Royal Academy of munich

History
After the end of the Greek Independence war in 1830 and the creation of the new state there was a need for the education of young painters. Of course there was no such school of Art in the new born country, and the new young king Otto of Bavaria encouraged several young talented men to study art in the Royal Academy of Fine Arts in Munich. In addition, after centuries of Ottoman rule, few opportunities existed for young artist in Greece itself, immediately after independence, so studying abroad was imperative for them. Munich, was an important international center for the arts and is the place where the majority of the Greek artists of 19th century would chose to study and a minority would go to Paris. Both academic and personal bonds developed between early Greek painters and Munich artistry giving birth to the Greek "Munich School" of painting. Many of these young artists later have returned to Greece to teach to the Polytechnic School and later Athens School of Fine Arts, where they would transmit their artistic experiences. However some of them like Nikolaus Gyzis chose to remain in Munich.
Artistic styles
The works of the Munich school painters are characterized by an expert use of colours that would overshadow the figures’ expressions. Scenes were depicted in a pompous and theatrical way, although not lacking emotional tension. In academic realism the imperative is the ethography, the representation of urban and/or rural life with a special attention in the depiction of architectural elements, the traditional clothes and the various objects. Munich School painters were specialized on portraiture, landscape painting and still life.
Representative artists
Artists that belong to the School of Munich include the first painters of free Greece such as Theodoros Vryzakis (1814–1878) and Dionysios Tsokos (1820–1862) (According to other art critics he belongs more to the Heptanes School. Both of them draw their subjects from the Greek War of Independence in 1821, focusing on idealized ideas on the Greek Revolution and not giving much attention to the violent and tragic aspects of a war. Even more dramatic in their depictions were the later Konstantinos Volanakis (1837–1907) and Ioannis Altamouras (1852–1878), that were focused more on the naval battles of the revolution
Main representatives of the artistic movement were apart from Volanakis the painters that worked mainly during the second half of the 19th century like Nikiphoros Lytras (1832–1904), Nikolaos Gyzis (1842–1901) and Georgios Iacovidis. (1853–1907). Gysis stayed at the Academy in Germany while the others have returned to teach at the Athens School of Fine Arts. Their teaching and artistry have marked the 19th century artistic era in Greece.
Nikiphoros Lytras is considered the pope of Greek painting and the major iconographer of Greek life during the 19th century. Paintings such as the sinking of the Turkish flag ship by Kanaris was a reference point in Greek art. Gyzis worked mainly on ethography while at the maturity of his career he shifted towards the of visions, allegories and symbolisms. Iacovidis paintings were mainly portraiture and depiction of children scenes. The latter was the founder and first curator of the National Gallery of Greece in Athens. Other painters include Epameinondas Thomopoulos, Nikolaos Vokos, and Polychronis Lembesis. Influences of academic realism can also be seen in the work of many Greek artists such as Spyros Vikatos (1878–1960). The end of the movement started when some Greek painters after the mid-19th century such as Periclis Pantazis (1849–1884) departed from academic realism towards impressionism and the final end occurred when expressionist Nikolaos Lytras (1883–1927) and Konstantinos Parthenis (1878–1967) started to teach at the Athens School of Fine Arts.

Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου

Η Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου
Μετά το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης το 1830 και τη δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους δημιουργήθηκε η ανάγκη για την εκπαίδευση νέων ζωγράφων. Φυσικά στο νεοσύστατο κράτος δεν υπήρχε κάποια ανάλογη σχολή και ο νέος βασιλιάς της χώρας Όθωνας από τη Βαυαρία ενθάρρυνε τους νέου ταλαντούχους καλλιτέχνες να πάνε στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής του Μονάχου για εικαστικές σπουδές. Επιπλέον, μετά από αιώνες Οθωμανικής καταπίεσης, οι σπουδές στο εξωτερικό ήταν επιτακτική ανάγκη. Το Μόναχο, ήταν ένα σπουδαίο διεθνές κέντρο τεχνών και ήταν το μέρος που διάλεξαν οι περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες για σπουδές με ελάχιστους να προτιμούν το Παρίσι. Δημιουργήθηκαν δεσμοί προσωπικοί και ακαδημαϊκοί ανάμεσα στους πρώτους Έλληνες ζωγράφους και την εικαστική τέχνη στο Μόναχο, που οδήγησαν στη γέννηση της «Σχολής του Μονάχου». Πολλοί από αυτούς τους ζωγράφους αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα για να διδάξουν στην Πολυτεχνική σχολή, και αργότερα στη σχολή καλών τεχνών. Εξαίρεση απετέλεσε μόνο ο Νικόλαος Γύζης ο οποίος προτίμησε να εργαστεί στο Μόναχο.
Καλλιτεχνικά στυλ
Τα έργα των ζωγράφων της σχολής του Μονάχου χαρακτηρίζονται από την εξαιρετική χρήση των χρωμάτων που επισκίαζαν τις εκφράσεις των φιγούρων. Οι σκηνές απεικονίζονταν με πομπώδη θεατρικό τρόπο, αν και δεν έχαναν σε συναισθηματική ένταση. Στον Ακαδημαϊκό ρεαλισμό κυρίαρχο θέμα ήταν η Ηθογραφία, η παράσταση της ζωής στην πόλη, ή την αγροτική ζωή, με έμφαση στην απεικόνιση των αρχιτεκτονικών στοιχείων, των παραδοσιακών στολών και των διάφορων αντικειμένων. Οι ζωγράφοι της σχολής του Μονάχου ειδικεύονταν στην προσωπογραφία, το τοπίο και τη νεκρή φύση.
Αντιπροσωπευτικοί ζωγράφοι
Οι καλλιτέχνες που ανήκουν στη σχολή του Μονάχου περιλαμβάνουν τους πρώτους ζωγράφους της ελεύθερης Ελλάδος όπως ο Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878) και ο Διονύσιος Τσώκος (1820- 1862) ( σύμφωνα με ορισμένους θεωρείται μέλος της Επτανησιακής σχολής). Και οι δύο αντλούν τα θέματα τους από τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821, δίνοντας έμφαση στις βίαιες και τραγικές πλευρές του πολέμου. Ακόμη πιο δραματικές ήταν οι απεικονίσεις αργότερα των Κωνσταντίνου Βολανάκη (1837- 1907) και του Ιωάννη Αλταμούρα (1852-1878), που επικεντρώνονταν στις ναυτικές μάχες της επανάστασης.
Οι κυριότεροι αντιπρόσωποι του καλλιτεχνικού κινήματος εκτός από τον Βολανάκη ήταν οι ζωγράφοι που εργάστηκαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπως ο Νικηφόρος Λύτρας (1832- 1904), Ο Νικόλαος Γύζης (1842-1901) και ο Γεώργιος Ιακωβίδης ( 1853- 1907). Ο Γύζης έμεινε στην Ακαδημία του Μονάχου ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν για να εργαστούν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα. Η διδασκαλία τους έβαλε τη σφραγίδα τους στη ζωγραφική του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.
Ο Νικηφόρος Λύτρας θεωρείται ο πατριάρχης της Ελληνικής Ζωγραφικής και εικονογράφος της Ελληνικής ζωής το 19ο αιώνα. Έργα όπως η «Βύθιση της Τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη » ήταν σημείο αναφοράς για την Ελληνική ζωγραφική. Ο Γύζης δούλεψε κυρίως ηθογραφικά θέματα, ενώ στα τελευταία χρόνια της ωριμότητας του στράφηκε σε ενοράσεις ,αλληγορίες και συμβολισμούς. Τα έργα του Ιακωβίδη ήταν κυρίως πορτρέτα και παιδικές σκηνές .Το έργο του παιδική συμφωνία απέσπασε πρώτο βραβείο. Ο τελευταίος υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος έφορος της Εθνικής πινακοθήκης της Αθήνας. Άλλοι ζωγράφοι περιλαμβάνουν τον Επαμεινώνδα Θωμόπουλο, τον Νικόλαο Βώκο, το Πολυχρόνη Λεμπέση και άλλους. Επιρροές του ακαδημαϊκού ρεαλισμού μπορούμε ακόμη να δούμε στο έργο πολλών Ελλήνων ζωγράφων όπως στο Σπύρο Βικάτο (1878-1960). Το τέλος του κινήματος άρχισε όταν μερικοί Έλληνες ζωγράφοι γύρω στο μέσο του 19ου αιώνα όπως ο Περικλής Λεμπέσης (1849-1967) αποχώρησαν από τον ακαδημαϊσμό και στράφηκαν προς τον Ιμπρεσιονισμό. Το τέλος του οριστικοποιήθηκε όταν ο εξπρεσιονιστής Νικόλαος Λύτρας (1883-1927) και ο Κωνσταντίνος Παρθένης (1878-1967) άρχισαν να διδάσκουν στη σχολή καλών τεχνών στην Αθήνα.

Sfumato

Sfumato
It is one of the painting modes of the Renaissance. A second one was Chiaroscuro. It refers to a mode of painting in which the painter avoids extreme darks or lights, as the brightness values are grouped more or less tightly together around middle gray. There is a similarity of low-contrast between sfumato and photography. The Italian word sfumato comes from the Italian word (fumare, 'to smoke'), and captures the idea precisely. The finished painting appears as though a veil of smoke lies between the subject of the painting and the viewer. Sfumato added some brightness to the pure darks and blocked some of the pure brights of the subject.
It is not a difficult technique in practice. Of course it requires competence in brushwork and judgement of value (brightness), but does not necessarily require a high degree of skill. The painter uses a translucent dark such as asphaltum and then, while wet, paints back into this dark with an opaque light (e.g., some colour based on led white or titanium white). Some of the colour of the dark will now darken the opaque light and, simultaneously, the darks will be lightened. This operation can be repeated if necessary and, by so doing, very subtle blending effects may be achieved. It is not a technique using translucent layers as is sometimes supposed; it is obvious that there is a distinction between this technique and the straight-forward translucent painting of Titian. However the translucency of the darks, repeatedly applied and blended into the lights, does lend an enamelled character to the result which, in the hands of a competent practitioner, can be charming and can yield extremely subtle results.
Leonardo Da Vinci was the most prominent painter of sfumato and his famous painting of the Mona Lisa exhibits all the advantages of the technique. The historical value of this painting consists precisely in the subtle but accurate way in which emotions are expressed. This expression is due in no small part to the gentle shading that sfumato promotes. Leonardo da Vinci described sfumato as "without lines or borders, in the manner of smoke or beyond the focus plane.

Art from Ancient Greece to the Medieval era

Art from Ancient Greece to Renaissance

The Greeks called art (techne), whereas the Latins called it (ars). The words however didn’t have the meaning we have given them in the modern times.

The first one to define the word art was the Greek philosopher Aristotle who said that art was an activity obeying rules from somebody who had knowledge of his craft. A person learned the rules of a craft since his childhood and after a long apprenticing, he became himself a sculptor, a painter or a carpenter.

Philosophy in Greece tried to bring order, balance and clarity to the chaos of nature and the world. In order to preserve this order, it had to apply rules and support them. This is what we call “classical”, that is traditional and conservative.

The painters and sculptors were different from other craftsmen only with respect to their mastering of technique and skill. Sculpture and painting were separated from music and poetry which were considered divine and enjoyed respect from everybody.

The word (techni) meant mechanic, implying making things manually. Painters and sculptors belonged to a lower class in society, because people didn’t think much for those who used their hands to make things. So, craft and fine arts in ancient Greece were considered one and the same thing.

In the late ancient period there was a list of seven arts: Astronomy, Arithmetic, Dialectic, Rhetoric, Geometry, grammar and Music. Painting and sculpture were neglected. Despite Pliny’s and Varro’s efforts to include architecture and painting among the other arts, visual arts were ignored, and even Seneca refused them a place among them. Both the Greeks and the Romans considered painting and sculpture as manual arts like other crafts.

The word artista was used in the middle ages and meant a craftsman like in the ancient period, that is a person who had an activity he had trained in. The artists of this period didn’t have a social status any better than their ancient colleges and were generally anonymous. People judged them for their skill and technique.

By the 12^th -13^th centuries painting and sculpture were listed among other mechanical crafts. Because they ground their colours they belonged to the guild of apothecaries and physicians. Sculptures belonged to the guild of goldsmith.

Works of the 5^th century didn’t survive, we have however descriptions of some of them and information about the career of the greatest painters. Polygnotos dealt with the depiction of depth and the psychological condition of his figures. Apollodoros dealt with the perspective and tonal values. Agatharhos also tried to depict objects with a perspective. Zeuxis had a great career and it reported he was the first one to organize a beauty contest in order to find a model for the beautiful Helen of Troy. In the 4^th century realism and exact depth were the objective of most painters. Apellis was the great Alexander’s official painter. Some copies of the greatest works were discovered in Pompeii.

Η Τέχνη από την Ελλάδα στο Μεσαίωνα

Η τέχνη από την Αρχαία Ελλάδα έως το Μεσαίωνα

Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την λέξη «τέχνη» ενώ οι Λατίνοι τη λέξη ( ars). Οι λέξεις δεν είχαν το νόημα που τους έχουμε δώσει στη σημερινή εποχή.

Ο πρώτος που έδωσε ένα ορισμό της τέχνης ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, που ανέφερε ότι η τέχνη είναι η δραστηριότητα ενός ατόμου που γνωρίζει το αντικείμενο του και ακολουθεί κάποιους κανόνες γι’ αυτό. Αυτό το άτομο μαθαίνει τους κανόνες της τέχνης του αφού μαθητεύσει από τα παιδικά του χρόνια, για να γίνει γλύπτης, ζωγράφος ή μαραγκός.

Η φιλοσοφία στην Ελλάδα προσπάθησε να φέρει, τάξη, ισορροπία και καθαρότητα στο χάος της φύσης και του κόσμου. Για να διατηρήσει αυτήν την τάξη έπρεπε να εφαρμόσει κανόνες και να στηρίξει την εφαρμογή τους. Αυτό ονομάζεται «κλασσικό», δηλαδή κάτι παραδοσιακό και συντηρητικό.

Οι ζωγράφοι ήταν διαφορετικοί από τους άλλους τεχνίτες μόνο όσο αφορά τη γνώση της τεχνικής και της δεξιοτεχνίας. Η γλυπτική και η ζωγραφική διέφεραν από τη μουσική και την ποίηση που θεωρούνταν θεϊκές τέχνες και απολάμβαναν το σεβασμό όλων.

Η λέξη «τέχνη» σήμαινε μαστοριά , υποδηλώνοντας ότι κάποια πράγματα γίνονταν με το χέρι. Οι ζωγράφοι και οι γλύπτες ανήκαν στην κατώτερη τάξη της κοινωνίας, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν μεγάλη ιδέα γι’ εκείνους που χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν διάφορα πράγματα. Έτσι οι τέχνες και οι καλές τέχνες θεωρούνταν ένα και το αυτό πράγμα.

Στην ύστερη αρχαιότητα υπήρχε μία λίστα από 7 τέχνες: Η Αστρονομία, η Αριθμητική, η Διαλεκτική, η Ρητορική, η Γεωμετρία,η Γραμματική και η Μουσική. Οι ζωγραφική και η γλυπτική αγνοήθηκαν. Παρά τις προσπάθειες του Πλίνιου και του Βάρου να περιλάβουν την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική στις άλλες τέχνες, οι οπτικές τέχνες απορρίφτηκαν, και ο Σενέκας αρνήθηκε να τις συμπεριλάβει σ’ αυτές. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τη ζωγραφική και τη γλυπτική χειρονακτικές τέχνες όπως και όλες οι άλλες. Μέ

Η λέξη αρτίστας χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια του μεσαίωνα και σήμαινε ένα μάστορα όπως και στην αρχαιότητα, δηλαδή ένα άτομο που είχε μία δραστηριότητα και είχε εκπαιδευτεί γι’ αυτήν. Οι καλλιτέχνες αυτής της περιόδου δεν είχαν καλύτερη κοινωνική θέση από τους συναδέλφους του παρελθόντος και ήταν γενικά ανώνυμοι. Οι άνθρωποι τους έκριναν από την ικανότητα και την τεχνική τους.

Τον 12^ο και 13^ο αιώνα η ζωγραφική και η γλυπτική ανήκαν στις άλλες χειρονακτικές τέχνες. Επειδή έτριβαν τα χρώματα τους, ανήκαν στη συντεχνία των αποθηκάριων και των φαρμακοτριφτών. Οι γλύπτες ανήκον στη συντεχνία των αργυροχρυσοχόων.

Έργα του 5^ου αιώνα π.Χ δεν επέζησαν, ωστόσο έχουμε περιγραφές για μερικά απ’ αυτά και τις καριέρες των μεγαλύτερων ζωγράφων της αρχαιότητας. Ο Πολύγνωτος ασχολήθηκε με την απεικόνιση του βάθους και της ψυχολογικής κατάστασης των προσώπων που ζωγράφιζε. Ο Απολλόδωρος ασχολήθηκε με την προοπτική και τη φωτοσκίαση. Ο Αγάθαρχος επίσης προσπάθησε να απεικονίσει τα αντικείμενα με προοπτική. .Ο Ζεύξις έκανε μεγάλη καριέρα, και λέγεται ότι ο Σικελιανός καλλιτέχνης διοργάνωσε τα πρώτα καλλιστεία για να ζωγραφίσει την ωραία Ελένη. Τον 4^ο αιώνα ο ρεαλισμός και το ακριβές βάθος ήταν προτεραιότητα για τους περισσότερους καλλιτέχνες. Ο Απελλής ήταν επίσημος ζωγράφος του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αντίγραφα μερικών από αυτά τα έργα βρέθηκαν στην Πομπηία.

Good or bad art

Good or bad Art

After prevailing in the early 20^th century, modernist painters have started oppressing the traditional artists for the way they expressed their art. Realism was actually banned from fine art institutes all over the world. Although art museums exhibited the realistic art of past centuries, they stubbornly refused to exhibit the works of world class contemporary realist artists, and ignored them without any excuse. At the same time they amply allowed Perceptual artists to exhibit their constructions, irrespective of poor quality, or lack of grace and meaning.

It is true that most of the modern works of art can not reach the height of the term “art”. It doesn’t mean of course that they can not create modern art, or even exhibit it. For four generations modernist artists and fine art college professors have been controlling all the major art museums, and galleries. They have also controlled all the fine art schools and the newspaper art reviews. They have been taking state subsidies and their art brochures have become school art books. Little children at the kindergarten are discouraged from painting realistically .When they grow, they are derided because they waste their time, and claim that anybody can paint a realistic work of art. Their teachers replace pencils with paper, buttons, glue and magazines and ask them to make collage instead.

Art professors with a realistic inclination have been dismissed from their posts in art schools and this nasty climate got worse in the midst of the 20ieth century. Very few art organizations managed to rescue these “heretic” realistic viewpoints. Ever since this cyclone of modern art has made its cycle without achieving its goals, that is its acceptance by the public, it gave place to a more tolerant behaviour. Very few heroic artists preserved the secrets of the great art of the past and started coming back dynamically with the love and encouragement of the art public and claimed the place in art that belongs to them. As oppression recedes, that doesn’t mean they will become oppressors themselves, since it is the public who will decide by themselves. The road ahead of them is still a long way off , but the truth and beauty of realistic art, thanks to the web that brings art into every house so easily, will bring about an inevitable comparison between them and it is true beyond any doubt that they will prevail.

Καλή ή κακή Τέχνη

Καλή ή κακή Τέχνη Μετά την επικράτηση της μοντέρνας τέχνης στις αρχές του 20^ου αιώνα ,οι μοντερνιστές ζωγράφοι άρχισαν να καταπιέζουν τους παραδοσιακούς για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονταν καλλιτεχνικά. Ο ρεαλισμός απαγορεύτηκε ουσιαστικά στις σχολές καλών τεχνών σε όλο τον κόσμο. Ενώ τα μουσεία εκθέτουν έργα ρεαλιστικής τέχνης περασμένων αιώνων, απαγορεύουν πεισματικά σε ζωντανούς ρεαλιστές ζωγράφους να εκθέσουν και τους αγνοούν χαρακτηριστικά, ενώ δίνεται άπλετος χώρος για έργα ζωγράφων με εννοιολογικές κατασκευές ,ανεξάρτητα αν τους λείπουν η ικανότητα ,το νόημα και η χάρη.

Δεν είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα έργα μοντέρνας και μεταμοντέρνας τέχνης φτάνουν στο ύψος του όρου «τέχνη». Δεν σημαίνει βέβαια ότι απαγορεύεται να δημιουργούν μοντέρνα τέχνη, ή και να εκθέτουν.

Για τέσσερεις γενεές οι μοντερνιστές ιδεολόγοι ελέγχουν τα μεγαλύτερα μουσεία ,καθώς και τους εκθεσιακούς χώρους. Ακόμη ελέγχουν όλα τα κολέγια, τα τμήματα τέχνης, και τις δημοσιογραφικές κριτικές. Παίρνουν όλες τις κυβερνητικές επιχορηγήσεις και τα φυλλάδια τους γίνονται διδακτικά βιβλία για τα γυμνάσια. Τα μικρά παιδιά στα νηπιαγωγεία αποθαρρύνονται από το να ζωγραφίζουν ρεαλιστικά. Όταν μεγαλώσουν χλευάζονται γιατί λένε ότι σπαταλούν το χρόνο τους, και ισχυρίζονται ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ένα ρεαλιστικό έργο. Οι δάσκαλοι αντικαθιστούν τα μολύβια με χαρτί, κουμπιά, κόλλα και περιοδικά για να κάνουν κολλάζ. Καθηγητές με ρεαλιστικές ανησυχίες εκδιώχτηκαν από τις σχολές τους και αυτό το κλίμα αναπτύχτηκε μετά το μέσο του 20^ου αιώνα.

Ελάχιστοι οργανισμοί κατάφεραν να διασώσουν τις «αιρετικές» ρεαλιστικές απόψεις. Αφού η λαίλαπα της αντιτέχνης έκανε το κύκλο της χωρίς να πετύχει τα αναμενόμενα, δηλαδή την αποδοχή της τέχνης τους από το ευρύ κοινό, έδωσε τη θέση της σε πιο ανεκτική συμπεριφορά καθώς οι λίγοι ηρωικοί καλλιτέχνες που διέσωσαν τα μυστικά της μεγάλης τέχνης του παρελθόντος άρχιζαν να επανέρχονται δυναμικά και με τη στήριξη και αγάπη του κοινού, να διεκδικούν τη θέση που τους ανήκει. Καθώς η καταπίεση περιορίζεται δεν θα χρειαστεί να γίνουν οι ίδιοι καταπιεστές ,αφού το κοινό θα συγκρίνει και θα αποφασίζει από μόνο του. Ο δρόμος μπροστά ακόμη φαντάζει μακρύς, αλλά η αλήθεια και η ομορφιά, δίδυμες αδελφές, χάριν του διαδικτύου που φέρνει την τέχνη σε κάθε σπίτι και τη σύγκριση αναπόφευκτη, είναι βέβαιο ότι θα επικρατήσουν.

Surrealism

Surrealism

Twentieth century century avant-garde art movement that originated in the nihilistic ideas of the Dadaist and French literary figures, especially those of its founder, French writer André Breton (1896-1966). At first a Dadaist, he wrote three manifestos about Surrealism — in 1924, 1930, and 1934, and opened a studio for "surrealist research."

Influenced by the theories of the pioneer of psychoanalysis, Sigmund Freud (German, 1856-1939), the images found in surrealist works are as confusing and startling as those of dreams. Surrealist works can depict fantasies ,as in the works of René Magritte (Belgian, 1898-1967), Salvador Dalí (Spanish, 1904-1988), Yves Tanguy (French, 1900-1955), and Alfred Pellan (Canadian, 1906-1988). These artists were partly inspired bysymbolism, and partly the metaphysical painting of Giorgio de Chirico (Italian, 1888-1978). Or, it could have a more abstract style, as in the works of Joan Miró (Spanish, 1893-1983), Max Ernst (German, 1891-1976), and André Masson (French, 1896-1987), who invented spontaneous techniques , modelled upon the psychotherapeutic procedure of "free association" as a means to eliminate conscious control in order to express the workings of the unconscious mind, such asexquisite corspe.
Σουρεαλισμός
Κίνημα τέχνης Αβάν Γκαρντ του 20^ου αιώνα, που βρήκε τις ρίζες του στις μηδενιστικές ιδέες των Ντανταιστών και τις προσωπικότητες Γάλλων λογοτεχνών ,ιδιαίτερα του ιδρυτή του κινήματος Αντρέ Μπρετόν (1896-1966).Κατ’ αρχάς Ντανταιστής ,έγραψε τρία μανιφέστα για το Σουρεαλισμό- το 1924 ,το 1930 και το 1934, και άνοιξε ένα στούντιο για έρευνα του Σουρεαλισμου .

Επηρεασμένοι από τις θεωρίες του πρωτοπόρου της ψυχανάλυσης , Σίγκμουντ Φρόυντ (Γερμανός,1856-1939) οι εικόνες που βρίσκονται στα έργα των Σουρεαλιστών είναι τόσο μπερδεμένες και τρομακτικές όσο και τα όνειρα. Τα Σουρεαλιστικά έργα μπορεί να απεικονίζουν φαντασίες όπως τα έργα του Μαγκρίντ ( Βέλγος, 1898- 1967) και του Σαλβαντόρ Νταλί (Ισπανός 1904- 1988). Αυτοί οι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν εν μέρει από το Συμβολισμό και εν μέρει από τη Μεταφυσική ζωγραφική του Τζιόρτζιο ντε Κύρικο (Ιταλός 1888-1978). Ή θα μπορούσε να έχει ένα πιο αφηρημένο στυλ , όπως στα έργα του Χουάν Μιρό (Ισπανός 1893- 1983) του Μαξ Έρνστ( 1891- 1976 και του Αντρέ ΜΑσόν ο οποίος εφεύρε αυθόρμητες τεχνικές , βασισμένες στη ψυχοθεραπευτική διαδικασία ,σαν ένα μέσο να εξαφανίσει τον υποσυνείδητο έλεγχο για να εκφράσει τα έργα του ασυνείδητου νου .

Surrea

DADA art movement- Κίνημα Νταντά

The Basics of Dada Movement in Art

Dada was an artistic and literary movement that started in Europe when World War I was going on. Because of the war, many artists, intellectuals and writers, especially those from France and Germany, moved to Switzerland, which was a neutral country. Instead of being relieved that they had escaped, the artists, intellectuals and writers were furious with the modern society. So, they decided to show their protest through artistic medium. They decided to create non-art since art in the society anyway had no meaning.

The so-called non-artists turned to creating art that had soft obscenities, scattered humour, visible puns and everyday objects. The most outrageous painting was created by Marcel Duchamp, when he painted a moustache on a copy of Mona Lisa and scribbled obscenities under it. He also created his sculpture called Fountain, which was actually a urinal without the plumbing and it had a fake signature.

The public were repulsed by the Dada movement. However, the Dadaists found this attitude encouraging. And, slowly the movement spread from Zurich to other parts of Europe and New York City. Just as many mainstream artists were thinking about this movement seriously, the Dada movement dissolved around the early 1920s.

This art movement was a protest, but at the same time it managed to be enjoyable and amusing. It was sarcastic, colorful, quirky and silly. If a person at that time had not been aware of the logic behind the movement, he or she would have been wondering what the artist was up to creating pieces like the ones that were created. However, the artist who created the Dada art was very serious about his work. The movement did not favor one medium over another. It used everything from glass to plaster to geometric tapestries to wooden reliefs. In addition, the movement was also responsible for influencing many trends in the field of visual art, the most well-known being Surrealism.

Τα βασικά του κινήματος Νταντά

Το Νταντά ήταν ένα καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό κίνημα που άρχισε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εξ αιτίας του πολέμου ,πολλοί καλλιτέχνες, ,διανοούμενοι και συγγραφείς ιδιαίτερα από τη Γαλλία και τη Γερμανία, κατάφυγαν στην Ελβετία η οποία ήταν μία χώρα ουδέτερη. Αντί να αισθανθούν ικανοποίηση που είχαν δραπετεύσει , ήταν εξαγριωμένοι με τη μοντέρνα κοινωνία. Έτσι αποφάσισαν να δείξουν τη διαμαρτυρία τους μέσα από την τέχνη. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα κίνημα αντιτέχνης αφού η τέχνη δεν είχε πια νόημα για την κοινωνία. Η ονομασία νταντά προέκυψε τυχαία όταν οι ιδρυτές του κινήματος έμπηξαν ένα μαχαίρι μέσα σε ένα Γαλλογερμανικό λεξικό και λέξη που αυτό έδειξε ήτα νταντά ,δηλαδή μικρό ξύλινο αλογάκι. Αισθάνθηκαν ότι θα ταίριαζε για το κίνημα που δημιουργούσαν.

Οι επονομαζόμενοι μη καλλιτέχνες στράφηκαν σε δημιουργίες που είχαν ελαφρές ασχήμιες, σκόρπιο χιούμορ, και καθημερινά αντικείμενα. Το πιο εξωφρενικό αντικείμενο δημιουργήθηκε από το Μαρσέλ Ντουσάμπ, όταν ζωγράφισε τη Μόνα Λίζα με Μουστάκι και έγραψε από κάτω χυδαιότητες. Επίσης δημιούργησε ένα γλυπτό που ονόμασε σιντριβάνι που ήταν στην πραγματικότητα μία λεκάνη τουαλέτας.
Το κοινό έδειξε αποτροπιασμό για το κίνημα Νταντά. Ωστόσο οι Ντανταιστές βρήκαν αυτήν τη συμπεριφορά ενθαρρυντική. Έτσι το κίνημα απλώθηκε αργά από τη Ζυρίχη σε άλλα μέρη της Ευρώπης και της Νέας Υόρκης. Ενώ πολλοί σημαντικοί ζωγράφοι άρχισαν να την παίρνουν στα σοβαρά ,το κίνημα διαλύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920.

Το κίνημα αυτό ήταν μία διαμαρτυρία , αλλά συγχρόνως κατάφερνε να διασκεδάζει το κοινό. Ήταν σαρκαστικό ,πολύχρωμο ,παράξενο και ανόητο. Αν ένα άτομο δεν ήταν ενήμερο με τη λογική πίσω από το κίνημα ,θα διερωτάτο που το πήγαινε ο καλλιτέχνης με τα έργα που δημιουργούσε. Ωστόσο ο καλλιτέχνης που δημιουργούσε τέχνη Νταντά ήταν πολύ σοβαρός με τη δημιουργία του. Το κίνημα δεν ευνοούσε ένα μέσο από ένα άλλο .Χρησιμοποιούσε κάθε τι από γυαλί έως γεωμετρικές ταπετσαρίες και ξύλινα ανάγλυφα. Επιπλέον το κίνημα ήταν υπεύθυνο για την επίδραση του σε πολλές καλλιτεχνικές τάσεις των οπτικών τεχνών όπως αυτές των Σουρεαλιστών