack by the creators without a clear intention. A vase, an object usually characterized as a house commercial item, may be considered as art if it is used only as a decoration. If however paintings are mass produced, then they are no longer considered as art.
Traditionally the term Art is used to describe any skill or knowledge. This changed during the Romantic art period, when it was considered that the special ability of the human brain ought to be affected by religion and science. The nature of art has been described as a fugitive escape from the traditional problems of human civilization. It has been defined as a means for the expression or communication of feelings and ideas, and a mimicry or performance. A Russian writer defines art as an indirect means of communication of one person with another. Another viewpoint promotes an idealistic opinion that art expresses feelings, and that in fact it exists in the artist’s mind .Art as a mimicry, or performance has its roots in the philosophy of Aristotle. More recently it is interpreted as a means according to which a community develops a personal expression and performance.
Works of universal art may tell stories, or simply express an aesthetic truth, or sentiment. An encyclopedia defines art as “the use of skill and imagination for the creation of aesthetic objects, environment or experiences we may share with others”. With this definition of the word, artistic works of art exist since the dawn of mankind, with the early prehistoric to the modern art. However, some theories restrict its meaning in contemporary societies. An art critic said in 1970 “ it is undeniable that as far as art is concerned, it can no longer be considered as given, not even art itself, or its right to exist”.
The first and broader sense of the definition of art is closer to the older one of the Latin (ars) roughly translated as dexterity. This term is of course much wider as it also includes the medical and military art. Some works of art have more practical use besides being purely decorative. For example a lantern may be used both for lighting and as a decorative object. In the second more recent sense of the term, art is called creative art or good arts. Fine art means the skill of the artist to express his creativity, or to participate in the aesthetic sensitivities of the public or to draw the viewers’ attention to more subtle, fine things. However it is the public that judges the final result, not the artist. Similarly, if this art finds its way in commercial use, then it is considered commercial art instead of fine art. On the other hand handmade craft or designing are considered as applied arts. The two types of art have no specific difference apart from an evaluation purpose. However, even in fine art there are goals further than creativity or self expression. Does art have a political, spiritual or philosophical motive, or its purpose is to create only beauty? Does it try to investigate the nature of perception, or to create intense emotions? Its purpose may be seemingly non- existent.
Art may describe a lot of things. It is an activity, or the echo of a message, a mood, or a symbolism to be transferred to the viewer (art is an experience). It may be interpreted on the basis of pictures or objects, and intends to arouse feelings or thoughts by the viewer, or ideas through his senses. It may take various forms and serve different reasons. The use of scientific knowledge for the creation of something new doesn’t necessarily mean the creation of art.

Ερνηνεία της Τέχνης

Ερμηνεία της Τέχνης
Η τέχνη είναι η διαδικασία, ή το εκούσιο προϊόν με στοιχεία που επηρεάζουν τις αισθήσεις, ή τα αισθήματα. Έχει να κάνει με μεγάλο αριθμό ανθρώπινης δραστηριότητας όπως η μουσική, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, η γλυπτική και η ζωγραφική. Η ερμηνεία της τέχνης εξετάζεται ακόμη από ένα παρακλάδι της φιλοσοφίας γνωστό ως αισθητική.
Ωστόσο ο ορισμός της τέχνης έχει γίνει προβληματικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα Ένα αντικείμενο μπορεί να χαρακτηρίζεται από προθέσεις, ή από την έλλειψη τους από το δημιουργό χωρίς αυτός να έχει ξεκάθαρη πρόθεση. Ένα βάζο, που συνήθως χαρακτηρίζεται ως ένα χρηστικό οικιακό αντικείμενο, μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέχνη από ένα άλλο καθαρά διακοσμητικό. Όταν πάλι κάποιοι πίνακες παράγονται μαζικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τέχνη.
Παραδοσιακά ο όρος τέχνη χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάθε ανθρώπινη δεξιότητα, ή γνώση. Αυτό άλλαξε κατά τη Ρομαντική περίοδο, όταν θεωρήθηκε ότι αυτή η ειδική ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου επηρεαζόταν από την θρησκεία και την επιστήμη. Η φύση της τέχνης έχει περιγραφεί ως μία φευγαλέα φυγή από τα παραδοσιακά προβλήματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Έχει προσδιοριστεί ως μέσο για την έκφραση, ή την επικοινωνία των αισθημάτων και των ιδεών και ως μίμηση, ή παράσταση. Ένας Ρώσος συγγραφέας προσδιορίζει την τέχνη ως ένα έμμεσο τρόπο επικοινωνίας ενός ανθρώπου με έναν άλλο. Μία άλλη αναφορά προωθεί μία ιδεαλιστική άποψη ότι η τέχνη εκφράζει αισθήματα, και ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του καλλιτέχνη. Ως μίμηση, ή παράσταση έχει τις ρίζες της στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Πιο πρόσφατα ερμηνεύεται ως ένα μέσο σύμφωνα με το οποίο μία κοινότητα αναπτύσσει μία προσωπική έκφραση, ή παράσταση. Έργα παγκόσμιας τέχνης μπορούν να πουν ιστορίες, ή απλά να εκφράσουν μία αισθητική αλήθεια, ή συναίσθημα.
Μία εγκυκλοπαίδεια δίνει ορισμό για την τέχνη ως « η χρήση ικανότητας και φαντασίας για τη δημιουργία αισθητικών αντικειμένων, του περιβάλλοντος, ή εμπειριών που μπορούμε να μοιραζόμαστε με άλλους». Με αυτόν τον ορισμό της λέξης καλλιτεχνικά έργα τέχνης υπάρχουν από τη χαραυγή της ανθρωπότητας. Από την πρώιμη προϊστορική ως τη μοντέρνα τέχνη. Ωστόσο, μερικές θεωρίες περιορίζουν το νόημα της στις σύγχρονες κοινωνίες. Ένας κριτικός τέχνης είπε το 1970 « Είναι αναμφισβήτητο για την τέχνη ότι, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη, ούτε όσο αφορά την ίδια, ούτε και το δικαίωμα της να υπάρχει».
Η πρώτη και ευρύτερη έννοια του ορισμού της τέχνης είναι εγγύτερη σ’ αυτήν του Λατινικού (Ars) που γενικά μεταφράζεται ως δεξιότητα. Αυτός ο ορισμός είναι φυσικά πολύ ευρύτερος και περιλαμβάνει την ιατρική και την στρατιωτική τέχνη. Μερικά έργα τέχνης έχουν περισσότερη πρακτική χρήση από το είναι απλά διακοσμητικά. Παραδείγματος χάριν ένα φανάρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φωτιστικό μέσο αλλά και σαν ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Στη δεύτερη πιο πρόσφατη σημασία του όρου, ονομάζεται δημιουργική τέχνη, ή καλές τέχνες. Η υψηλή τέχνη (fine art) σημαίνει την ικανότητα του καλλιτέχνη να εκφράσει τη δημιουργικότητα του, να συμμετάσχει στις αισθητικές ευαισθησίες του κοινού, ή να τραβά την προσοχή των θεατών σε πιο εκλεπτυσμένα και ωραία αντικείμενα. Ωστόσο το κοινό είναι εκείνο που κρίνει το τελικό αποτέλεσμα, και όχι ο καλλιτέχνης. Παρομοίως, εάν αυτή η τέχνη έχει οικονομική επιτυχία, τότε χαρακτηρίζεται ως εμπορική αντί για υψηλή τέχνη. Από τη άλλη, οι χειρονακτικές τέχνες ονομάζονται εφαρμοσμένες τέχνες. Οι δύο αυτές μορφές τέχνης δεν έχουν συγκεκριμένες διαφορές εκτός ως την αξιολόγηση τους. Ωστόσο στην υψηλή τέχνη υπάρχουν και άλλοι στόχοι εκτός από την δημιουργικότητα και την αυτό έκφραση. Έχει η τέχνη πολιτικό, πνευματικό και φιλοσοφικό κίνητρο, ή ο μόνος της στόχος είναι να δημιουργεί μόνο κάτι όμορφο; Προσπαθεί να ερευνήσει τη φύση της αντίληψης, ή να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα; Ο στόχος της φαινομενικά είναι ανύπαρκτος.
Η τέχνη μπορεί να περιγράφει πολλά πράγματα:
Είναι μία δραστηριότητα, ή η ηχώ ενός μηνύματος, μία διάθεση, ή ο συμβολισμός που θα μεταβιβαστεί στο θεατή ( η τέχνη είναι μία εμπειρία). Μπορεί να ερμηνευτεί στη βάση της εικόνας, ή των αντικειμένων, και έχει ως στόχο να διεγείρει τα αισθήματα και τις σκέψεις του θεατή, ή ιδέες μέσα από τις αισθήσεις του. Μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να υπηρετήσει διαφορετικούς λόγους. Η χρήση επιστημονικής γνώσης για τη δημιουργία κάτι καινούριου δεν σημαίνει απαραίτητα τη δημιουργία τέχνης.

Hagia Sophia Αγία Σοφία

Created by Charalampos Laskaris in 2009
Size 65-85 cm
You may view them at
www.charalampos-laskaris.fineartamerica.com

Sfumato

Sfumato
It is one of the painting modes of the Renaissance. A second one was Chiaroscuro. It refers to a mode of painting in which the painter avoids extreme darks or lights, as the brightness values are grouped more or less tightly together around middle gray. There is a similarity of low-contrast between sfumato and photography. The Italian word sfumato comes from the Italian word (fumare, 'to smoke'), and captures the idea precisely. The finished painting appears as though a veil of smoke lies between the subject of the painting and the viewer. Sfumato added some brightness to the pure darks and blocked some of the pure brights of the subject.
It is not a difficult technique in practice. Of course it requires competence in brushwork and judgement of value (brightness), but does not necessarily require a high degree of skill. The painter uses a translucent dark such as asphaltum and then, while wet, paints back into this dark with an opaque light (e.g., some colour based on led white or titanium white). Some of the colour of the dark will now darken the opaque light and, simultaneously, the darks will be lightened. This operation can be repeated if necessary and, by so doing, very subtle blending effects may be achieved. It is not a technique using translucent layers as is sometimes supposed; it is obvious that there is a distinction between this technique and the straight-forward translucent painting of Titian. However the translucency of the darks, repeatedly applied and blended into the lights, does lend an enamelled character to the result which, in the hands of a competent practitioner, can be charming and can yield extremely subtle results.
Leonardo Da Vinci was the most prominent painter of sfumato and his famous painting of the Mona Lisa exhibits all the advantages of the technique. The historical value of this painting consists precisely in the subtle but accurate way in which emotions are expressed. This expression is due in no small part to the gentle shading that sfumato promotes. Leonardo da Vinci described sfumato as "without lines or borders, in the manner of smoke or beyond the focus plane.

Σφουμάτο

Σφουμάτο
Το σφουμάτο είναι μία από τις μεθόδους ζωγραφικής της Αναγέννησης. Ανάλογη μέθοδος ήταν και το Κιαροσκούρο. Αναφέρεται στο τρόπο ζωγραφικής όπου ο ζωγράφος αποφεύγει τα ακραία σκούρα ή φωτεινά, καθώς οι τονικότητες ομαδοποιούνται σφικτά γύρω από ένα μεσαίο γκρι. Υπάρχει μία ομοιότητα χαμηλού κοντράστ ανάμεσα στο σφουμάτο και τη φωτογραφία. Η Ιταλική λέξη (fumare σημαίνει καπνίζω) και πιάνει το νόημα της λέξης με ακρίβεια. Ο ολοκληρωμένος πίνακας φαίνεται ότι καλύπτεται από ένα πέπλο αχλής που μπαίνει ανάμεσα στον πίνακα και το θεατή. Το σφουμάτο προσέθετε κάποια λαμπρότητα στα καθαρά σκούρα και αδυνάτιζε μερικά από τα έντονα λαμπρά του θέματος.
Το σφουμάτο δεν είναι μία εξαιρετικά δύσκολη μέθοδος ζωγραφικής. Φυσικά χρειάζεται ικανότητα στη πινελιά και επιλογή της σωστής τονικότητας (λαμπρότητας) του χρώματος, αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό βαθμό ικανότητας. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί χρώμα που διαπερνιέται από το φως όπως γκρι ασφάλτου και όσο είναι ακόμη υγρό, ζωγραφίζει μέσα στο σκούρο με ένα αδιαφανές φωτεινό (πχ κάποιο χρώμα που βασίζεται σε άσπρο μόλυβδου ή άσπρο τιτανίου). Το σκούρο χρώμα σκουραίνει το αδιαφανές λευκό και συγχρόνως φωτίζει το σκούρο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί εάν είναι αναγκαίο, και κάνοντας το μπορείτε να πετύχετε πολύ εκλεπτυσμένα αποτελέσματα. Δεν είναι η τεχνική με την οποία χρησιμοποιούνται διαφανή χρώματα όπως πολλοί πιστεύουν . Είναι προφανές ότι υπάρχει διάκριση ανάμεσα σ’ αυτήν τη τεχνική και τη ξεκάθαρη τεχνική με διαφάνειες του Τισιάνου. Ωστόσο η διαφάνεια των σκούρων που εφαρμόζεται επανειλημμένα και αναμειγνύεται μέσα στα φωτεινά δεν επιφέρει κάποιο γυαλιστερό χαρακτήρα στο αποτέλεσμα, που στα χέρια κάποιου ικανού τεχνίτη μπορεί να είναι γοητευτικό και να βγάλει εξαιρετικά εκλεπτυσμένα αποτελέσματα.
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ήταν ο ποιο διακεκριμένος ζωγράφος του σφουμάτο και ο φημισμένος πίνακας του Μόνα Λίζα επιδεικνύει όλα τα πλεονεκτήματα της τεχνικής. Η ιστορική αξία αυτή της τεχνικής αποτελείται από τον εκλεπτυσμένο τρόπο με το οποίο εκφράζονται τα συναισθήματα. .Αυτή η έκφραση οφείλεται όχι σε μικρό βαθμό στην απαλή απόχρωση σκιάς που προωθεί το σφουμάτο. Ο Λεονάρντο περίγραψε το σφουμάτο ως «χωρίς γραμμές και όρια, κάτι σαν καπνός και πέρα από το κεντρικό πεδίο ».

The Olympic Flame

Original oil on canvas Size 60-80 cm
created in March 2010 Symbolic

A painting approach by Laskaris Charalampos

A painting approach
There are many valid approaches to painting and with experience you will develop your own specific approach. But if you are just beginning, you may want to try and practice the following approach:
1) First make a regular drawing on the canvas. This drawing can be made with charcoal or graphite pencil, and can be anything from a few lines to a completely detailed drawing of all the forms. This may even include where the lights and the darks are and what colours need to be used. Of course, the best tool is some neutral mixture of thinned paint and a brush. However, this takes some getting used to. If you do use graphite you need to draw very lightly because graphite can bleed through your paint.
The advantage of starting with a drawing is that many important decisions can be made up-front and that everything is in place by the time you finish the drawing. After that, all that is left is painting.
2) In the first painting phase you ought to use fairly thinned-out paint. Focus on the big shapes that you see in your drawing. Don't pay attention to detail. What is important here is that you observe the colours of the shapes correctly and that you maintain the lines of the drawing. Start out with the dark shapes. Then proceed with the brightest coloured shapes (i.e., those that stand out), always making sure the colours stay harmonized. Finally, put in the more subtle colours many of which will be duller.
Again, in this phase hold back on painting details. Maintaining the correct geometry of the large shapes, their exact colour (hue, intensity, and value), and their correct position within the composition is the task at hand. And don't forget to include the background.
At the end of this phase the canvas is usually completely covered with paint, i.e., no white areas are left unpainted. This gives you a good idea of how all the colours look like relative to each other and if they harmonize without the influence of bright white areas.
3) In the Shaping Phase you can begin to paint the large shapes and refine them so they start to resemble the actual objects you are trying to paint. In this phase you ought to use a thicker paint than in the Block-in Phase and also a somewhat smaller brush. Also, refine the colour relationships in terms of hue, intensity, and value as best as you can.
This phase usually requires the most time and effort. Still, do not be tempted to put in fine detail. At the end of this phase you should already have a very good idea of how the final painting will look like.
4) The Detail Phase - In this last phase you ought to include details like small twigs, pupils and irises for the eyes, small lines and curves, and highlight, in other words, anything that cannot be done with a large brush. Some details require thin paint (best done over a dry underground) and others, such as highlights, often require lots of thick paint right out of the tube.
All the above guidelines are admittedly not complete in detail but are a good starting point for any beginning oil painter

Πως να ζωγραφίσετε ένα Πίνακα

Πώς να ζωγραφίσετε ένα πίνακα
Υπάρχουν πολλοί σωστοί τρόποι για να ζωγραφίσετε ένα πίνακα, αλλά με αρκετή εμπειρία μπορείτε να αναπτύξετε δική σας τεχνική. Εάν ξεκινάτε τη ζωγραφική, ίσως θα θέλατε να δοκιμάσετε την παρακάτω προσέγγιση:
1) Πρώτα κάντε ένα κανονικό σχέδιο στον μουσαμά. Αυτό το σχέδιο μπορεί να γίνει με κάρβουνο, ή με μολύβι γραφίτη και μπορεί να είναι μερικές απλές γραμμές έως ένα λεπτομερές σχέδιο όλων των σχημάτων. Ακόμη μπορεί να περιλαμβάνει τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία και τι χρώματα θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν. Φυσικά, καλύτερο εργαλείο είναι ένα ουδέτερο μείγμα αραιωμένου χρώματος και ένα πινέλο. Ωστόσο, αυτό θέλει κάποιο χρόνο για να το συνηθίσετε. Εάν χρησιμοποιείτε μολύβια από γραφίτη πρέπει να σχεδιάζετε πολύ ελαφριά γιατί ο γραφίτης θα φαίνεται μέσα από το χρώμα.
Πλεονέκτημα για το ξεκίνημα με ένα λεπτομερές σχέδιο είναι ότι μεγάλες αποφάσεις μπορούν να παρθούν προκαταβολικά και ότι όλα είναι στη θέση τους τη στιγμή που έχει τελειώσει το σχέδιο. Μετά από όλα αυτά, απομένει να ζωγραφίσετε τον πίνακα σας.
2) Στην πρώτη φάση της ζωγραφικής οφείλετε να χρησιμοποιείτε ένα αρκετά αραιωμένο χρώμα. Συγκεντρωθείτε στα μεγάλα σχήματα που βλέπετε στο σχέδιο σας. Μη δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Αυτό που έχει σημασία είναι να παρατηρείτε τα χρώματα των σχημάτων και ότι ακολουθείτε τις γραμμές του σχεδίου σωστά. Ξεκινήστε με τα σκούρα σχήματα. Έπειτα συνεχίστε με τα σχήματα που έχουν λαμπρότερα χρώματα και ξεχωρίζουν, πάντοτε σίγουροι ότι τα χρώματα δένουν αρμονικά. Τελικά, ζωγραφίστε με περισσότερο λεπτά χρώματα που πρέπει ωστόσο να είναι πιο μουντά στο στάδιο αυτό.
Σ’ αυτό το στάδιο αποφύγετε να βάλετε λεπτομέρειες. Κύριο καθήκον σας είναι να διατηρήσετε τη σωστή γεωμετρία των μεγαλύτερων σχημάτων, το σωστό τους χρώμα ( την απόχρωση, την ένταση και την τονικότητα), και τη σωστή τους θέση μέσα στη σύνθεση . Ακόμη μη ξεχάσετε να δουλέψετε το φόντο.
Στο τέλος αυτής της φάσης ο μουσαμάς είναι συνήθως καλυμμένος με χρώμα και καμία επιφάνια δεν είναι λευκή. Αυτό θα σας δώσει μία καλή ιδέα πως θα φαίνονται τα χρώματα σε συσχετισμό με τα άλλα και εάν είναι αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς την επιρροή των λαμπρών λευκών περιοχών.
3) Στη φάση της σχηματοποίησης μπορείτε να αρχίσετε να ζωγραφίζετε τα μεγαλύτερα σχήματα και να τα ραφινάρετε, έτσι ώστε αυτά να αρχίσουν να μοιάζουν με τα πραγματικά αντικείμενα που προσπαθείτε να ζωγραφίσετε. Σ’ αυτή τη φάση πρέπει να χρησιμοποιείτε πιο πηκτό χρώμα απ’ ότι στη πρώτη φάση του μπλοκαρίσματος και πιο μικρά πινέλα. Επίσης ραφινάρετε όσο καλύτερα μπορείτε τις σχέσεις των χρωμάτων σε σχέση με τις αποχρώσεις, την ένταση των χρωμάτων και την τονικότητα.
Αυτή η φάση συνήθως χρειάζεται τον μεγαλύτερο χρόνο και προσπάθεια. Έτσι θα μπορείτε να σχηματίσετε μία καλή ιδέα πως θα φαίνεται ο πίνακας στο τελείωμα του.
4) Η φάση του φινιρίσματος – Στην τελευταία φάση θα πρέπει να συμπεριλάβετε όλες τις μικρολεπτομέρειες όπως μικρά κλαδιά, κόρες των ματιών, λεπτές γραμμές και καμπύλες, όπως και τα τελικά φωτίσματα, με άλλα λόγια κάθε τι που δεν γίνετε με μεγάλο πινέλο. Μερικές λεπτομέρειες απαιτούν λεπτό χρώμα που γίνεται καλύτερα σε στεγνό υπόστρωμα και άλλες ,όπως φωτίσματα, που συχνά χρειάζονται πολύ πηκτό χρώμα απευθείας από το σωληνάριο.
Όλες οι παραπάνω οδηγίες δεν είναι βέβαια πλήρεις σε λεπτομέρειες, αλλά είναι μία καλή αρχή για το ξεκίνημα ενός ζωγράφου ελαιογραφίας.

Values in painting Τονικότητα στη Ζωγραφική

Η τονικότητα στη ζωγραφική
Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν ένα πίνακα ζωγραφικής, υποσυνείδητα κοιτάζουν πρώτα τους χρωματικούς τόνους ( το φως και τη σκιά) των αντικειμένων.
Το μάτι είναι ευαίσθητο στις παραλλαγές της σκιάς και του φωτός. Τα ίδια τα χρώματα έχουν τη δική τους τονικότητα. Είναι επομένως εξίσου σημαντικό να αναπαράγουμε τους χρωματικούς τόνους στον πίνακα όπως και στο σχέδιο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εάν ο τόνος του χρώματος είναι λάθος, τότε και το πραγματικό χρώμα είναι λάθος.
Κάθε χρώμα έχει τρεις ιδιότητες :Tην απόχρωση ( κόκκινο, κίτρινο, κτλ ), την τονικότητα ( φως, σκιά) και την ένταση ( λαμπρό, μουντό) .Βασικά όσο και να φαίνεται βαρετό η τονικότητα είναι η πιο σπουδαία από τις τρεις. Με βάση αυτή μπορούμε να αναπαράγουμε το σωστό φωτισμό μιας σκηνής. Η απόχρωση από μόνη της δεν μπορεί να το πετύχει.
Για να καταλάβετε καλύτερα τη τονικότητα μπορείτε να εξασκηθείτε μερικές φορές ζωγραφίζοντας ένα πίνακα σε μαύρο, ή άσπρο. Αυτό δεν είναι σπατάλη χρόνου αφού ένας μαύρος και άσπρος πίνακας σας εξασκεί να βλέπετε τόνους που δεν μπορεί να αγνοείτε εάν θέλετε να γίνετε καλός ζωγράφος.
Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε αυτές τις πληροφορίες σε εφαρμογή ζωγραφίζοντας μία νεκρή φύση.
Πρώτο βήμα είναι να διαλέξετε ένα αριθμό αντικειμένων και να δημιουργήσετε μία ευχάριστη σύνθεση. Μπορείτε να κάνετε μερικά σχέδια για να δείτε πως φαίνεται. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ξεχωρίσετε τους τόνους από την αποχρώσεις, μία ικανότητα που μπορεί να τη μάθει κάποιος με πολύ εξάσκηση.
Ένας καλός λαμπτήρας 150 βατ είναι ικανοποιητικός για να φωτίσει τη σύνθεση σας. Τοποθετήστε το φως λίγο ψηλότερα από τον πίνακα δεξιά, η αριστερά σε μία γωνία 45 μοιρών. Μπορείτε να μετακινήσετε το φως μέχρι να βρείτε τα καλύτερα φωτίσματα και σκιές.
Όταν αρχίσετε να ζωγραφίσετε φροντίστε να κρατάτε τα πινέλα από την άκρη τους, και να είστε όσο πιο μακριά από το καβαλέτο μπορείτε. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι με αυτό τον τρόπο μπορείτε να ελέγχετε το σύνολο του πίνακα και εάν ταιριάζουν σ’ αυτόν τα διάφορα κομμάτια του. Ακόμη προσαρμόστε το καβαλέτο στο επίπεδο των ματιών. Αυτό εμποδίζει την παραμόρφωση των αντικειμένων που ζωγραφίζετε.

Values in painting
When most people view a painting, they subconsciously go for the values or tonality (i.e., the darks and the lights) first.
The eye is very sensitive to variations in darks and lights. The colours themselves have each their own value. It is therefore just as important to reproduce the values in a painting as it is in a drawing. We must understand that if the value of the colour is wrong, then the actual colour is wrong.
Every colour has three qualities to it: hue (red, yellow, etc.), value (dark, light, etc.), and intensity (bright, dull, etc.). And, in fact, boring as it may sound, value is the most important of the three. It is through value that we can reproduce the correct lighting of a scene. Hue by itself cannot do this.
In order to understand value better, it is a good exercise to paint a complete scene in black and white sometimes. This is far from a waste of time since a black and white painting gives you the training in seeing values which you cannot do without if you are going to become a good painter.
Let’s try to put all this information in practice by painting a still life.
First step is to choose a number of objects and make a pleasing composition. You may make a few sketches so you can see how the composition will look. In this way you will separate value from hue, a skill that can be learned with practice.
A good bulb of at least 150 watt is essential to light up your composition. Place the light slightly higher than the composition off to the right or left and at a 45 degree angle. You can move the light around a bit to see which situation gives you the most interesting lights and darks. Make sure there are also a few shadows present.
For one, make sure to hold your long-handled brushes towards the end of the handles and stand as far away from your easel as is comfortably possible. The idea is to see the overall canvas so you can easily judge if a particular part of your painting fits correctly in the overall scene. Also adjust the easel so you can paint at about eye-level. This prevents distortion of the objects you observe and paint.