Art currents Ρεύματα Ζωγραφικής

Art currents Ρεύματα τέχνης
Renaissance: Italy 1400 - 1600 AD Αναγέννηση Ιταλία
Baroque 1600 - 1700 AD Μπαρόκ
Rococo 1700 - 1750 AD Ροκοκό

PRE-MODERN 1800 - 1880 AD ΠΡΟ- ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Neo-Classicism 1750 - 1880 AD Νεοκλασικισμός
Romanticism 1800 - 1880 AD Ρομαντισμός
Realism 1830's - 1850's AD Ρεαλισμός
Impressionism 1870's - 1890's AD Ιμπρεσιονισμός

MODERNISM 1880 - 1945 AD ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Post Impressionism 1880 - 1900 AD Μετα-ιμπρεσιονισμός
Expressionism 1900 - 1920 AD Εξπρεσιονισμός
Fauvism 1900 - 1920 AD Φωβισμός
Cubism 1907 - 1914 AD Κυβισμός
Dada 1916 - 1922 AD Ντανταισμός
Surrealism 1924 1920s - 1940's AD Σουρεαλισμός
International Style 1920s - 1940's AD Διεθνές στυλ

MODERN & POST-MODERN 1945 AD - Present ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΥΛ (ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΟΝ)

Abstract Expressionism 1945 - 1960 AD Αφηρημένος εξπρεσιονισμός
Op Art 1960s AD Τέχνη οπ
Pop Art 1960s AD Τέχνη ποπ
Minimal Art 1960s AD Μινιμαλισμός
New Realism 1970s - 1980s AD Νέο-ρεαλισμός
Conceptual Art 1970s - 1980s AD Εννοιολογική τέχνη
Performance Art 1970s - 1980s AD Περφόρμανς τέχνη (Παράσταση)
Neo-Expressionism 1980s - 1990s AD Νέο-εξπρεσιονισμός
Computer Art 1980s - 1990s AD Τέχνη κομπιούτερ
Post-Modern Classicism 1980s - 1990s AD Μετα-μοντέρνος κλασικισμός
Victorian Revival 1980s - 1990s AD Βικτοριανή αναγέννηση

Bouguereau's Art in the 20ieth century

Bouguerau’s Art in the 20^th century

The graduates of the schools of Fine Art all over the world never heard in these last few decades the name of Bouguereau, the most important painter of the late 19^th century according to the viewpoint of Monet and Degas. This great artist, as president of the Paris school of Fine Art and the Paris Salon, opened the faculty for the women artists and swept all the awards wherever there was an art contest. However, in the 20ieth century, the propaganda against Academic painting became so violent that the young artists had either to condemn it, or attend the school from the window. They learned to reject beauty, the influence of composition, drawing, value and atmospheric mood. Academic painting is bad by definition, because it uses human figures, theme, a story to tell and objects from the real world. If an artwork is created by a famous modern artist, it is automatically considered a masterpiece. If an art lover doesn’t seem to estimate its grandeur, he is certainly lacking intelligence.

Under such pressure the students of the schools of Fine Art find greatness in every modern piece of art. They are taught that the paintings of Bouguereau, Leighton and Gerome are bad by definition. It is ironic that the people, who speak of freedom of expression, are trying to prohibit the figurative artists from painting realistically. This affluent visual language doesn’t have eyes to watch it. It doesn’t mean of course that all realistic art is inspiring. Nevertheless figurative art has more sense than modern art, which asserts that the canvas is flat and one doesn’t need skill or technique to be a modern artist. It is therefore defined that non art is art, and consequently figurative art is not real art. Nothing of what is created must have shape or design. According to critics Bouguereau copied earlier painters. Painting, like everything else, was not created by parthenogenesis. Only if you conquer the knowledge of past and add your own knowledge, can you make steps forward. The great Academic masters knew perfectly the techniques of the masters of past. With the accumulated knowledge, they created an avalanche of new themes and masterpieces.

Soon after his death early 20ieth century, the works of Bouguereau fell very low in the stock market of art. When however, the American museums bought most of his masterpieces at very low prices, their value rose again sharply, and now they are estimated at millions of dollars.

Η Τέχνη του Μπουγκερώ τον 20ο αι

Η τέχνη του Μπουγκερώ στον 20^ο αιώνα

Οι απόφοιτοι της σχολών τέχνης σε όλο τον κόσμο δεν άκουσαν ποτέ τα τελευταία χρόνια το όνομα του Μπουγκερώ, που ήταν ο σπουδαιότερος ζωγράφος του 19^ου αιώνα κατά την άποψη των Μονέ και Ντεγκά. Ο μεγάλος αυτός ζωγράφος σαν πρόεδρος της Ακαδημίας του Παρισιού και του Σαλόν ,άνοιξε για πρώτη φορά τη σχολή Καλών Τεχνών στις γυναίκες, και σάρωνε όλα τα βραβεία σε κάθε διαγωνισμό ζωγραφικής. Ωστόσο τον 20^ο αιώνα η προπαγάνδα εναντίον της Ακαδημαϊκής ζωγραφικής έγινε τόσο βίαιη που οι νέοι καλλιτέχνες έπρεπε ,ή να την καταδικάζουν, ή να βλέπουν τη σχολή από το παράθυρο. Έμαθαν να απορρίπτουν την ομορφιά, την αλληλεπίδραση της σύνθεσης, του σχεδίου, της τονικότητας και της ατμοσφαιρικής διάθεσης. Η Ακαδημαϊκή ζωγραφική είναι εξ ορισμού κακή, επειδή χρησιμοποιεί τις ανθρώπινες φιγούρες, θέμα, ή ιστορίες και αντικείμενα από τον πραγματικό κόσμο. Εάν ένα έργο δημιουργηθεί από ένα μεγάλο μοντέρνο ζωγράφο, θεωρείται αυτόματα σπουδαίο. Εάν ο θεατής δεν διαπιστώσει αυτό το μεγαλείο, στερείται σίγουρα ευφυΐας.

Κάτω από μια τέτοια πίεση οι σπουδαστές τέχνης βρίσκουν μεγαλείο σε ότι μοντέρνο βλέπουν. Διδάσκονται λοιπόν ότι τα έργα των Μπουγκερώ, Λέιτον και ο Ζερόμ είναι εξ ορισμού άσχημα.

Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό ότι άνθρωποι που μιλούν για ελευθερία, προσπαθούν να στερήσουν από τους παραστατικούς ζωγράφους το δικαίωμα να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Η πλούσια αυτή οπτική γλώσσα δεν έχει θεατές που να την βλέπουν. Δεν σημαίνει όμως ότι όλα τα ρεαλιστικά έργα είναι εμπνευσμένα. Παρόλα αυτά η παραστατική ζωγραφική έχει περισσότερο νόημα από τη μοντέρνα τέχνη που ισχυρίζεται ότι ο μουσαμάς είναι επίπεδος και δεν χρειάζεται ικανότητα, ή τεχνική για να είσαι καλλιτέχνης. Ορίζεται λοιπόν ότι η μη τέχνη είναι τέχνη και κατά συνέπεια η παραστατική τέχνη δεν είναι τέχνη. Οι μοντέρνοι καλλιτέχνες λέγεται ότι πρέπει να δημιουργούν κάτι εξ ολοκλήρου πρωτότυπο. Τίποτε από αυτά που δημιουργούν δεν πρέπει να έχει φόρμα, ή σχήμα. Κατά τους κριτικούς ο Μπουγκερώ αντέγραψε παλαιότερους ζωγράφους. Η ζωγραφική όμως όπως κάθε τι άλλο, δεν προέκυψαν από παρθενογέννηση. Μόνο εάν κατακτήσεις τις γνώσεις του παρελθόντος, μπορείς να προσθέσεις κάτι δικό σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι μεγάλοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι γνώριζαν τέλεια τις τεχνικές των μεγάλων ζωγράφων και με βάση αυτές δημιούργησαν μια χιονοστιβάδα θεμάτων. Τα επιτεύγματα του 17^ου αι. κτίστηκαν πάνω στα επιτεύγματα της όψιμης Αναγέννησης και η τελευταία στηρίχτηκε στην πρώιμη Αναγέννηση.

Τα έργα του Μπουγκερώ στο χρηματιστήριο της τέχνης έπεσαν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, όταν όμως τα Αμερικανικά μουσεία τα αγόρασαν σε πολύ χαμηλές τιμές η αξία τους έπιασε αυτό που πάντοτε άξιζαν, και τώρα πλέον τιμώνται σε εκατομμύρια δολάρια.

Good or bad art

Good or bad Art

After prevailing in the early 20^th century, modernist painters have started oppressing the traditional artists for the way they expressed their art. Realism was actually banned from fine art institutes all over the world. Although art museums exhibited the realistic art of past centuries, they stubbornly refused to exhibit the works of world class contemporary realist artists, and ignored them without any excuse. At the same time they amply allowed Perceptual artists to exhibit their constructions, irrespective of poor quality, or lack of grace and meaning.

It is true that most of the modern works of art can not reach the height of the term “art”. It doesn’t mean of course that they can not create modern art, or even exhibit it. For four generations modernist artists and fine art college professors have been controlling all the major art museums, and galleries. They have also controlled all the fine art schools and the newspaper art reviews. They have been taking state subsidies and their art brochures have become school art books. Little children at the kindergarten are discouraged from painting realistically .When they grow, they are derided because they waste their time, and claim that anybody can paint a realistic work of art. Their teachers replace pencils with paper, buttons, glue and magazines and ask them to make collage instead.

Art professors with a realistic inclination have been dismissed from their posts in art schools and this nasty climate got worse in the midst of the 20ieth century. Very few art organizations managed to rescue these “heretic” realistic viewpoints. Ever since this cyclone of modern art has made its cycle without achieving its goals, that is its acceptance by the public, it gave place to a more tolerant behaviour. Very few heroic artists preserved the secrets of the great art of the past and started coming back dynamically with the love and encouragement of the art public and claimed the place in art that belongs to them. As oppression recedes, that doesn’t mean they will become oppressors themselves, since it is the public who will decide by themselves. The road ahead of them is still a long way off , but the truth and beauty of realistic art, thanks to the web that brings art into every house so easily, will bring about an inevitable comparison between them and it is true beyond any doubt that they will prevail.

Καλή ή κακή Τέχνη

Καλή ή κακή Τέχνη Μετά την επικράτηση της μοντέρνας τέχνης στις αρχές του 20^ου αιώνα ,οι μοντερνιστές ζωγράφοι άρχισαν να καταπιέζουν τους παραδοσιακούς για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονταν καλλιτεχνικά. Ο ρεαλισμός απαγορεύτηκε ουσιαστικά στις σχολές καλών τεχνών σε όλο τον κόσμο. Ενώ τα μουσεία εκθέτουν έργα ρεαλιστικής τέχνης περασμένων αιώνων, απαγορεύουν πεισματικά σε ζωντανούς ρεαλιστές ζωγράφους να εκθέσουν και τους αγνοούν χαρακτηριστικά, ενώ δίνεται άπλετος χώρος για έργα ζωγράφων με εννοιολογικές κατασκευές ,ανεξάρτητα αν τους λείπουν η ικανότητα ,το νόημα και η χάρη.

Δεν είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα έργα μοντέρνας και μεταμοντέρνας τέχνης φτάνουν στο ύψος του όρου «τέχνη». Δεν σημαίνει βέβαια ότι απαγορεύεται να δημιουργούν μοντέρνα τέχνη, ή και να εκθέτουν.

Για τέσσερεις γενεές οι μοντερνιστές ιδεολόγοι ελέγχουν τα μεγαλύτερα μουσεία ,καθώς και τους εκθεσιακούς χώρους. Ακόμη ελέγχουν όλα τα κολέγια, τα τμήματα τέχνης, και τις δημοσιογραφικές κριτικές. Παίρνουν όλες τις κυβερνητικές επιχορηγήσεις και τα φυλλάδια τους γίνονται διδακτικά βιβλία για τα γυμνάσια. Τα μικρά παιδιά στα νηπιαγωγεία αποθαρρύνονται από το να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Όταν μεγαλώσουν χλευάζονται γιατί λένε ότι σπαταλούν το χρόνο τους, και ισχυρίζονται ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ένα ρεαλιστικό έργο. Οι δάσκαλοι αντικαθιστούν τα μολύβια με χαρτί, κουμπιά, κόλλα και περιοδικά για να κάνουν κολλάζ. Καθηγητές με ρεαλιστικές ανησυχίες εκδιώχτηκαν από τις σχολές τους και αυτό το κλίμα αναπτύχτηκε μετά το μέσο του 20^ου αιώνα.

Ελάχιστοι οργανισμοί κατάφεραν να διασώσουν τις «αιρετικές» ρεαλιστικές απόψεις. Αφού η λαίλαπα της αντιτέχνης έκανε το κύκλο της χωρίς να πετύχει τα αναμενόμενα, δηλαδή την αποδοχή της τέχνης τους από το ευρύ κοινό, έδωσε τη θέση της σε πιο ανεκτική συμπεριφορά καθώς οι λίγοι ηρωικοί καλλιτέχνες που διέσωσαν τα μυστικά της μεγάλης τέχνης του παρελθόντος άρχιζαν να επανέρχονται δυναμικά και με τη στήριξη και αγάπη του κοινού, να διεκδικούν τη θέση που τους ανήκει. Καθώς η καταπίεση περιορίζεται δεν θα χρειαστεί να γίνουν οι ίδιοι καταπιεστές ,αφού το κοινό θα συγκρίνει και θα αποφασίζει από μόνο του. Ο δρόμος μπροστά ακόμη φαντάζει μακρύς, αλλά η αλήθεια και η ομορφιά, δίδυμες αδελφές, χάριν του διαδικτύου που φέρνει την τέχνη σε κάθε σπίτι και τη σύγκριση αναπόφευκτη, είναι βέβαιο ότι θα επικρατήσουν.

FIGURATIVE VERSUS MODERN ART

FIGURATIVE VERSUS MODERN ART
Over 90 years, there has been a concerted and relentless effort to disparage, denigrate and obliterate the reputations, names, and brilliance of the academic artistic masters of the late 19th Century. Fuelled by a cooperative press, the ruling powers have held the global art establishment in an iron grip. Equally, there was a successful effort to remove from our institutions of higher learning all the methods, techniques and knowledge of how to train skilled artists. Five centuries of critical data was nearly thrown into the trash. It is incredible how close Modernist theory, backed by an enormous network of powerful and influential art dealers, came to acquiring complete control over thousands of museums, university art departments and journalistic art criticism. We at the Art Renewal Center have fully and fairly analyzed their theories and have found them wanting in every respect, devoid of substance and built on a labyrinth of easily disproved fallacies, suppositions and hypotheses. If, dear reader, you are not already one of their propaganda successes, I encourage you to read on.

Against all odds, and in the face of the worst kind of ridicule and personal and editorial assault, only a small handful of well-trained artists managed to stay true to their beliefs. Then, like the heroes who protected a few rare manuscripts during inquisitional book-burnings of the past, these 20th Century art world heroes managed to protect and preserve the core technical knowledge of western art. Somehow, they succeeded to train a few dozen determined disciples. Today, many of those former students, have established their own schools or ateliers, and are currently training many hundreds more. This movement is now expanding exponentially. They are regaining the traditions of the past, so that art may once again move forward on a solid footing. Painters like Bouguereau whom Mone and Mane considered as the greatest painter of the 19th century, a president of the French School of Fine Arts in Paris ,a great success in his life time ,saw his name tumbling down to oblivion and disrespect. Students at schools of fine art never heard anything about him. His works ,so dearly bought , lost their value and the American Museums found the excellent opportunity to buy most of them. They did great because they found their true value which skyrocketed again and his name found its right place in the world of art.

ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΤΕΧΝΗ
Εδώ και 90 χρόνια, έγινε μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια να υποβαθμιστούν, να γελοιοποιηθούν και να εκμηδενιστούν ονόματα φήμη και λαμπρές καριέρες μεγάλων δασκάλων της ζωγραφικής του τέλους του 19ου αιώνα. Πυροδοτούμενοι από ένα συνεργαζόμενο τύπο, το κατεστημένο της τέχνης επέβαλλε τη σιδερένια πυγμή του στην τέχνη. Έγινε ακόμη μία πετυχημένη προσπάθεια να απομακρυνθούν από τις σχολές καλών τεχνών όλες οι μέθοδοι, οι τεχνικές και η γνώση για να εκπαιδεύσουν ικανούς ζωγράφους. Πέντε αιώνες κρίσιμων γνώσεων σχεδόν πετάχτηκαν στο κάλαθο των αχρήστων. Είναι απίστευτο πόσο κοντά έφτασε ο μοντερνισμός , καλυμμένος από ένα πελώριο δίκτυο πανίσχυρων και με μεγάλη επιρροή εμπόρων τέχνης, να αποκτήσουν τον απόλυτο έλεγχο χιλιάδων μουσείων ,πανεπιστημιακών τμημάτων τέχνης και την κριτική του έντυπου τύπου. Αποδείχτηκε όμως ότι η μοντέρνα τέχνη στερείται ουσίας και στηρίχτηκε σε ένα λαβύρινθο πλάνης και υποθέσεων.
Παρά τα συντριπτικά πλήγματα και μπροστά στη προσωπική γελοιοποίηση , και τιςεπιθέσεις του έντυπου τύπου, μία μικρή ομάδα καλά εκπαιδευμένων ζωγράφων κατόρθωσαν να μείνουν πιστοί στα πιστεύω τους. Έπειτα σαν τους ήρωες που στη εποχή της ιεράς εξέτασης διέσωσαν κάποια χειρόγραφα από την πυρά ,αυτοί οι ήρωες της τέχνης του 20ου αιώνα διατήρησαν την καρδιά της τεχνικής της ζωγραφικής του 20ου αιώνα. Με κάποιο τρόπο κατάφεραν να εκπαιδεύσουν μερικές δεκάδες αποφασισμένους μαθητές και αυτοί με τη σειρά τους ίδρυσαν ατελιέ, και σχολές ζωγραφικής και εκπαίδευσαν εκατοντάδες νέους ικανούς ζωγράφους. Αυτό το κίνημα αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς αριθμούς και άρχισε να κλονίζει το κατεστημένου του μοντερνισμού ακόμη και σε ανώτατο επίπεδο. Χαρακτηριστικό είναι η επιστροφή αριστουργημάτων του περασμένου αιώνα σε μουσεία και εκθέσεις. Ξανακερδίζονται οι παραδόσεις του παρελθόντος έτσι ώστε η τέχνη να πατάει ξανά σε στέρεο έδαφος. Ζωγράφοι όπως ο Μπουγκερώ (Bouguereau) τον οποίο οι Ιμπρεσιονιστές Μονέ και Μανέ χαρακτήρισαν σαν τον κορυφαίο ζωγράφο του 19ου αιώνα που είχε σαρώσει κάθε βραβείο και ήταν πρόεδρος της σχολής καλών τεχνών του Παρισιού ,κάτω από το διασυρμό του μοντερνισμού εξαφανίστηκε από το εικαστικό κόσμο, για να επανέλθει στο προσκήνιο δικαιωμένος μόνο όταν Αμερικάνικα μουσεία αγόρασαν σχεδόν όλα τα 800 έργα του σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές.