Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα red figure pottery. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα red figure pottery. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ancient Greek Pottery

| |




When poets, soldiers, statesmen gathered in a mansion in an ancient Greek city for a symposium, jewels adorned their arms and fingers, rich garments made the assemblies gorgeous, flowers filled the air with perfume. When they toasted for their welfare and peace they raised their decorated kylix with delicious red wine diluted in a decorated crater with water.
In art history ceramic art means the art of objects made from clay. The word "ceramics" comes from the Greek keramikos (κεραμικός), meaning "pottery" It includes figures, pottery and tiles. Some are considered fine art and others are only decorative. This art doesn’t include glass or mosaic. Ceramic art is widespread in most cultures world wide, in Greece, Crete, China, Japan and elsewhere. Ceramic objects date as far back as 29,000 BC from an area in the Czech Republic. The earliest pottery comes from caves in China around 18,300 BC.
The potter's wheel was probably invented in Mesopotamia by the 4th millennium BC, but spread across nearly all Eurasia and much of Africa, though it remained unknown in the New World until the arrival of Europeans. Decoration of the clay by incising and painting is found very widely, and was initially geometric, but often included figurative designs from an earlier era.
Figures and ornaments were painted on the body of the vessel using shapes and colors. Delicate contours were incised into the paint before baking, and details could be reinforced and highlighted with opaque colors, usually white and red. The principal centers for this style were initially the commercial city of Corinth, and later Athens. Greek black-figure vases were very popular with the Etruscans, as is evident from frequent imports.
Black-figure painting on vases was the first art style (550-530 BC) to give rise to a significant number of well- known artists. Some are known by their true names, others only by the names given to them by the scientific community. Especially Athens was the home of well-known artists. Some potters introduced a variety of innovations which frequently influenced the work of the painters; sometimes it was the painters who inspired the potters’ originality. Red- as well as black-figure vases are one of the most important sources of mythology, and sometimes also for researching day-to-day ancient Greek life.
Red-figure vase painting is one of the most important styles of figural Greek vase painting. It developed in Athens around 530 BC and remained in use until the late 3rd century BC. It replaced the previously dominant style of Black-figure vase painting within a few decades. Its modern name is based on the figural depictions in red colour on a black background, in contrast to the preceding black-figure style with black figures on a red background. Because they were created at specific periods, fragments of such pottery found at archaeological sites, help archaeologists date the antiquities they discover with great precision.
Attic red-figure vases were exported throughout Greece and beyond. For a long time, they dominated the market for fine ceramics. Only few Greek cities could compete with Athens in terms of innovativeness, quality and production capacity. Of the red figure vases produced in Athens alone, more than 40,000 specimens and fragments survive today. The study of this style of art has made enormous progress since the 19th century
Some of the most famous pottery artists known by their names were Euphronius, Exekias, Nearchos, Amasis, and others named by scientists, like the painter of Achilles. Types of pottery were the kylix ( a cup for drinking wine), Amphorae ( vessels for carrying olive oil), Kraters ( big open mouth vessels for holding wine in feasts), aryballoi ( very small vases for carrying perfumes) and Lykethoi ( for burial ashes).

Ελληνική Αγγειογραφία

| |




Ελληνική Αγγειογραφία
Όταν ποιητές, στρατιωτικοί και πολιτικοί παραβρίσκονταν σε ένα συμπόσιο σε κάποια πόλη της Αρχαίας Ελλάδας, κοσμήματα διακοσμούσαν τα χέρια και τα δάχτυλα τους, πλούσια ενδύματα έκαναν τις συγκεντρώσεις υπέροχες, και λουλούδια γέμιζαν την ατμόσφαιρα με αρώματα. Όταν έκαναν πρόποση για ευημερία και ειρήνη ανύψωναν τις διακοσμημένες κύλικες με γλυκό κρασί αραιωμένο με νερό από διακοσμημένους κρατήρες.
Στην ιστορία της τέχνης « κεραμικής» σημαίνει την κατασκευή αντικειμένων από πηλό και περιλαμβάνει φιγούρες, αγγεία και κεραμικά πλακίδια. Μερικά θεωρούνται αντικείμενα υψηλής τέχνης και άλλα είναι μόνο διακοσμητικά. Αυτή η τέχνη ωστόσο δεν περιλαμβάνει γυαλί, ή μωσαϊκό. Η κεραμική τέχνη είναι διαδεδομένη σε πολλούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο, όπως στη Ελλάδα, την Κίνα, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη. Η παλαιότερη χρονολόγηση κεραμικών αντικειμένων ανάγεται στο 29.000 ΠΧ από μία περιοχή στην Τσεχική Δημοκρατία. Τα αρχαιότερα αγγεία προέρχονται από σπηλιές στην Κίνα γύρω στο 18.300 ΠΧ.
Ο αγγειοπλαστικός τροχός πιθανώς εφευρέθηκε την τέταρτη χιλιετία ΠΧ, απλώθηκε σχεδόν σε όλη την Ευρασία και την Αφρική, αλλά παρέμεινε άγνωστη στο Νέο Κόσμο μέχρι την άφιξη των Ευρωπαίων. Η διακόσμηση του πηλού με χάραξη και ζωγραφική ήταν πολύ διαδομένη, και ήταν αρχικά γεωμετρική, αλλά συχνά περιλάμβανε παραστατικά σχέδια από μία παλαιότερη περίοδο.
Οι φιγούρες και τα στολίδια ζωγραφίζονταν στον κορμό του αγγείου χρησιμοποιώντας σχήματα και χρώματα. Λεπτά περιγράμματα χαράσσονταν μέσα στο χρώμα πριν το αγγείο ψηθεί, και οι λεπτομέρειες ενισχυόταν και τονιζόταν με αδιαφανή χρώματα όπως άσπρο και κόκκινο. Τα σημαντικότερα κέντρα αυτού του στυλ ήταν η εμπορική πόλη της Κορίνθου, και αργότερα η Αθήνα. Τα Ελληνικά μελανόμορφα αγγεία ήταν πολύ δημοφιλή στους Ετρούσκους, κάτι που είναι φανερό από τις συχνές εισαγωγές.
Τα μελανόμορφα αγγεία ήταν το πρώτο στυλ της κλασσικής περιόδου (550-530 ΠΧ) και ανέδειξε ένα μεγάλο αριθμό μεγάλων καλλιτεχνών. Μερικοί είναι γνωστοί με τα αληθινά τους ονόματα, και άλλοι με ονόματα που τους έδωσε η επιστημονική κοινότητα. Ειδικότερα η Αθήνα υπήρξε το κέντρο πολλών διάσημων αγγειογράφων. Μερικοί από αυτούς παρουσίασαν μία ποικιλία καινοτομιών που αρκετές φορές επηρέασαν τα έργα ζωγράφων. Άλλες φορές ζωγράφοι ήταν εκείνοι που ενέπνευσαν τους αγγειογράφους. Τα μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία ήταν σπουδαίες πηγές της μυθολογίας, και της καθημερινής ζωής στην Αρχαία Ελλάδα.
Η ερυθρόμορφη τεχνική υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία στυλ της αρχαιοελληνικής αγγειογραφίας. Αφού αναπτύχτηκε στην Αθήνα γύρω στο 530 ΠΧ, παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη του 3ου αι. ΠΧ, και αντικατέστησε το προηγούμενο κυρίαρχο στυλ των μελανόμορφων αγγείων μέσα σε λίγες δεκαετίες. Επειδή δημιουργήθηκαν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, θραύσματα από τέτοια αγγεία επιτρέπουν στους αρχαιολόγους να χρονολογήσουν τις ανασκαφές που πραγματοποιούν με μεγάλη ακρίβεια.
Τα ερυθρόμορφα αγγεία εξάγονταν σε όλη την Ελλάδα και ακόμη πιο μακριά. Για πολλά χρόνια κυριάρχησαν στην αγορά τα αγγεία αυτά υψηλής τέχνης. Μόνο λίγες πόλεις μπορούσαν να ανταγωνιστούν την Αθήνα σε σχέση με την καινοτομία, την ποιότητα και την ικανότητα παραγωγής . Μόνο από την Αθήνα διασώθηκαν έως σήμερα περισσότερα από 40,000 αγγεία και θραύσματα . Η μελέτη αυτών των τεχνικών γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη από τον 19ο αιώνα.
Μερικοί από τους πιο φημισμένους αγγειογράφους της κλασσικής Ελλάδος ήταν ο Ευφρόνιος, ο Εξηκίας, ο Νέαρχος, ο Άμασις και άλλοι βαπτισμένοι από τους επιστήμονες όπως ο ζωγράφος του Αχιλλέα. Μερικοί από τους τύπους αγγείων ήταν ο Κύλιξ (κύπελο για κρασί), ο Αμφορέας ( αγγείο για την μεταφορά λαδιού, ή κρασιού), ο Κρατήρας ( μεγάλο αγγείο με φαρδύ λαιμό που περιείχε κρασί για τα συμπόσια), οι Αρύβαλλοι ( μικρά αγγεία που περιείχαν αρώματα)και οι Λύκηθοι(περιείχαν στάχτες ταφής).