Abstract Expressionism

ABSTRACT EXPRESSIONISM
Abstract expressionism is an art movement that developed in the centre of New York after the 2nd world war in the mid forties. It is often called the school of New York. It was maybe the first important art movement that was born in the USA, declaring its independence from the other European currents of modern art.
The term abstract expressionism was used for the first time in 1946 from an art critic called Robert Coates. The name itself contains the main technical and aesthetic characteristics of the movement, as it combined the German expressionism with the pure abstract tendencies of other contemporary movements like futurism, or cubism. For many people it is considered that its predecessor was hyper realism, because of its spontaneous automatic subconscious expression.
It must be noted that the term abstract expressionism was also often used for artists with diametrically contrasting techniques, who happened to participate in the art production of New York at the same period. Characteristically, despite the fact that Jackson Pollock, Vilelm De Kuning and Mark Rothko are considered significant personalities of the abstract expressionism, they made paintings which were not connected with each other with regard to their techniques and aesthetics. Whereas Rothko’s paintings are characterized by their simplicity, Kuning’s works are characterized by intense action and expressionism. On the other hand, Pollock developed a new (dripping) technique by which he accidentally spilled paint on the canvas that was placed on the floor.
The representatives of abstract expressionism had certainly some common elements, like improvising and the use of free form. Their technique is often described by the term of action painting, which could easily be translated as the painting of action.
In the fifties the Canadian artist Jean- Paul Riopelle introduced abstract expressionism to Paris.
In the sixties, the movement of abstract expressionism started losing its glamour to a great extent and ceased to influence other artists. The movement was in some way replaced by pop art. The most famous artists of abstract expressionism were Jackson Pollock, Vilem Kuning and Mark Rothko.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα στη ζωγραφική που αναπτύχθηκε με κέντρο την Νέα Υόρκη μεταπολεμικά και ειδικότερα στα μέσα της δεκαετίας του '40. Συχνά αναφέρεται και ως Σχολή της Νέας Υόρκης. Ήταν ίσως το πρώτο σημαντικό κίνημα στην τέχνη που γεννήθηκε στην Αμερική, δηλώνοντας παράλληλα την ανεξαρτησία του από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ρεύματα στη μοντέρνα τέχνη.

Ο όρος αφηρημένος εξπρεσιονισμός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1946 από τον κριτικό τέχνης Robert Coates. Η συγκεκριμένη ονομασία εμπεριέχει τα κύρια τεχνικά και αισθητικά χαρακτηριστικά του κινήματος, καθώς συνδύαζε σε μεγάλο βαθμό τον γερμανικό εξπρεσιονισμό με τις καθαρά αφηρημένες τάσεις άλλων σύγχρονων κινημάτων όπως του φουτουρισμού ή του κυβισμού. Από πολλούς θεωρείται πως ο κύριος προκάτοχός του είναι ο υπερρεαλισμός, λόγω της έμφασής του στην αυθόρμητη, αυτόματη ή υποσυνείδητη έκφραση.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο όρος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού χρησιμοποιήθηκε συχνά και για καλλιτέχνες αντιδιαμετρικά αντίθετων τεχνοτροπιών που απλά έτυχε να αποτελούν μέρος της καλλιτεχνικής παραγωγής στη Νέα Υόρκη την ίδια χρονική περίοδο. Χαρακτηριστικά, παρά το γεγονός ότι ο Τζάκσον Πόλοκ, ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ και ο Μαρκ Ρόθκο θεωρούνται σημαντικές προσωπικότητες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τα έργα τους δεν σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους σε ότι αφορά την τεχνική ή ακόμα και την αισθητική τους. Ενώ οι πίνακες του Ρόθκο διακρίνονται για την απλότητα τους, τα έργα του ντε Κούνινγκ χαρακτηρίζονται από έντονη δράση και εκφραστικότητα. Από την άλλη πλευρά, ο Πόλοκ ανέπτυξε μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική στη ζωγραφική (μέθοδος dripping), κατά την οποία έσταζε με σχεδόν τυχαίο τρόπο τη μπογιά πάνω στον καμβά, τον οποίο τοποθετούσε στο έδαφος.

Οι εκπρόσωποι του αφηρημένου εξπρεσιονισμού είχαν ασφαλώς και κοινά γνωρίσματα, όπως τον αυτοσχεδιασμό και την χρήση μιας ελεύθερης φόρμας. Η τεχνική τους πολλές φορές περιγράφεται και με τον όρο action painting, που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως ζωγραφική της δράσης.

Ο Καναδός καλλιτέχνης, Jean-Paul Riopelle (1923-2002), εισήγαγε τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και στο Παρίσι τη δεκαετία του '50.

Την περίοδο του 1960, το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού άρχισε να χάνει σε μεγάλο βαθμό την ακτινοβολία του και έπαψε να επηρεάζει σημαντικά άλλους καλλιτέχνες.

Το κίνημα που κατά κάποιο τρόπο τον διαδέχτηκε ήταν η Ποπ Αρτ.


Κυριότεροι εκπρόσωποι

-Τζάκσον Πόλοκ (Jackson Pollock)
-Βίλεμ ντε Κούνινγκ (Willem DeKooning)
-Μαρκ Ρόθκο (Mark Rothko)

Abstract Expressionism

Abstract Expressionism Abstract Expressionism was an art movement in American painting that flourished in the 1940s and 1950s. Sometimes referred to as the New York School, it was first related to the work of Vasily Kandinsky in 1929. Initially influenced by surrealism and cubism, abstract expressionists rejected the social realism, and geometric abstraction so popular with American painters of the 1930s. In the late 1930s and early '40s many European avant-garde artists travelled to New York and gave modern art a great boost.. The Abstract Expressionist style itself is generally regarded as having begun with the paintings done by Jackson Pollock and Willem de Kooning in the late 1940s and early '50s. The artists taking part in the movement asserted that it was a broad style with varying degrees of abstraction used to convey strong emotional or expressive content. Although the term primarily refers to a small group of painters, Abstract Expressionist qualities can also be seen in sculpture and photography. This style has nonetheless been interpreted as an especially 'American' style because of its attention to the physical immediacy of paint. It certainly became the first American visual art to achieve international status and influence. The works were usually abstract (i.e., they depicted forms which were not found in the natural world); they emphasized freedom of emotional expression, technique, and execution. The canvases were large, to enhance the visual effect and project monumentality and power. The movement had a great impact on U.S. and European art in the 1950s. Art historian Irving Sandler divides abstract expressionists into two categories: gesture painters and colour-field painters. Jackson Pollock remains the pre-eminent gesture painter; as in Cathedral (1947), Pollock avoided recognizable symbols entirely, composing delicate webs of interpenetrating shapes. Colour-field painters, on the other hand, suppressed all references to the past by painting unified fields of varying colour. Some of the most popular expressionist artists were Jackson Pollock, Mark Rothko, Barnett Newman and de Kooning.

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός

Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός ήταν ένα κίνημα στην Αμερική που άνθισε τις δεκαετίες του 1940 και 50. Μερικές φορές φέροντας την ονομασία σχολή της Νέας Υόρκης, συσχετίστηκε για πρώτη φορά με το έργο του Βασίλη Καντίνσκυ το1929. Αρχικά επηρεασμένοι από το Σουρεαλισμό και τον Κυβισμό, οι αφηρημένοι εξπρεσιονιστές απέρριπταν το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό, και τη Γεωμετρική αφαίρεση που ήταν τόσο δημοφιλής ανάμεσα στους Αμερικανούς ζωγράφους του 1930. Στα τέλη του 30 και αρχές της δεκαετίας του 40 πολλοί Ευρωπαίοι ζωγράφοι της Αβάν Γκαρντ ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και έδωσαν μεγάλη ώθηση στη Μοντέρνα Τέχνη. Το στυλ του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού θεωρήθηκε ότι είχε αρχίσει με τα έργα του Τζάκσον Πόλλοκ και του Βίλλεμ ντε Κούνιγκ στα τέλη του 40 και αρχές του 50. Οι καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος σ’ αυτόν ισχυρίζονταν ότι ήταν ένα ευρύτερο στυλ με διαφορετικό βαθμό αφαίρεσης που χρησίμευε να μεταφέρει δυνατό συναισθηματικό και εκφραστικό περιεχόμενο. Αν και ο όρος αρχικά αναφέρεται σε ένα μικρό αριθμό ζωγράφων οι ιδιότητες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού μπορούν να βρεθούν ακόμη στη γλυπτική και στη φωτογραφία. Αυτό το στυλ ωστόσο έχει ερμηνευτεί σαν καθαρά Αμερικάνικο εξ αιτίας της έμφασης που δίνει στη φυσική αμεσότητα του χρώματος. Σίγουρα ωστόσο ήταν η πρώτη Αμερικάνικη τέχνη που πέτυχε διεθνές στάτους και επιρροή. Τα έργα ήταν συνήθως αφηρημένα ( π.χ εικόνιζαν φόρμες που δεν βρίσκονταν στο φυσικό κόσμο), έδιναν έμφαση στην ελευθερία της συναισθηματικής έκφρασης, της τεχνικής και της εκτέλεσης. Οι καμβάδες ήταν μεγάλοι, για να μεγαλώνουν το οπτικό εφέ και να παρουσιάζουν μνημειακότητα και δύναμη. Το κίνημα είχε μεγάλη επιτυχία στη Αμερικάνικη και Ευρωπαϊκή τέχνη του 1950. Ο κριτικός τέχνης Ίρβιγκ Σάντλερ χωρίζει τον αφηρημένο εξπεριονισμό σε δύο κατηγορίες: Τους ζωγράφους με κίνηση και τους ζωγράφους με το πεδίο χρώματος. Ο Τζάκσον Πόλλοκ παραμένει πιστός στο πρώτο ρεύμα όπως στο έργο του Ο καθεδρικός (1947), και απόφευγε τελείως τα αναγνωριζόμενα σύμβολα, συνθέτοντας λεπτά δίκτυα σχημάτων που διείσδυαν το ένα στο άλλο. Οι ζωγράφοι χρωματικού πεδίου από την άλλη μεριά , καταπίεζαν κάθε αναφορά στο παρελθόν ζωγραφίζοντας ενοποιημένα πεδία διαφορετικών χρωμάτων. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής εξπρεσιονιστές ζωγράφους ήταν ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Μπάρνετ Νιούμαν και ο ντε Κούνιγκ.