Pablo Picasso

Pablo Picasso
Pablo Picasso was a Spanish painter who is widely acknowledged to be the most important artist of the 20th century. He experimented with a wide range of styles and themes in his long career, most notably inspiring 'Cubism'. He was the artist who opened widely the door of modern art in the 20th century, and had a great impact on thousands of new artists who tried to imitate him into creating scores of new styles many of which were a short lived failure/
Pablo Ruiz was born in Malaga on 25 October 1881, the son of an art teacher. He later adopted his mother's maiden name of Picasso. He grew up in Barcelona, showing artistic talent at an early age. In the early 1900s, he moved between France and Spain before finally settling in Paris in 1904. His artistic route was not covered with rose petals at least in the first fifty or more years. There he experimented with a number of styles and produced his own original ones, reflected in his 'Blue' and 'Rose' periods.
In 1907 Picasso painted 'Les Demoiselles d'Avignon', a revolutionary work that introduced a major new style - 'Cubism'. Picasso worked closely with the French artist Georges Braque in the development of this style. Picasso's next major innovation, in 1912, was 'Collage', attaching pieces of cloth, newspaper or advertising to his paintings. Picasso now moved from style to style, experimenting with painting and sculpture and becoming involved with the Surrealist movement. In 1937, he produced 'Guernica', a painting inspired by the destruction of the town in northern Spain by German bombers during the Spanish Civil War. Picasso supported the Republican government fighting General Francisco Franco, and never returned to Spain after Franco's victory.
Unlike many artists, Picasso remained in Paris during the German occupation. From 1946 to his death he lived mainly in the south of France. He continued to produce a huge variety of work including paintings, sculptures, etchings and ceramics.
Picasso was involved with a number of women during his life who were often artistic muses as well as lovers. He had four children. On 8 April 1973, he died of a heart attack at his home near Cannes.

Πάμπλο Πικάσο

Πάμπλο Πικάσο
Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένας Ισπανός ζωγράφος που αναγνωρίστηκε ως ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα. Πειραματίστηκε με μία μεγάλη ποικιλία στυλ και θεμάτων στη μεγάλη του καριέρα, και υπήρξε ο ιδρυτής του Κυβισμού. Ήταν ο καλλιτέχνης που άνοιξε διάπλατα την πύλη του μοντερνισμού και ενέπνευσε χιλιάδες καλλιτεχνών που θέλησαν να μιμηθούν την επιτυχία του δημιουργώντας πάμπολλα νέα ρεύματα τέχνης που όμως ήταν συχνά ατυχή.
Ο Πάμπλο Ρουίζ γεννήθηκε στη Μαγιόρκα στις 25 Οκτωβρίου 1881, γιός ενός δασκάλου τέχνης. Αργότερα υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας του με το οποίο και έγινε γνωστός. Μεγάλωσε στη Βαρκελώνη δείχνοντας από μικρός το καλλιτεχνικό του ταλέντο και ακολουθώντας αρχικά ακαδημαϊκή καριέρα κάτι που είναι εμφανές στα πρώιμα έργα του. Στις αρχές του 1900 μετακινιόταν ανάμεσα στη Βαρκελώνη και το Παρίσι μέχρι να επιλέξει τελικά το τελευταίο ως μόνιμη διαμονή του το 1904 επειδή ήταν το κέντρο της τέχνης στην Ευρώπη από τον προηγούμενο ήδη αιώνα. Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα τουλάχιστον για τα πρώτα πενήντα χρόνια της ζωής του.
Πειραματίστηκε με ένα αριθμό από στυλ στα πρώτα του χρόνια, και αντέγραψε πολλά έργα για να μελετήσει διάφορες τεχνικές. Σύντομα ωστόσο παρήγε τα δικά του πρωτότυπα όπως αντανακλώνται στις «μπλε» και «ροζ» περιόδους. Το 1907 ο Πικάσο ζωγράφισε τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν», ένα επαναστατικό έργο που σηματοδότησε ένα μεγάλο κίνημα στο οποίο έδωσε το όνομα του Κυβισμού. Ο Πικάσο εργάστηκε στενά με το φίλο του Ζωρζ Μπρακ για την ανάπτυξη αυτού του στυλ. Άλλη μεγάλη καινοτομία του Πικάσο ήρθε στο φως το 1912, και ονομάστηκε κολλάζ επειδή το έργο τέχνης δημιουργούταν από την επικόλληση διαφόρων υλικών υφάσματος, εφημερίδων, ή και διαφημιστικών αποκομμάτων.
Ο Πικάσο άρχισε πλέον να κινείτε από στυλ σε στυλ, πειραματιζόμενος με ζωγραφική και γλυπτική και μπαίνοντας στους κύκλους του Σουρεαλισμού. Το 1937, δημιούργησε τη «Γκουέρνικα» έργο τεραστίων διαστάσεων σε γκρι τόνους μετά από δεκάδες σχέδια και προεργασία, θέλοντας να καυτηριάσει το βάρβαρο βομβαρδισμό της Βασκικής πόλεως από τα Ναζιστικά βομβαρδιστικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Ο Πικάσο υπήρξε οπαδός της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας και γι αυτό το λόγω δε θέλησε να επιστρέψει σ αυτή μετά την επικράτηση του Φράνκο.
Αν και πολλοί καλλιτέχνες είχαν εγκαταλείψει την Ευρώπη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο από αντίδραση προς το Ναζιστικό καθεστώς, ή και για λόγους ασφαλείας, ο Πικάσο παρέμεινε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από το 1946 μέχρι το θάνατο του ζούσε κυρίως στη Νότια Γαλλία όπου είχε αγοράσει ένα πύργο. Συνέχισε να παράγει ένα τεράστιο αριθμό από έργα (γύρω στις 10,000), που περιλάμβαναν ελαιογραφίες, χαρακτικά, γλυπτά και κεραμικά.
Ο Πικάσο δημιούργησε πολλούς δεσμούς με γυναίκες μοντέλα του που υπήρξαν μούσες του και ορισμένες από αυτές σύζυγοι και μητέρες των τεσσάρων παιδιών του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή σε βαθιά ηλικία ένας έφηβος μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

An interview by Picasso

An Interview of Pablo Picasso to author Papini
“ People do not look for relief and elevation in art. The rich, and the lazy that have nothing to do, in order to look different from the common people are looking for the weird, the unusual and the scandalous. Personally I satisfied the wise and the critics with all the changeable stupidities that came to my mind,
and the less they understood me the more they admired me. By entertaining myself with all these games and
stupidities, I became rich and what is more very quickly. And popularity for a painter means sales, profits, fortune and wealth. Today as you know I am famous and rich. But when I am alone with myself, I do not have the courage to consider myself an artist with the great and old sense of the word. Rembrand, Tzioto, Tiziano were really great painters. I am nothing else but an impostor, who understood the spirit of his times and exploited stupidity as well as he could, and the vanity and the arrogance of his contemporaries. My confession is bitter, more pitiful than it looks, but it happens to be sincere.
Dear readers, If you do not like a certain work of art which repulses you causing you nausea, do not hesitate to express your feelings. You may be more right than those who pretend to be ecstatic because they do not dare express themselves sincerely, fearing to be considered uncultivated and out of place. Deceit and adventurism thrive among the artists as everywhere else.
Μία συνέντευξη του Πικάσο
Πικάσο: « Ικανοποίησα σοφούς και κριτικούς με σαχλαμάρες και αυτοί τόσο περισσότερο με θαύμαζαν»
Για το Βήμα Γιάννης Μαρίνος
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα , ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια ,αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές , έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις ,κέρδη ,περιουσία ,πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος , ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Αγαπητοί αναγνώστες, Αν κάποιο έργο τέχνης δες σας αρέσει, σας απωθεί ή σας προκαλεί αηδία μη διστάζετε να εξωτερικεύσετε τα αισθήματα σας. Μπορεί να έχετε εσείς περισσότερο δίκιο από εκείνους που προσποιούνται ότι εκστασιάζονται επειδή δεν τολμούν να εκφραστούν ειλικρινώς, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ακαλλιέργητοι. Η απάτη και ο τυχοδιωκτισμός θάλλουν και στο χώρο των καλλιτεχνών, όπως και παντού αλλού.
(Από συνέντευξη του Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι )

Cubism

Cubism The key role in the creation of cubism is Picasso’s interest in non-Western sculpture specifically Afro sculpture. Picasso’s proto-cubist works, such as Les Demoiselles D’Avinion (1907) displayed his interest in both African art and ancient Iberian art and architecture. Picasso and Braque developed cubism between 1907 and 1914, creating the most influential style of the modern period. In cubism, the flat, two-dimensional surface of the picture plane is emphasized, and traditional perspective, modeling and chiaroscuro (contrast of light and dark) are rejected. In its first phase, called Analytical Cubism, artists were concerned with breaking down and analyzing form. The aim of Cubism is to distil the depiction of form by showing several sides of the object simultaneously. This resulted in the radical fragmentation of objects into cube-like elements. To emphasize further the abstract nature of the composition, the use of monochrome was favoured.

Its second phase, generally called Synthetic Cubism, grew out of experiments with collage. Materials such as wood, newspaper, photographs or feathers were pasted on to the picture in combination with painted surfaces. Although shapes remained fragmented and flat, colour played a strong role in synthetic cubism, and the works are more decorative. Other leading artists of Cubism, who created personal modifications of it, were Leger, and Duchamp. Several Italian artists notably Severini, and Balla worked in the cubist style but called their movement Futurism; among other things, they were concerned with expressing motion in art through the repetition of lines and images.

Cubism was also crucial to the development of non- figurative representation, or abstract art. In Germany, Kandinsky painted semi-abstract and abstract pictures containing references to nature and music. Russian artists were aware of Cubism through a few outstanding private collections in Moscow and evolved a different, geometrically constructed abstract art. Malevich , a devout Christian mystic painted a black square on a white ground, naming his personal abstractions Suprematism. Other Cubist-inspired Russian painters, known as Constructivists, were Popova ,Tatlin and others.

Κυβισμός

Κυβισμός

Ο κύριος λόγος για τη δημιουργία του κυβισμού ήταν το ενδιαφέρον του Πικάσο για τη μη Ευρωπαϊκή γλυπτική και συγκεκριμένα την Αφρικανική. Τα πρώτα κυβιστικά έργα που Πικάσο, όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907), έδειξαν το ενδιαφέρον του για την Αφρικανική όπως και την αρχαία ιβηρική γλυπτική. Ο Πικάσο και ο Μπρακ ανέπτυξαν τον Κυβισμό μεταξύ του 1907 και του 1914 δημιουργώντας το πιο κυρίαρχο στυλ της μοντέρνας περιόδου. Στον Κυβισμό, το επίπεδο, και η δυσδιάστατη επιφάνεια του πίνακα παίζουν βασικό ρόλο ,ενώ η παραδοσιακή προοπτική, το ποζάρισμα και το Κιαροσκούρο( η αντίθεση φωτός και σκιάς) απορρίπτονται. Στην πρώτη του περίοδο, που ονομάζεται Αναλυτικός Κυβισμός, οι καλλιτέχνες έσπαζαν την εικόνα και ανέλυαν τη φόρμα. Ο σκοπός του κυβισμού ήταν να διυλίζει την απεικόνιση της φόρμας και να δείχνει αρκετές πλευρές του αντικειμένου ταυτόχρονα. Αυτό είχε σαν συνέπεια μία δραστική διάσπαση των αντικειμένων σε στοιχεία που μοιάζουν με κύβους. Για να δώσουν έμφαση στην αφηρημένη φύση της σύνθεσης , έδειχναν προτίμηση στις μονοχρωμίες.

Η δεύτερη φάση του, γενικά ονομάζεται Συνθετικός Κυβισμός, και προέκυψε από πειράματα κολλάζ. Υλικά όπως ξύλο, εφημερίδες, φωτογραφίες και πούπουλα κολλιόταν επάνω στην εικόνα σε συνδυασμό με ζωγραφισμένες επιφάνειες. Αν και τα σχήματα παρέμεναν διασπασμένα και επίπεδα, το χρώμα έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στο Συνθετικό Κυβισμό, και τα έργα είναι περισσότερο διακοσμητικά. Άλλοι σημαντικοί ζωγράφοι του κυβισμού, που δημιούργησαν προσωπικές προσαρμογές σ’αυτόν, ήταν ο Λεζέ και ο Ντουσάμπ. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες και συγκεκριμένα ο Σεβερίνι και ο Μπάλα ζωγράφιζαν με το στυλ του κυβισμού, αλλά ονόμαζαν το κίνημα τους Φουτουρισμό. Ανάμεσα σε άλλα πράγματα, ενδιαφερόντουσαν να εκφράσουν την κίνηση στην τέχνη μέσα από την επανάληψη των γραμμών και των εικόνων.

Ο Κυβισμό ήταν επίσης κρίσιμος για την ανάπτυξη της μη παραστατικής, ή αφηρημένης ζωγραφικής. Στη Γερμανία, ο Καντίνσκυ ζωγράφιζε αφηρημένους πίνακες με αναφορές στη φύση και τη μουσική. Οι Ρώσοι καλλιτέχνες ήταν ενήμεροι για το κίνημα του Κυβισμού μέσα από κάποιες συλλογές που εκτέθηκαν στη Μόσχα, και ανέπτυξαν μία διαφορετική αφηρημένη τέχνη σε γεωμετρικό στυλ. Ο Μάλεβιτς, καλλιτέχνης ευσεβής και μυστικιστής, ζωγράφισε ένα μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο, ονομάζοντας τις προσωπικές του αφαιρέσεις Σουπρεματισμό. Άλλοι Ρώσοι καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από τον Κυβισμό, γνωστοί ως Κονστρουκτιβιστές ,ήταν ο Πόποβα, ο Τατλίν και άλλοι.