Charalampos Laskaris at work

December 2010 working on the "A day at Tsepelovo"

Sardine Can Κονσέρβα σαρδέλλας

An original oil on canvas by Charalamos Laskaris
Created in October 2010
Size 22-33 cm

Colour (Part 1)

COLOUR ( Part 1)
It's true that individual colours have a bias towards cool or warm for colour mixing. If you mix two warms together, you'll get a warm secondary colour and, if you mix two cools together you'll get a cool secondary.
For example, mixing cadmium yellow and cadmium red light creates a warm orange. If you mix lemon yellow with alizarin crimson, you get a cooler, more gray orange. Mixing secondary colours is not only about the proportions in which you mix two primary colours, but also knowing what different reds, yellows, and blues produce.
As a group, reds and yellows are considered warm colours and blue a cool colour. But if you compare different reds (or yellows or blues), you'll see that there are warm and cool versions of each of these colours (relative to each other only). For example, cadmium red is definitely warmer than alizarin crimson (though alizarin crimson will always be warmer than, say, a blue).
Secondary colours are made by mixing two primary colours together: red and yellow to get orange, yellow and blue to get green, or red and blue to get purple. The secondary colour you get depends on the proportions in which you mix the two primaries. If you mix three primary colours together, you get a tertiary colour.
The proportions in which you mix the two primaries is important. If you add more of one than the other, the secondary colour will reflect this. For example, if you add more red than yellow, you end up with a strong, reddish orange; if you add more yellow than red, you produce a yellowish orange. Experiment with all the colours you have - and keep a record of what you've done.
But you'll find that there'll always be an instance when the colour you want simply doesn't come ready-made, such as a particular green in a landscape. Your knowledge of colour mixing will enable you to adapt a ready-made green to the shade you require.
The advantage of buying a premixed colour is that you are sure you are getting the same hue each time. And some single-pigment secondary colours, such as cadmium orange, have an intensity that's hard to match from mixed colours.
Browns and greys contain all three primary colours. They're created by mixing either all three primary colours or a primary and secondary colour (secondary colours of course being made from two primaries). By varying the proportions of the colours you're mixing, you create the different tertiary colours.
Mix a primary colour with its complementary colour. So add orange to blue, purple to yellow, or green to red. Each of these makes a different brown, so once again make up a colour chart to give you a quick reference to refer to.
Mix some orange (or yellow and red) with a blue then add some white. You'll always want more blue than orange, but experiment with the amount of white you use. You can also mix blue with an earth colour, such as raw umber or burnt sienna.

Χρώμα ( Μέρος 1)

ΧΡΩΜΑ ( ΜΕΡΟΣ 1)
Είναι αλήθεια ότι τα χρώματα κλίνουν προς τα θερμά ή τα ψυχρά χρώματα όταν αναμειγνύονται .Εάν αναμείξετε δύο θερμά χρώματα, θα πάρετε ένα θερμό δευτερεύον χρώμα, και εάν αναμείξετε δύο ψυχρά θα δημιουργήσετε ένα ψυχρό δευτερεύον.
Για παράδειγμα ,εάν ανακατέψετε κίτρινο καδμίου και ανοιχτό κόκκινο καδμίου θα φτιάξετε ένα θερμό πορτοκαλί. Εάν αναμείξετε λεμονί κίτρινο με αλίζαριν πορφυρό, θα πάρετε ένα ψυχρότερο, περισσότερο γκρι πορτοκαλί. Η ανάμειξη δευτερευόντων χρωμάτων δεν αφορά μόνο την αναλογία που αναμειγνύονται δύο βασικά χρώματα, αλλά και τι παράγουν τα διαφορετικά κόκκινα , κίτρινα και μπλε.
Σαν ομάδες τα κίτρινα και τα κόκκινα θεωρούνται θερμά χρώματα, ενώ το μπλε θεωρείται ψυχρό χρώμα. Αλλά εάν συγκρίνετε διαφορετικά κόκκινα ( ή κίτρινα, ή μπλε), θα δείτε ότι υπάρχουν θερμές, ή ψυχρές παραλλαγές για το καθένα από αυτά τα χρώματα ( σε σχέση μόνο του ενός με το άλλο). Για παράδειγμα, το κόκκινο καδμίου είναι ξεκάθαρα θερμότερο από το Αλίζαριν πορφυρό ( αυτό βέβαια είναι θερμότερο ας πούμε από το μπλε).
Τα δευτερεύοντα χρώματα γίνονται από την ανάμειξη δύο πρωτευόντων χρωμάτων: Το κόκκινο και το κίτρινο δίνουν ένα πορτοκαλί, το μπλε και το κίτρινο δίνουν ένα πράσινο , και το μπλε με το κόκκινο ένα πορφυρό. Το δευτερεύον που παίρνετε εξαρτάται από τις αναλογίες ανάμειξης των δύο πρωτευόντων. Εάν αναμείξετε μαζί τρία πρωτεύοντα, θα δημιουργήσετε ένα τριτεύον χρώμα.
Οι αναλογίες στην ανάμειξη δύο πρωτευόντων χρωμάτων είναι σημαντική. Εάν αναμείξετε περισσότερο από το ένα χρώμα σε σύγκριση με το άλλο .αυτό θα έχει αντανάκλαση στο δευτερεύον χρώμα. Για παράδειγμα, εάν προσθέσετε περισσότερο κόκκινο από κίτρινο, θα δημιουργήσετε ένα δυνατό κόκκινο-πορτοκαλί. Εάν όμως προσθέσετε περισσότερο κίτρινο, θα έχετε ένα κίτρινο- πορτοκαλί. Πειραματιστείτε με όλα τα χρώματα που έχετε και κρατήστε μία λίστα με αυτά που έχετε δημιουργήσει. Θα διαπιστώσετε κάποια στιγμή ότι το χρώμα που θέλετε δεν παρέχεται έτοιμο, όπως παραδείγματος χάριν ένα πράσινο σε ένα τοπίο. Η γνώση σας στην ανάμειξη χρωμάτων θα σας επιτρέψει να προσαρμόσετε ένα έτοιμο χρώμα στην απόχρωση που επιθυμείτε.
Το πλεονέκτημα της αγοράς έτοιμων χρωμάτων είναι ότι έχετε κάθε φορά τη ίδια απόχρωση που επιθυμείτε. Μερικά έτοιμα δευτερεύοντα όπως το πορτοκαλί του καδμίου το οποίο έχει ένταση που είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξετε με την ανάμειξη ανοικτού κόκκινου και κίτρινου καδμίου.
Τα καφετί και τα γκρίζα περιέχουν και τα τρία βασικά χρώματα. Δημιουργούνται από την ανάμειξη των τριών βασικών, ή ενός πρωτεύοντος και ενός δευτερεύοντος ( δευτερεύοντα που δημιουργούνται από την ανάμειξη δύο πρωτευόντων). Ποικίλλοντας τις αναλογίες των χρωμάτων που αναμειγνύετε θα δημιουργήσετε διαφορετικά τριτεύοντα χρώματα.
Αναμείξετε ένα πρωτεύον με το συμπληρωματικό του. Έτσι προσθέστε πορτοκαλί στο μπλε, πορφυρό στο κίτρινο, ή πράσινο στο κόκκινο. Το καθένα από αυτά δίνει ένα διαφορετικό καφέ, έτσι άλλη μία φορά κάντε ένα χρωματικό χάρτη στο οποίο μπορείτε να προσφεύγετε για κάποια βοήθεια. Αναμείξτε λίγο πορτοκαλί (ή κίτρινο με κόκκινο) με μπλε και προσθέστε λίγο λευκό. Πάντοτε θα θέλετε περισσότερο μπλε από πορτοκαλί ,αλλά πειραματιστείτε με τη ποσότητα του λευκού που θα χρησιμοποιήσετε. Μπορείτε ακόμη να αναμείξετε μπλε με ένα γήινο χρώμα, όπως ωμή ούμπρα,ή ψημένη σιένα.

Colour (part 2)

COLOUR (Part 2)
If you mix too many colours together, you'll get mud. If your gray or brown isn't coming out the way you want it to, it’s best if you start again than add more colour in the hope it'll work.
The complementary colour of a primary colour (red, blue, or yellow) is the colour you get by mixing the other two primary colours. So the complementary colour of red is green, of blue is orange, and of yellow is purple
When placed next to each other, complementary colours make each other appear brighter, more intense. The shadow of an object will also contain its complementary colour, for example the shadow of a green apple will contain some red.
While it may seem logical that to lighten a colour you add white to it and that to darken it you add black, this is an oversimplification. White reduces brightness so although it makes a colour lighter, it removes its vibrancy. Black doesn't so much add darkness as create murkiness (though there are instances in which black is uniquely useful, such as the range of greens it can produce when mixed with yellow!).
Adding white to a colour produces a tint of that colour, makes a transparent colour (such as ultramarine) opaque, and cools the colour. This is most noticeable with red, which changes from a warm red into a cool pink when you use titanium white. You can add white to lighten a colour, but because this removes the vibrancy of a colour you'll end up with a washed-out picture if you use white to lighten all you colours. Rather develop your colour mixing skills to produce hues of varying intensity. For example, to lighten a red, add some yellow instead than white (or try zinc white)
Black tends to dirty colours rather than simply darken them. Of the most common blacks, Mars black is the blackest and is very opaque, ivory black has a brown undertone, and lamp black a blue undertone.
Think about how much is truly black in nature. Shadows are not simply black, nor a darker version of the colour of the object. They contain the complementary colour of the object.
Take, for example, the shadow on a yellow object. If you mix black and yellow, you get an unattractive olive green. Instead of using this for the shadow, use a deep purple. Purple being the complementary colour of yellow, both will look more vibrant.
It's not true to say the Impressionists never ever used black, but they certainly popularized the idea that they never did.
If you can't see yourself working without black, then consider mixing up a raw umber with ultramarine rather than using a straight-from-the-tube black. It also has the advantage of not 'killing' a colour it's mixed with to the same extent.
Opaque pigments are dense and tend to block out other colours. This makes them ideal for subjects that are solid and heavy, such as tree trunks. Transparent pigments are light and airy, barely showing on top of other colours. This makes them ideal for atmospheric subjects such as a misty morning or diaphanous fabrics.

Χρώμα (Μέρος 2)

ΧΡΩΜΑ (ΜΕΡΟΣ 2)
Εάν αναμείξετε πολλά χρώματα μαζί , θα βγάλετε ένα λασπωμένο χρώμα. Εάν το γκρίζο δεν βγαίνει όπως το θέλετε, είναι προτιμότερο να ξεκινήσετε ξανά, από το να προσθέσετε περισσότερο χρώμα με την ελπίδα να πετύχει.
Το συμπληρωματικό ενός πρωτεύοντος χρώματος (κόκκινο, μπλε και κίτρινο) είναι το χρώμα που βγαίνει από τη μίξη δύο πρωτευόντων. Έτσι το συμπληρωματικό του κόκκινου είναι το πράσινο, του μπλε το πορτοκαλί και του πορφυρού το κίτρινο.
Όταν δύο συμπληρωματικά χρώματα είναι δίπλα το ένα στο άλλο, φαίνονται λαμπρότερα και πιο έντονα. Η σκιά ενός αντικειμένου περιέχει το συμπληρωματικό του χρώμα, παραδείγματος χάριν η σκιά ενός πράσινου μήλου θα πρέπει να περιέχει αρκετό κόκκινο.
Ενώ φαίνεται λογικό ότι για να φωτίσετε ένα χρώμα πρέπει να προσθέσετε λευκό και για να σκουραίνετε βάζετε μαύρο, αυτό είναι μία υπεραπλούστευση. Το λευκό μειώνει τη λαμπρότητα, και ενώ κάνει ένα χρώμα φωτεινότερο ελαττώνει τη ζωηρότητα του. Το μαύρο δεν προσθέτει τόσο σκιερότητα, όσο λάσπωμα,(αν και μερικές φορές είναι πολύ χρήσιμο για μία ποικιλία πράσινων που παράγει με την ανάμειξη του με κίτρινο).
Προσθέτοντας λευκό σε ένα χρώμα παράγετε μία χροιά αυτού του χρώματος. Το λευκό μετατρέπει ένα διαφανές χρώμα όπως το μπλε ουλτραμαρίνας σε αδιαφανές. Αυτό είναι περισσότερο αξιοπρόσεκτο με το κόκκινο, που αλλάζει από θερμό χρώμα σε ένα ψυχρό ροζ όταν το αναμειγνύετε με λευκό τιτανίου. Μπορείτε να προσθέσετε λευκό για να φωτίσετε ένα χρώμα, αλλά επειδή αφαιρεί από τη ζωηρότητα του χρώματος, θα καταλήξει σαν μία ξεπλυμένη εικόνα. Θα είναι προτιμότερο να αναπτύξετε την ικανότητα σας στην ανάμειξη των χρωμάτων για να παράγετε αποχρώσεις διαφορετικής έντασης. Παραδείγματος χάριν για να φωτίσετε το κόκκινο προσθέστε λίγο κίτρινο, αντί για λευκό, ή (προσπαθήστε με λευκό τσίγκου). Το μαύρο τείνει να λερώνει τα χρώματα αντί να τα σκουραίνει. Από τα πιο συνηθισμένα μαύρα το lamp είναι το πιο αδιαφανές και τείνει προς το μπλε, ενώ το μαύρο ivory περιέχει καφέ.
Σκεφτείτε πόσο αληθινό μαύρο υπάρχει στη φύση. Οι σκιές δεν είναι απλά μαύρες, ούτε σκιερότερη παραλλαγή του χρώματος του αντικειμένου. Η σκιά ενός αντικειμένου περιέχει το συμπληρωματικό του χρώμα.
Πάρτε για παράδειγμα τη σκιά ενός κίτρινου αντικειμένου. Εάν αναμείξετε μαύρο με κίτρινο, θα πάρετε ένα μάλλον άσχημο λαδί πράσινο. Αντί να χρησιμοποιήσετε αυτό για σκιά, χρησιμοποιείστε βαθύ πορφυρό όπως καρμίνα. Το πορφυρό, επειδή είναι συμπληρωματικό του κίτρινου θα το κάνει να φαίνεται πιο ζωηρό.
Δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιμπρεσιονιστές δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ μαύρο. Απλά κυκλοφορούσαν αυτή την ιδέα για να δημιουργούν εντύπωση. Εάν δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς μαύρο σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε ωμή ούμπρα με ουλτραμαρίνα αντί να χρησιμοποιήσετε ένα σωληνάριο μαύρου.. Αυτό έχει ως πλεονέκτημα να μη « σκοτώνει» ένα χρώμα με το οποίο αναμειγνύεται έως ένα σημείο.
Τα αδιαφανή χρώματα είναι πηκτά και τείνουν να αποκλείουν τα άλλα χρώματα. Αυτό τα κάνει ιδανικά για στέρεα και βαριά θέματα όπως τους κορμούς δέντρων. Τα διαφανή χρώματα είναι ελαφρά και αιθέρια, που με δυσκολία φαίνονται πάνω σε άλλα χρώματα. Αυτό τα κάνει ιδανικά για ατμοσφαιρικά θέματα όπως ένα ομιχλώδες πρωινό, ή διάφανα υφάσματα.

Art lessons (Part one)

Questions about painting (part one)
For beginners
Nobody started in painting as a master. Everybody has started from zero at the beginning, and with talent, studying and practice have reached a personal standard. The purpose of this article is to answer some very common questions
1. Do I need to draw well before I paint In the times of great art, drawing took apprentice painters two to three years before they took to paints. Even the mixing of colours took enough time before they started with brushes. Working with colour will not be a handicap if you haven’t mastered techniques yet. Without drawing you may still have the option of modern art, where drawing is not vital. What is important is to create art

2. What Kind of Paint are there?
You may use paints such as oils, acrylic, watercolour, and pastel. They all have their own personal qualities and none is better or significantly easier to master than the other. Which one is right for you depends to a large extent on how long you are prepared to wait for the colours to dry, or if you allergic to solvents
You may start with acrylics since they dry faster and are cleaned up with water. You may use them on canvas paper, or board, and mistakes may easily be hidden

3. What Brand of Paint Should I Buy?
It depends on how much you are prepared to pay. As a beginner you don’t need to practice with the best quality. When you have reached a good level I would advise you to use the best quality because it will reward you in practice. Try various brands and finally you may decide what brand suits you best. The better of course goes with the more expensive. Some paints are good for painting knives and others are great for glazes

If you mix colour with very cheap paints, you will find the results turn out dull. This is because there is less pigment in such paints and more filler.
4. What mixing medium must I use
There are a lot if different mediums with which we may mix colours and apply them on the canvas. The most popular is linoleum, (somehow yellowish, sometimes drying fast and sometimes slowly), poppy oil,( transparent), stand oil ( like honey, good for finishes), walnut, etc.

Μαθήματα Ζωγραφικής (Μέρος πρώτο)

Ερωτήσεις για τη Ζωγραφική (Μέρος πρώτο)
Για αρχάριους
Κανένας δεν ξεκίνησε στη ζωγραφική σαν μεγάλος δάσκαλος. Όλοι έχουν αρχίσει από το μηδέν στην αρχή, και με το ταλέντο τους, τη μελέτη και την εξάσκηση έφτασαν σε κάποιο προσωπικό επίπεδο. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να απαντήσει μερικές από τις πιο κοινές ερωτήσεις.
1. Χρειάζεται να σχεδιάζω καλά πριν ζωγραφίσω;
Στον καιρό της μεγάλης ζωγραφικής, οι μαθητευόμενοι ζωγράφοι έκαναν σχέδιο για δύο με τρία χρόνια πριν ξεκινήσουν με χρώματα και πινέλα. Και η γνώση της ανάμειξης έπαιρνε αρκετό καιρό πριν πιάσουν πινέλα. Το να δουλεύεις με χρώμα δεν αποτελεί εμπόδιο εάν δεν έχεις κατακτήσει ακόμη κάποιες τεχνικές. Χωρίς καλό σχέδιο έχεις ακόμη την επιλογή της μοντέρνας τέχνης, όπου το σχέδιο δεν είναι βασική προϋπόθεση. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να δημιουργείς τέχνη.
2. Τι είδη χρωμάτων υπάρχουν;
Μπορείτε να χρησιμοποιείτε χρώματα όπως λάδια, ακρυλικά, χρώματα ακουαρέλας, και παστέλ. Το κάθε ένα έχει τις δικές του ιδιότητες, και κανένα δεν είναι καλύτερο από το άλλο, ούτε σημαντικά ευκολότερο, ή δυσκολότερο. Το πόσο κάποιο από αυτά είναι κατάλληλο για σας, εξαρτάται πόσο καιρό είστε διατεθειμένος να περιμένετε για να στεγνώσει το χρώμα, ή εάν είστε αλλεργικός στα διαλυτικά.
Μπορείτε να ξεκινήσετε με ακρυλικά, αφού αυτά στεγνώνουν γρήγορα και καθαρίζονται με νερό. Μπορείτε να τα χρησιμοποιείτε σε χαρτόνι, ή ξύλινη επιφάνια και φυσικά μουσαμά και έχουν το πλεονέκτημα να καλύπτουν τα λάθη.
3.Τι μάρκα χρωμάτων να χρησιμοποιήσω;
Εξαρτάται από το πόσο είστε προετοιμασμένος να πληρώσετε. Σαν σπουδαστής δεν χρειάζεται να κάνετε εξάσκηση με χρώματα υψηλής ποιότητας. Όταν φτάσετε σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο, θα σας συμβούλευα να χρησιμοποιήσετε ποιοτικά χρώματα γιατί αυτά θα σας αντάμειβαν στην πράξη. Δοκιμάστε διάφορες μάρκες μέχρι να καταλήξετε σ’ αυτήν που σας ταιριάζει καλύτερα. Φυσικά όπως σε όλα τα πράγματα, όσο πιο ακριβά τόσο καλύτερα. Μερικά χρώματα είναι κατάλληλα για σπάτουλες και άλλα πιο ρευστά για πινέλα και λαζούρες( ζωγραφική σε στρώματα).
Εάν ανακατέψετε χρώματα με φτηνά υλικά, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μουντό. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει στο σωληνάριο λιγότερη χρωστική ουσία και περισσότερο συνδετικό υλικό.
4. Τι λάδι ζωγραφικής να χρησιμοποιήσω;
Υπάρχουν πολλά λάδια ανάμειξης των χρωμάτων, όπως το πιο γνωστό λινέλαιο (είναι αρκετά κίτρινο και επηρεάζει το άσπρο, και στεγνώνει άλλοτε αργά και άλλοτε γρηγορότερα). Το παπαρουνέλαιο (διαφανές), το σταντ λάδι (παχύρευστο σαν μέλι, πολύ δημοφιλές στο παρελθόν γιατί χρησιμοποιούνταν σε φινιρίσματα και λαζούρες) και επίσης το καρυδέλαιο και άλλα λιγότερο γνωστά.

Pablo Picasso

Pablo Picasso
Pablo Picasso was a Spanish painter who is widely acknowledged to be the most important artist of the 20th century. He experimented with a wide range of styles and themes in his long career, most notably inspiring 'Cubism'. He was the artist who opened widely the door of modern art in the 20th century, and had a great impact on thousands of new artists who tried to imitate him into creating scores of new styles many of which were a short lived failure/
Pablo Ruiz was born in Malaga on 25 October 1881, the son of an art teacher. He later adopted his mother's maiden name of Picasso. He grew up in Barcelona, showing artistic talent at an early age. In the early 1900s, he moved between France and Spain before finally settling in Paris in 1904. His artistic route was not covered with rose petals at least in the first fifty or more years. There he experimented with a number of styles and produced his own original ones, reflected in his 'Blue' and 'Rose' periods.
In 1907 Picasso painted 'Les Demoiselles d'Avignon', a revolutionary work that introduced a major new style - 'Cubism'. Picasso worked closely with the French artist Georges Braque in the development of this style. Picasso's next major innovation, in 1912, was 'Collage', attaching pieces of cloth, newspaper or advertising to his paintings. Picasso now moved from style to style, experimenting with painting and sculpture and becoming involved with the Surrealist movement. In 1937, he produced 'Guernica', a painting inspired by the destruction of the town in northern Spain by German bombers during the Spanish Civil War. Picasso supported the Republican government fighting General Francisco Franco, and never returned to Spain after Franco's victory.
Unlike many artists, Picasso remained in Paris during the German occupation. From 1946 to his death he lived mainly in the south of France. He continued to produce a huge variety of work including paintings, sculptures, etchings and ceramics.
Picasso was involved with a number of women during his life who were often artistic muses as well as lovers. He had four children. On 8 April 1973, he died of a heart attack at his home near Cannes.

Πάμπλο Πικάσο

Πάμπλο Πικάσο
Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένας Ισπανός ζωγράφος που αναγνωρίστηκε ως ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα. Πειραματίστηκε με μία μεγάλη ποικιλία στυλ και θεμάτων στη μεγάλη του καριέρα, και υπήρξε ο ιδρυτής του Κυβισμού. Ήταν ο καλλιτέχνης που άνοιξε διάπλατα την πύλη του μοντερνισμού και ενέπνευσε χιλιάδες καλλιτεχνών που θέλησαν να μιμηθούν την επιτυχία του δημιουργώντας πάμπολλα νέα ρεύματα τέχνης που όμως ήταν συχνά ατυχή.
Ο Πάμπλο Ρουίζ γεννήθηκε στη Μαγιόρκα στις 25 Οκτωβρίου 1881, γιός ενός δασκάλου τέχνης. Αργότερα υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας του με το οποίο και έγινε γνωστός. Μεγάλωσε στη Βαρκελώνη δείχνοντας από μικρός το καλλιτεχνικό του ταλέντο και ακολουθώντας αρχικά ακαδημαϊκή καριέρα κάτι που είναι εμφανές στα πρώιμα έργα του. Στις αρχές του 1900 μετακινιόταν ανάμεσα στη Βαρκελώνη και το Παρίσι μέχρι να επιλέξει τελικά το τελευταίο ως μόνιμη διαμονή του το 1904 επειδή ήταν το κέντρο της τέχνης στην Ευρώπη από τον προηγούμενο ήδη αιώνα. Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα τουλάχιστον για τα πρώτα πενήντα χρόνια της ζωής του.
Πειραματίστηκε με ένα αριθμό από στυλ στα πρώτα του χρόνια, και αντέγραψε πολλά έργα για να μελετήσει διάφορες τεχνικές. Σύντομα ωστόσο παρήγε τα δικά του πρωτότυπα όπως αντανακλώνται στις «μπλε» και «ροζ» περιόδους. Το 1907 ο Πικάσο ζωγράφισε τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν», ένα επαναστατικό έργο που σηματοδότησε ένα μεγάλο κίνημα στο οποίο έδωσε το όνομα του Κυβισμού. Ο Πικάσο εργάστηκε στενά με το φίλο του Ζωρζ Μπρακ για την ανάπτυξη αυτού του στυλ. Άλλη μεγάλη καινοτομία του Πικάσο ήρθε στο φως το 1912, και ονομάστηκε κολλάζ επειδή το έργο τέχνης δημιουργούταν από την επικόλληση διαφόρων υλικών υφάσματος, εφημερίδων, ή και διαφημιστικών αποκομμάτων.
Ο Πικάσο άρχισε πλέον να κινείτε από στυλ σε στυλ, πειραματιζόμενος με ζωγραφική και γλυπτική και μπαίνοντας στους κύκλους του Σουρεαλισμού. Το 1937, δημιούργησε τη «Γκουέρνικα» έργο τεραστίων διαστάσεων σε γκρι τόνους μετά από δεκάδες σχέδια και προεργασία, θέλοντας να καυτηριάσει το βάρβαρο βομβαρδισμό της Βασκικής πόλεως από τα Ναζιστικά βομβαρδιστικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Πικάσο υπήρξε οπαδός της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας και γι αυτό το λόγω δε θέλησε να επιστρέψει σ αυτή μετά την επικράτηση του Φράνκο.
Αν και πολλοί καλλιτέχνες είχαν εγκαταλείψει την Ευρώπη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο από αντίδραση προς το Ναζιστικό καθεστώς, ή και για λόγους ασφαλείας, ο Πικάσο παρέμεινε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από το 1946 μέχρι το θάνατο του ζούσε κυρίως στη Νότια Γαλλία όπου είχε αγοράσει ένα πύργο. Συνέχισε να παράγει ένα τεράστιο αριθμό από έργα (γύρω στις 10,000), που περιλάμβαναν ελαιογραφίες, χαρακτικά, γλυπτά και κεραμικά.
Ο Πικάσο δημιούργησε πολλούς δεσμούς με γυναίκες μοντέλα του που υπήρξαν μούσες του και ορισμένες από αυτές σύζυγοι και μητέρες των τεσσάρων παιδιών του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή σε βαθιά ηλικία ένας έφηβος μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Painting Shadows

Painting Shadows
Impressionists gave up the use of black and white because they thought that they were not real colours. Making use of these colours to paint shadows doesn’t take you anywhere. The end result is not subtle enough to capture a realistic shadow. The Impressionist Renoir is quoted as saying “No shadow is black. It always has a colour. Nature knows only colours.” So if black was to be banished from their palettes, what did the Impressionists use for shadows?
The True Colours of Shadows
The impressionists made an extensive use of the Complementary colour theory, so violet is the obvious choice, as it is the complementary of yellow which is colour of sunlight. Monet said: “Colours look brighter when contrasted with their complementary, rather than their inherent values” The Impressionists created violet by glazing cobalt blue or ultramarine with red, or by using new cobalt and manganese violet pigments that had become available to artists.
Monet painted his moody interiors of a train station, where the steam trains and glass roof created dramatic highlights and shadows, without earth pigments. He created his rich array of browns and greys by combining new synthetic oil-paint colours (colours we today take for granted) such as cobalt blue, cerulean blue, synthetic ultramarine, emerald green, viridian, chrome yellow, vermilion, and crimson lake. He also used touches of lead white and a little ivory black. No shadow was considered as being without colour, and the deepest shadows are tinged with green and purple.
Ogden Rood, the author of a book on colour theory that greatly influenced the Impressionists, is said to have despised their paintings, saying “If that is all I have done for art, I wish I had never written that book!” Well, I’m sure am glad he did.
Trying to Observe Colour
Monet described his attempts to observe and capture the colours in nature thus: “I’m chasing colour all the time. It’s my own fault, since I want to grasp the intangible. It’s terrible how the light runs out, taking colour with it. Colour, any colour, lasts a second, sometimes three or four minutes at a time. What to do, what to paint in three or four minutes. They’re gone, you have to stop. Ah, how I suffer, how painting makes me suffer! It tortures me.”
Monet also said: “It’s only through observation and reflection that one finds a way. So we must try unceasingly.” “When you go out to paint, try to forget what objects you have before you, a tree, a house, a field or whatever. Merely think here is a little square of blue, here an oblong of red, here a streak of yellow, and paint it just as it looks to you, the exact colour and shape, until it gives you own naïve impression of the scene before you.” Doesn’t he make it seem easy?!

Η Ζωγραφική Σκιών

H Ζωγραφική σκιών
Οι Ιμπρεσιονιστές εγκατέλειψαν τη χρήση μαύρου και λευκού διότι θεωρούσαν ότι αυτά δεν ήταν πραγματικά χρώματα. Το να χρησιμοποιήσεις αυτά τα χρώματα για να ζωγραφίσεις σκιές δεν σε οδηγεί πουθενά. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένο για να θεωρηθεί ως ρεαλιστική σκιά. Ο Ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ ανέφερε κάποτε « Καμία σκιά δεν είναι λευκή. Η σκιά έχει πάντοτε χρώμα. Η φύση γνωρίζει μόνο χρώματα». Έτσι λοιπόν εάν το λευκό και το μαύρο θα έπρεπε να εξοριστούν, τότε τι χρησιμοποιούσαν οι Ιμπρεσιονιστές για σκιές;
Τα αληθινά χρώματα των σκιών
Οι Ιμπρεσιονιστές έκαναν εκτεταμένη χρήση της θεωρίας των συμπληρωματικών χρωμάτων. Έτσι το βιολετί είναι η προφανής επιλογή, καθώς είναι συμπληρωματικό του κίτρινου που είναι το χρώμα του φωτός του ήλιου. Ο Μονέ έλεγε «Τα χρώματα φαίνονται λαμπρότερα όταν αντιπαραβάλλονται με τα συμπληρωματικά τους παρά από εσωτερική λαμπρότητα». Οι Ιμπρεσιονιστές δημιουργούσαν βιολετί αναμειγνύοντας κόμπαλτ μπλε, η ουλτραμαρίνα με κόκκινο, ή χρησιμοποιώντας κόμπαλτ και βιολετί μαγγανίου που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στην αγορά.
Ο Μονέ ζωγράφισε το εσωτερικό ενός σιδηροδρομικού σταθμού, όπου οι ατμομηχανές και η γυάλινη οροφή δημιουργούσαν δραματικές φωτοσκιάσεις και σκιές χωρίς να χρησιμοποιεί γήινα χρώματα. Δημιούργησε μία πλούσια ποικιλία καφέ και γκρι συνδυάζοντας νέα συνθετικά χρώματα που τώρα έχουμε δεδομένα, όπως το κόμπαλτ μπλε, το μπλε του ουρανού, τη συνθετική ουλτραμαρίνα, το σμαραγδί, το πράσινο βιρίντιαν, το κίτρινο του χρωμίου, το βερμιγιόν κόκκινο και κρίμσον Λέικ( πορφυρό)Επίσης χρησιμοποίησε λίγο μολυβί λευκό και μαύρο Άιβορι. Όλες οι σκιές έπρεπε να έχουν χρώμα και οι βαθύτερες σκιές έπρεπε να γίνονται με πράσινο και πορφυρό.
Ο Ώγκντεν Ρουντ, συγγραφέας ενός βιβλίου για τη θεωρία του χρώματος που επηρέασε σημαντικά τους Ιμπρεσιονιστές, λέγεται ότι περιφρονούσε τα έργα τους και ανέφερε κάποτε « Εάν αυτό είναι που έχω κάνει όλο κι όλο για την τέχνη, μακάρι να μη είχα γράψει ποτέ αυτό το βιβλίο». Είναι όμως αλήθεια ότι έκανε πολύ καλά που το έγραψε.
παρατηρώντας το χρώμα
Ο Μονέ περιέγραψε τις προσπάθειες να παρατηρεί και συλλαμβάνει το χρώμα στη φύση κάπως έτσι « Καταδιώκω το χρώμα συνεχώς. Είναι όμως λάθος μου γιατί προσπαθώ να πιάσω το άπιαστο. Είναι φοβερό πως το φως τρέχει και απομακρύνεται παίρνοντας το χρώμα μαζί του. Το χρώμα όποιο και να είναι, διαρκεί ελάχιστα λεπτά, το πολύ τρία με τέσσερα κάθε φορά. Τι να κάνεις, τι να ζωγραφίσεις σε τόσο λίγο χρόνο; Έχουν φύγει, και πρέπει να σταματήσεις. Αχ, πόσο υποφέρω, πόσο με βασανίζει η ζωγραφική».
Ο Μονέ επίσης είπε : « Μόνο μέσα από την παρατήρηση και τη σκέψη μπορείς να βρεις το σωστό δρόμο. Έτσι πρέπει να προσπαθούμε ασταμάτητα». «Όταν πας έξω για να ζωγραφίσεις, προσπάθησε να ξεχάσεις τα αντικείμενα που έχεις μπροστά σου, όπως ένα δέντρο, ένα σπίτι, ένα χωράφι, ή οτιδήποτε άλλο. Απλά σκέψου ότι εδώ είναι ένα μικρό μπλε τετράγωνο, εκεί ένα παραλληλεπίπεδο κόκκινο, ή μία γραμμή κίτρινη, και ζωγράφισε τα όπως σου φαίνονται, τα το ακριβές χρώμα και σχήμα μέχρι να σου δώσουν τη δική σου απλή άποψη της σκηνής που έχεις μπροστά σου». Δεν φαίνεται αυτό εύκολο;

Art is a personal thing - Η Τέχνη είναι προσωπική

Αrt is a Personal Thing
Art is quite a personal decision that all people of art have to respect. Any artist can make any kind of art he chooses, such as realistic, or modern, it doesn’t make any difference. However, when it comes to judging, art people have the right to show their likes or dislikes. Some will prefer a modern piece and some others will be attracted by a realistic work of art.
Painters are free to paint violent, weird, pretty, pink or blue. The world of art is such an immense place, where everyone can fit in. Photos are not excluded from the painting process, nor are the self-taught painters. Art is something very personal, and artists can paint what they like, but some of it is really difficult to look at.
Η τέχνη είναι προσωπική
Η τέχνη είναι προσωπική απόφαση που όλοι οι άνθρωποι της τέχνης πρέπει να σέβονται. Ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να κάνει ότι είδος τέχνης επιθυμήσει, όπως ρεαλιστική, ή μοντέρνα τέχνη, δεν έχει καμιά σημασία. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα για την κριτική, οι άνθρωποι της τέχνης έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους. Μερικοί προτιμούν ένα μοντέρνο κομμάτι και μερικοί άλλοι έλκονται από ένα ρεαλιστικό έργο τέχνης.
Οι ζωγράφοι είναι ελεύθεροι να ζωγραφίσουν από βίαια και παράξενα θέματα, έως χαριτωμένα, ροζ, ή μπλε. Ο κόσμος της τέχνης είναι ένα τέτοιο τεράστιο μέρος όπου ο καθένας θα μπορούσε να χωρέσει. Δεν μπορούν να αποκλειστούν από την τέχνη ούτε οι φωτογραφίες, ούτε και οι αυτοδίδαχτοι ζωγράφοι. Η τέχνη είναι κάτι πολύ προσωπικό, και οι ζωγράφοι μπορούν να ζωγραφίσουν ότι θέλουν, αλλά μερικές φορές κάποια έργα τέχνης είναι πολύ δύσκολο να τα κοιτάξεις όσο καλή διάθεση και εάν έχεις.

Conceptual Art

Conceptual Art
It is an art movement in which the concept has a priority over traditional aesthetics. The concept or idea is the most important part of the work. Planning and decision making are made in the artist’s mind beforehand, and execution is a secondary affair.. It has been asserted that conceptual art questions the nature of art itself. One of the most important things to be questioned was the assumption that the role of the artist was to create special kinds of things. Conceptual art does not practice the traditional skills of painting and sculpture. It has come to be associated with forms of contemporary art. The problem in the seventies however, was the confusion between “concept” and the “intention” of the artist.
Conceptualism was initiated by the work of Marcel Duchamp, who produced examples such as “a fountain”, a standard urine basin,(rejected in the society of independent artists in New York). In traditional terms an object like this cannot be called art, since it was not created by hand with the intention of becoming an art item. His work had a theoretical impact for future conceptualists.
The term “concept art” was first mentioned in an article by the artist Henry Flynt. By mid-1970s there were several conceptual publications, performances, texts and paintings. In 1970, the first dedicated conceptual art exhibition, was presented at the New York Cultural Center.
The Conceptual art movement emerged during the 1970s. In part, it was a reaction against formalism as it was asserted by the famous art critic Greenberg. According to his beliefs, modern art should follow a progressive reduction and refinement . The task of painting, for example, was to define what kind of object a painting truly is: Painting depicts flat objects on canvas surfaces where coloured pigment is applied. However, perspective illusion is irrelevant to the essence of painting, and ought to be removed.
Conceptual art went to extremes by removing the need of objects altogether, sharing a distaste for illusion, whereas by the end of 1960s the need to exclude external objects no longer found supporters. The movement attempted to avoid galleries or museums as the determiner of art, or the art market as the owner or distributor of art. For a conceptual artist anyone who has seen one of his works, owns it because there is no way of taking it out of his mind. This sort of art is sometimes reduced to a set of instructions and descriptions, but stopping short of making it –emphasizing that the idea is more important than the artifact.
An important difference between conceptual art and more “traditional” forms of art goes to the question of artistic skill. The skill in the handling of traditional media plays little role in conceptual art. It is true that no skill is required to make conceptual art. It is not so much an absence of skill or hostility toward tradition, as a disregard for individual artistic expression.
The first wave of “conceptual art” movement extended from 1967 to 1978. Early “concept” artists like Henry Flynt, Robert Morris, and Ray Johnson influenced the later widely accepted movement of conceptual art. Conceptual artists like Dan Graham and Hans Haacke have proved very influential on subsequent artists. There is also a second or third- generation conceptualists. Many of the concerns of conceptualists have been taken by contemporary artists of installation art, performance art and digital art.

Εννοιολογική Ζωγραφική

Εννοιολογική Ζωγραφική
Είναι το κίνημα της τέχνης στο οποίο η έννοια έχει προτεραιότητα πάνω από την παραδοσιακή αισθητική. Η έννοια ,ή ιδέα είναι το πιο σημαντικό μέρος του έργου. Ο σχεδιασμός και η λήψη της απόφασης γίνονται στο μυαλό του καλλιτέχνη από πριν, και η εκτέλεση είναι ένα δευτερεύον θέμα. Έχει αναφερθεί ότι η εννοιολογική τέχνη αμφισβητεί τη φύση της ίδιας της τέχνης. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αμφισβητούνται ήταν η υπόθεση ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη ήταν να δημιουργήσουν ειδικά είδη αντικειμένων. Η εννοιολογική τέχνη δεν εξασκεί τις παραδοσιακές τεχνικές της ζωγραφικής και γλυπτικής. Συσχετίζεται με τύπους σύγχρονης τέχνης. Το πρόβλημα στη δεκαετία το 1970 ήταν η σύγχυση ανάμεσα στην «έννοια» και την «πρόθεση» του καλλιτέχνη.
Η εννοιολογική τέχνη πρωτοεμφανίστηκε στο έργο του Μισέλ Ντουσάν, ο ποίος παρουσίασε παραδείγματα όπως η « λεκάνη» , μία συνηθισμένη τουαλέτα ούρησης που απορρίφτηκε όμως από την έκθεση ανεξάρτητων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη. Με παραδοσιακούς όρους ένα τέτοιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε να αποκληθεί τέχνη, Δεν δημιουργήθηκε με χειρονακτικό τρόπο με σκοπό να γίνει ένα έργο τέχνης.
Ο όρος «εννοιολογική τέχνη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο από το καλλιτέχνη Χένρυ Φλιντ. Κατά το μέσο της δεκαετίας του 1970 υπήρξαν εννοιολογικές δημοσιεύσεις, κείμενα και πίνακες ζωγραφικής. Η πρώτη έκθεση με αποκλειστικά εννοιολογικά θέματα διοργανώθηκε στο πολιτιστικό κέντρο της Νέας Υόρκης.
Το κίνημα της εννοιολογικής τέχνης εμφανίστηκε περίπου το 1969.Εν μέρει ήταν μία αντίδραση εναντίον του φορμαλισμού που υποστήριζε ο Διάσημος τεχνοκριτικός Γκρίνμπεργκ. Σύμφωνα με τις απόψεις του, η μοντέρνα τέχνη πρέπει να ακολουθείται από περιορισμό της αφαίρεσης και να εκλεπτύνεται. Καθήκον της ζωγραφικής, παραδείγματος χάριν, ήταν να προσδιορίσουν τι είδους αντικείμενο ήταν στ’ αλήθεια : Η ζωγραφική απεικονίζει επίπεδα αντικείμενα σε επιφάνειες μουσαμά όπου προστίθεται η χρωστική ουσία. Ωστόσο η ψευδαίσθηση της προοπτικής είναι άσχετη με την ουσία της ζωγραφικής, και θα έπρεπε να εξαφανιστεί.
Η εννοιολογική τέχνη έφτασε στα άκρα απομακρύνοντας την ανάγκη των αντικειμένων τελείως δείχνοντας αποστροφή προς την ψευδαίσθηση, ενώ κοντά στο τέλος της δεκαετίας του 1960 αυτή η ανάγκη δεν έβρισκε οπαδούς. Το κίνημα προσπάθησε να αποφύγει τις γκαλερί, ή τα μουσεία σαν καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης της τέχνης, ή η αγορά της τέχνης σαν ιδιοκτήτης και διακινητής των έργων τέχνης. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες θεωρούν ότι όποιος δει ένα εννοιολογικό έργο, γίνεται αυτόματα και ιδιοκτήτης του επειδή κανένας δεν μπορεί πλέον να το βγάλει από το μυαλό του. Αυτή το είδος τέχνης περιορίζεται μερικές φορές σε ένα σετ οδηγιών και περιγραφών, αλλά σταματά την ολοκλήρωση, τονίζοντας ότι η ιδέα είναι πιο σημαντική από το ίδιο το έργο.
Μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στην εννοιολογική τέχνη και σε πιο παραδοσιακές μορφές τέχνης οδηγεί στο ερώτημα της καλλιτεχνικής ικανότητας. Η ικανότητα στο χειρισμό των παραδοσιακών μέσων παίζει ελάχιστο ρόλο στην εννοιολογική ζωγραφική. Είναι αλήθεια ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ικανότητα για δημιουργηθεί εννοιολογική τέχνη. Δεν είναι ότι λείπει από αυτούς τους καλλιτέχνες η εικαστική ικανότητα, ή ότι έχουν εχθρότητα προς την παράδοση, αλλά έχουν μία περιφρόνηση για την ατομική εικαστική έκφραση.
Το πρώτο κύμα του «εννοιολογικού ρεύματος» διάρκεσε από το 1967 έως το 1978. Πρώιμοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες που διακρίθηκαν ήταν οι Χένρυ Φλιντ, Ρόμπερτ Μόρρις και Ρέυ Τζόνσον που επηρέασαν το ρεύμα που έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Οι εννοιολογικοί καλλιτέχνες Νταν Γκράχαμ και Χανς Χάακε είχαν μεγάλη επίδραση στο κίνημα αυτό και τους επόμενους καλλιτέχνες. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθεί και μία Τρίτη γενεά εννοιολογιστών, Πολλά στοιχεία της τέχνης έχουν υιοθετηθεί από σύγχρονους ζωγράφους της τέχνης εγκατάστασης, της περφόρμανς και της ψηφιακής τέχνης

Art currents Ρεύματα Ζωγραφικής

Art currents Ρεύματα τέχνης
Renaissance: Italy 1400 - 1600 AD Αναγέννηση Ιταλία
Baroque 1600 - 1700 AD Μπαρόκ
Rococo 1700 - 1750 AD Ροκοκό

PRE-MODERN 1800 - 1880 AD ΠΡΟ- ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Neo-Classicism 1750 - 1880 AD Νεοκλασικισμός
Romanticism 1800 - 1880 AD Ρομαντισμός
Realism 1830's - 1850's AD Ρεαλισμός
Impressionism 1870's - 1890's AD Ιμπρεσιονισμός

MODERNISM 1880 - 1945 AD ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Post Impressionism 1880 - 1900 AD Μετα-ιμπρεσιονισμός
Expressionism 1900 - 1920 AD Εξπρεσιονισμός
Fauvism 1900 - 1920 AD Φωβισμός
Cubism 1907 - 1914 AD Κυβισμός
Dada 1916 - 1922 AD Ντανταισμός
Surrealism 1924 1920s - 1940's AD Σουρεαλισμός
International Style 1920s - 1940's AD Διεθνές στυλ

MODERN & POST-MODERN 1945 AD - Present ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΥΛ (ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΟΝ)

Abstract Expressionism 1945 - 1960 AD Αφηρημένος εξπρεσιονισμός
Op Art 1960s AD Τέχνη οπ
Pop Art 1960s AD Τέχνη ποπ
Minimal Art 1960s AD Μινιμαλισμός
New Realism 1970s - 1980s AD Νέο-ρεαλισμός
Conceptual Art 1970s - 1980s AD Εννοιολογική τέχνη
Performance Art 1970s - 1980s AD Περφόρμανς τέχνη (Παράσταση)
Neo-Expressionism 1980s - 1990s AD Νέο-εξπρεσιονισμός
Computer Art 1980s - 1990s AD Τέχνη κομπιούτερ
Post-Modern Classicism 1980s - 1990s AD Μετα-μοντέρνος κλασικισμός
Victorian Revival 1980s - 1990s AD Βικτοριανή αναγέννηση

Dexileo

Dexileo is a burial monument in the Ceramicos museum in Athens and is dedicated to a young Athenian horseman who fell during a battle against the Corinthians in the early stages of the Peloponesian war (431-404 b.C).The painting by Laskaris Charalampos was created with painting knives (70-80 cm) in 1998.

Art from Ancient Greece to the Medieval era

Art from Ancient Greece to Renaissance

The Greeks called art (techne), whereas the Latins called it (ars). The words however didn’t have the meaning we have given them in the modern times.

The first one to define the word art was the Greek philosopher Aristotle who said that art was an activity obeying rules from somebody who had knowledge of his craft. A person learned the rules of a craft since his childhood and after a long apprenticing, he became himself a sculptor, a painter or a carpenter.

Philosophy in Greece tried to bring order, balance and clarity to the chaos of nature and the world. In order to preserve this order, it had to apply rules and support them. This is what we call “classical”, that is traditional and conservative.

The painters and sculptors were different from other craftsmen only with respect to their mastering of technique and skill. Sculpture and painting were separated from music and poetry which were considered divine and enjoyed respect from everybody.

The word (techni) meant mechanic, implying making things manually. Painters and sculptors belonged to a lower class in society, because people didn’t think much for those who used their hands to make things. So, craft and fine arts in ancient Greece were considered one and the same thing.

In the late ancient period there was a list of seven arts: Astronomy, Arithmetic, Dialectic, Rhetoric, Geometry, grammar and Music. Painting and sculpture were neglected. Despite Pliny’s and Varro’s efforts to include architecture and painting among the other arts, visual arts were ignored, and even Seneca refused them a place among them. Both the Greeks and the Romans considered painting and sculpture as manual arts like other crafts.

The word artista was used in the middle ages and meant a craftsman like in the ancient period, that is a person who had an activity he had trained in. The artists of this period didn’t have a social status any better than their ancient colleges and were generally anonymous. People judged them for their skill and technique.

By the 12^th -13^th centuries painting and sculpture were listed among other mechanical crafts. Because they ground their colours they belonged to the guild of apothecaries and physicians. Sculptures belonged to the guild of goldsmith.

Works of the 5^th century didn’t survive, we have however descriptions of some of them and information about the career of the greatest painters. Polygnotos dealt with the depiction of depth and the psychological condition of his figures. Apollodoros dealt with the perspective and tonal values. Agatharhos also tried to depict objects with a perspective. Zeuxis had a great career and it reported he was the first one to organize a beauty contest in order to find a model for the beautiful Helen of Troy. In the 4^th century realism and exact depth were the objective of most painters. Apellis was the great Alexander’s official painter. Some copies of the greatest works were discovered in Pompeii.

Η Τέχνη από την Ελλάδα στο Μεσαίωνα

Η τέχνη από την Αρχαία Ελλάδα έως το Μεσαίωνα

Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την λέξη «τέχνη» ενώ οι Λατίνοι τη λέξη ( ars). Οι λέξεις δεν είχαν το νόημα που τους έχουμε δώσει στη σημερινή εποχή.

Ο πρώτος που έδωσε ένα ορισμό της τέχνης ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, που ανέφερε ότι η τέχνη είναι η δραστηριότητα ενός ατόμου που γνωρίζει το αντικείμενο του και ακολουθεί κάποιους κανόνες γι’ αυτό. Αυτό το άτομο μαθαίνει τους κανόνες της τέχνης του αφού μαθητεύσει από τα παιδικά του χρόνια, για να γίνει γλύπτης, ζωγράφος ή μαραγκός.

Η φιλοσοφία στην Ελλάδα προσπάθησε να φέρει, τάξη, ισορροπία και καθαρότητα στο χάος της φύσης και του κόσμου. Για να διατηρήσει αυτήν την τάξη έπρεπε να εφαρμόσει κανόνες και να στηρίξει την εφαρμογή τους. Αυτό ονομάζεται «κλασσικό», δηλαδή κάτι παραδοσιακό και συντηρητικό.

Οι ζωγράφοι ήταν διαφορετικοί από τους άλλους τεχνίτες μόνο όσο αφορά τη γνώση της τεχνικής και της δεξιοτεχνίας. Η γλυπτική και η ζωγραφική διέφεραν από τη μουσική και την ποίηση που θεωρούνταν θεϊκές τέχνες και απολάμβαναν το σεβασμό όλων.

Η λέξη «τέχνη» σήμαινε μαστοριά , υποδηλώνοντας ότι κάποια πράγματα γίνονταν με το χέρι. Οι ζωγράφοι και οι γλύπτες ανήκαν στην κατώτερη τάξη της κοινωνίας, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν μεγάλη ιδέα γι’ εκείνους που χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν διάφορα πράγματα. Έτσι οι τέχνες και οι καλές τέχνες θεωρούνταν ένα και το αυτό πράγμα.

Στην ύστερη αρχαιότητα υπήρχε μία λίστα από 7 τέχνες: Η Αστρονομία, η Αριθμητική, η Διαλεκτική, η Ρητορική, η Γεωμετρία,η Γραμματική και η Μουσική. Οι ζωγραφική και η γλυπτική αγνοήθηκαν. Παρά τις προσπάθειες του Πλίνιου και του Βάρου να περιλάβουν την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική στις άλλες τέχνες, οι οπτικές τέχνες απορρίφτηκαν, και ο Σενέκας αρνήθηκε να τις συμπεριλάβει σ’ αυτές. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τη ζωγραφική και τη γλυπτική χειρονακτικές τέχνες όπως και όλες οι άλλες. Μέ

Η λέξη αρτίστας χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια του μεσαίωνα και σήμαινε ένα μάστορα όπως και στην αρχαιότητα, δηλαδή ένα άτομο που είχε μία δραστηριότητα και είχε εκπαιδευτεί γι’ αυτήν. Οι καλλιτέχνες αυτής της περιόδου δεν είχαν καλύτερη κοινωνική θέση από τους συναδέλφους του παρελθόντος και ήταν γενικά ανώνυμοι. Οι άνθρωποι τους έκριναν από την ικανότητα και την τεχνική τους.

Τον 12^ο και 13^ο αιώνα η ζωγραφική και η γλυπτική ανήκαν στις άλλες χειρονακτικές τέχνες. Επειδή έτριβαν τα χρώματα τους, ανήκαν στη συντεχνία των αποθηκάριων και των φαρμακοτριφτών. Οι γλύπτες ανήκον στη συντεχνία των αργυροχρυσοχόων.

Έργα του 5^ου αιώνα π.Χ δεν επέζησαν, ωστόσο έχουμε περιγραφές για μερικά απ’ αυτά και τις καριέρες των μεγαλύτερων ζωγράφων της αρχαιότητας. Ο Πολύγνωτος ασχολήθηκε με την απεικόνιση του βάθους και της ψυχολογικής κατάστασης των προσώπων που ζωγράφιζε. Ο Απολλόδωρος ασχολήθηκε με την προοπτική και τη φωτοσκίαση. Ο Αγάθαρχος επίσης προσπάθησε να απεικονίσει τα αντικείμενα με προοπτική. .Ο Ζεύξις έκανε μεγάλη καριέρα, και λέγεται ότι ο Σικελιανός καλλιτέχνης διοργάνωσε τα πρώτα καλλιστεία για να ζωγραφίσει την ωραία Ελένη. Τον 4^ο αιώνα ο ρεαλισμός και το ακριβές βάθος ήταν προτεραιότητα για τους περισσότερους καλλιτέχνες. Ο Απελλής ήταν επίσημος ζωγράφος του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αντίγραφα μερικών από αυτά τα έργα βρέθηκαν στην Πομπηία.

Art

Art

According to an art critic “there is not any clear definition of art nowadays”. Another one declared that it is unthinkable now to give an art definition. There are so many viewpoints, that art critics and historians cannot agree on a definition of art, since anything can be called art. Certainly this was the case ever since Andy Warhol created his cans of tomato juice. If they were art, then anything created by man could be art, and the line between art and no art became invisible.

One thing is sure however, that artists kept up a steady production of art, but unfortunately the art lovers lost their bearings, trying to explain if what they saw was art or not and suited with what they had in mind about it.

The problem is that people haven’t given up art entirely, since they were told from an early age that it is a great thing. What do they come across with this attachment however? Nothing, because they find out there is no “essence” in it. They even overlook the fact that everything can be art, or that no art is better than any other kind of art.

It is true that the modernists, starting with the Dadaists, targeted art trying to wipe it out, in order to save it, as they thought, from the declining academic art of the previous centuries. In the mid fifties, this procedure was in full action eradicating the system established in museums and galleries all the time before.

Modernism has aimed at destroying the values of art, but didn’t make it clear where it was heading. The evolution of modern art in the sixties and seventies is known by the name of Conceptualism, which broke down the barriers to the established values of art as we know them. This art current attempted to free art from its limitations and keep it apart from the embracement of art history and criticism. It encouraged artists to use any kind of materials that could be found anywhere. What they created was not as important as the process itself. In this way it embraced all sorts of unclassified art according to the old system.

The twentieth century took art out of control. Even modern art critics and historians lost their ability to play a decisive role in managing contemporary art. The little monster they have created in their labs has broken its chains and refuses to obey rules of any system. All art history and tradition have gone down with modern art.