Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Art School of Munich. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Art School of Munich. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Royal Academy of munich

| |



History
After the end of the Greek Independence war in 1830 and the creation of the new state there was a need for the education of young painters. Of course there was no such school of Art in the new born country, and the new young king Otto of Bavaria encouraged several young talented men to study art in the Royal Academy of Fine Arts in Munich. In addition, after centuries of Ottoman rule, few opportunities existed for young artist in Greece itself, immediately after independence, so studying abroad was imperative for them. Munich, was an important international center for the arts and is the place where the majority of the Greek artists of 19th century would chose to study and a minority would go to Paris. Both academic and personal bonds developed between early Greek painters and Munich artistry giving birth to the Greek "Munich School" of painting. Many of these young artists later have returned to Greece to teach to the Polytechnic School and later Athens School of Fine Arts, where they would transmit their artistic experiences. However some of them like Nikolaus Gyzis chose to remain in Munich.
Artistic styles
The works of the Munich school painters are characterized by an expert use of colours that would overshadow the figures’ expressions. Scenes were depicted in a pompous and theatrical way, although not lacking emotional tension. In academic realism the imperative is the ethography, the representation of urban and/or rural life with a special attention in the depiction of architectural elements, the traditional clothes and the various objects. Munich School painters were specialized on portraiture, landscape painting and still life.
Representative artists
Artists that belong to the School of Munich include the first painters of free Greece such as Theodoros Vryzakis (1814–1878) and Dionysios Tsokos (1820–1862) (According to other art critics he belongs more to the Heptanes School. Both of them draw their subjects from the Greek War of Independence in 1821, focusing on idealized ideas on the Greek Revolution and not giving much attention to the violent and tragic aspects of a war. Even more dramatic in their depictions were the later Konstantinos Volanakis (1837–1907) and Ioannis Altamouras (1852–1878), that were focused more on the naval battles of the revolution
Main representatives of the artistic movement were apart from Volanakis the painters that worked mainly during the second half of the 19th century like Nikiphoros Lytras (1832–1904), Nikolaos Gyzis (1842–1901) and Georgios Iacovidis. (1853–1907). Gysis stayed at the Academy in Germany while the others have returned to teach at the Athens School of Fine Arts. Their teaching and artistry have marked the 19th century artistic era in Greece.
Nikiphoros Lytras is considered the pope of Greek painting and the major iconographer of Greek life during the 19th century. Paintings such as the sinking of the Turkish flag ship by Kanaris was a reference point in Greek art. Gyzis worked mainly on ethography while at the maturity of his career he shifted towards the of visions, allegories and symbolisms. Iacovidis paintings were mainly portraiture and depiction of children scenes. The latter was the founder and first curator of the National Gallery of Greece in Athens. Other painters include Epameinondas Thomopoulos, Nikolaos Vokos, and Polychronis Lembesis. Influences of academic realism can also be seen in the work of many Greek artists such as Spyros Vikatos (1878–1960). The end of the movement started when some Greek painters after the mid-19th century such as Periclis Pantazis (1849–1884) departed from academic realism towards impressionism and the final end occurred when expressionist Nikolaos Lytras (1883–1927) and Konstantinos Parthenis (1878–1967) started to teach at the Athens School of Fine Arts.

Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου

| |


Η Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου
Μετά το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης το 1830 και τη δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους δημιουργήθηκε η ανάγκη για την εκπαίδευση νέων ζωγράφων. Φυσικά στο νεοσύστατο κράτος δεν υπήρχε κάποια ανάλογη σχολή και ο νέος βασιλιάς της χώρας Όθωνας από τη Βαυαρία ενθάρρυνε τους νέου ταλαντούχους καλλιτέχνες να πάνε στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου για εικαστικές σπουδές. Επιπλέον, μετά από αιώνες Οθωμανικής καταπίεσης, οι σπουδές στο εξωτερικό ήταν επιτακτική ανάγκη. Το Μόναχο, ήταν ένα σπουδαίο διεθνές κέντρο τεχνών και ήταν το μέρος που διάλεξαν οι περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες για σπουδές με ελάχιστους να προτιμούν το Παρίσι. Δημιουργήθηκαν δεσμοί προσωπικοί και ακαδημαϊκοί ανάμεσα στους πρώτους Έλληνες ζωγράφους και την εικαστική τέχνη στο Μόναχο, που οδήγησαν στη γέννηση της «Σχολής του Μονάχου». Πολλοί από αυτούς τους ζωγράφους αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα για να διδάξουν στην Πολυτεχνική σχολή, και αργότερα στη σχολή καλών τεχνών. Εξαίρεση απετέλεσε μόνο ο Νικόλαος Γύζης ο οποίος προτίμησε να εργαστεί στο Μόναχο.
Καλλιτεχνικά στυλ
Τα έργα των ζωγράφων της σχολής του Μονάχου χαρακτηρίζονται από την εξαιρετική χρήση των χρωμάτων που επισκίαζαν τις εκφράσεις των φιγούρων. Οι σκηνές απεικονίζονταν με πομπώδη θεατρικό τρόπο, αν και δεν έχαναν σε συναισθηματική ένταση. Στον Ακαδημαϊκό ρεαλισμό κυρίαρχο θέμα ήταν η Ηθογραφία, η παράσταση της ζωής στην πόλη, ή την αγροτική ζωή, με έμφαση στην απεικόνιση των αρχιτεκτονικών στοιχείων, των παραδοσιακών στολών και των διάφορων αντικειμένων. Οι ζωγράφοι της σχολής του Μονάχου ειδικεύονταν στην προσωπογραφία, το τοπίο και τη νεκρή φύση.
Αντιπροσωπευτικοί ζωγράφοι
Οι καλλιτέχνες που ανήκουν στη σχολή του Μονάχου περιλαμβάνουν τους πρώτους ζωγράφους της ελεύθερης Ελλάδος όπως ο Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878) και ο Διονύσιος Τσώκος (1820- 1862) ( σύμφωνα με ορισμένους θεωρείται μέλος της Επτανησιακής σχολής). Και οι δύο αντλούν τα θέματα τους από τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821, δίνοντας έμφαση στις βίαιες και τραγικές πλευρές του πολέμου. Ακόμη πιο δραματικές ήταν οι απεικονίσεις αργότερα των Κωνσταντίνου Βολανάκη (1837- 1907) και του Ιωάννη Αλταμούρα (1852-1878), που επικεντρώνονταν στις ναυτικές μάχες της επανάστασης.
Οι κυριότεροι αντιπρόσωποι του καλλιτεχνικού κινήματος εκτός από τον Βολανάκη ήταν οι ζωγράφοι που εργάστηκαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπως ο Νικηφόρος Λύτρας (1832- 1904), Ο Νικόλαος Γύζης (1842-1901) και ο Γεώργιος Ιακωβίδης ( 1853- 1907). Ο Γύζης έμεινε στην Ακαδημία του Μονάχου ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν για να εργαστούν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα. Η διδασκαλία τους έβαλε τη σφραγίδα τους στη ζωγραφική του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.
Ο Νικηφόρος Λύτρας θεωρείται ο πατριάρχης της Ελληνικής Ζωγραφικής και εικονογράφος της Ελληνικής ζωής το 19ο αιώνα. Έργα όπως η «Βύθιση της Τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη » ήταν σημείο αναφοράς για την Ελληνική ζωγραφική. Ο Γύζης δούλεψε κυρίως ηθογραφικά θέματα, ενώ στα τελευταία χρόνια της ωριμότητας του στράφηκε σε ενοράσεις ,αλληγορίες και συμβολισμούς. Τα έργα του Ιακωβίδη ήταν κυρίως πορτρέτα και παιδικές σκηνές .Το έργο του παιδική συμφωνία απέσπασε πρώτο βραβείο. Ο τελευταίος υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος έφορος της Εθνικής πινακοθήκης της Αθήνας. Άλλοι ζωγράφοι περιλαμβάνουν τον Επαμεινώνδα Θωμόπουλο, τον Νικόλαο Βώκο, το Πολυχρόνη Λεμπέση και άλλους. Επιρροές του ακαδημαϊκού ρεαλισμού μπορούμε ακόμη να δούμε στο έργο πολλών Ελλήνων ζωγράφων όπως στο Σπύρο Βικάτο (1878-1960). Το τέλος του κινήματος άρχισε όταν μερικοί Έλληνες ζωγράφοι γύρω στο μέσο του 19ου αιώνα όπως ο Περικλής Λεμπέσης (1849-1967) αποχώρησαν από τον ακαδημαϊσμό και στράφηκαν προς τον Ιμπρεσιονισμό. Το τέλος του οριστικοποιήθηκε όταν ο εξπρεσιονιστής Νικόλαος Λύτρας (1883-1927) και ο Κωνσταντίνος Παρθένης (1878-1967) άρχισαν να διδάσκουν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα.